Odpowiedz jako specjalista
WsteczCórka i diagnoza ADHD.
Moja córka, 13 lat, dostała diagnozę ADHD, a ja jestem w szoku. Zawsze się dobrze uczy, potrafi się zająć czym tam chce (np. polubiła dzierganie włóczką), nie widziałam, żeby była nadpobudliwa. Skierował nas do poradni psycholog szkolny. Niby omówiono ze mną diagnozę, ale w zasadzie to i tak nie umiem zauważyć w córce tego ADHD. No i nie wiem czy mam się inaczej teraz zachowywać, nie wiem czy mam w czymś jej pomóc? Jest raczej ciekawską, wesołą nastolatką, nie widzę problemów.
Paula
1 rok temu
Aniela Januś
Witaj Paulo,
W swoim wpisie dzielisz się informacją, która była dla Ciebie zupełnie niespodziewana - u Twojej córki zostało zdiagnozowane ADHD. Diagnoza Cię zaskoczyła, ponieważ nie dostrzegasz u niej trudności w codziennym funkcjonowaniu. Zastanawiasz się również, jak możesz ją wesprzeć.
Czytam, że pomysł, aby córka została poddana procesowi diagnozy pojawił się ze strony psychologa szkolnego. Ciekawi mnie, czy miałaś okazję porozmawiać z psychologiem i zapytać, jakie zachowania Twojej córki sprawiły, że pomyślał o takiej konieczności. Jeżeli nie, to może warto to zrobić. Szkoła jest środowiskiem, w którym osoby neuroróżnorodne (w tym osoby z ADHD) mogą zachowywać się zupełnie inaczej niż w domu. Dzieje się tak m.in. z uwagi na mnogość bodźców, zmienność, konieczność wykonywania zadań pod presją czasu oraz nagromadzenie ludzi. Stąd nauczyciele i pracownicy szkoły mają szansę dostrzec zachowania, których Twoja córka może nie przejawiać w domu.
Czytam, że diagnoza została z Tobą omówiona, jednak trudno jest Ci dostrzec w córce cechy, o których usłyszałaś. Ciekawi mnie, czy próbowałaś porozmawiać o diagnozie z córką - podpytać, co ona o niej uważa, czy się z nią zgadza i czy widzi w sobie nasilenie cech charakterystycznych dla osób z ADHD. Może taka rozmowa mogłaby coś wnieść.
Zapytałaś też, w jaki sposób możesz wspierać córkę - to temat o którym warto porozmawiać z psychologiem diagnostą. W zależności od tego, które z cech związanych z ADHD są nasilone dobiera się odpowiednie wsparcie - będzie ono inne, jeśli trudnością jest nadmierna ruchliwość czy impulsywność, a inne jeśli kłopotem jest skupienie uwagi. Ważne, aby oddziaływania pomocowe dostosowane były do indywidualnych potrzeb Twojej córki. Być może pomocny dla Ciebie będzie udział w grupie wsparcia dla rodziców osób neuroatypowych. Na takich spotkaniach można poznać perspektywę rodziców, którzy są w podobnej sytuacji oraz podzielić się swoimi troskami.
Z pozdrowieniami
Aniela Januś
mniej niż godzinę temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Hanna Bem
Dzień dobry,
Gratuluję tego, że córka dobrze funkcjonuje, to na pewno także zasługa Pani wsparcia dla córki i dobrych warunków rozwoju.
Z pewnością warto z nią rozmawiać o tym, czy i jak doświadcza ona objawów ADHD i o tym, jak można sobie z nimi radzić.
Może się Pani także zapoznać z różnymi publikacjami, które wyjaśniają mechanizmy i funkcjonowanie z ADHD (np. bardziej naukowe "ADHD. Przewodnik dla rodziców i wychowawców", Wolańczyk, czy opisujące historie osób z ADHD - "Radio w mojej głowie", Korycińska).
Trzymam kciuki za Panią i za córkę,
Hanna Bem
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Jestem zapisana na diagnozę autyzmu na NFZ, muszę czekać jeszcze długo. Jednakże, od dawna podejrzewam u siebie ADHD
Dzień dobry. Jestem zapisana na diagnozę autyzmu na NFZ, muszę czekać jeszcze długo. Jednakże, od dawna podejrzewam u siebie ADHD. Czy mogę udać się z tym do innego psychiatry? Czy wspomnieć o tym podczas spotkań mających na celu diagnozę autyzmu?
Jestem mamą 2 dzieci, z czego starsze posiada zaburzenia ze spektrum autyzmu.
Dzień dobry, jestem mamą 2 dzieci, z czego starsze posiada zaburzenia ze spektrum autyzmu. Moje pytanie jest o młodszą córkę, która ma 3 lata. Niepokoi mnie jej zachowanie. Mianowicie od urodzenia jest bardzo nerwowa, w wieku niemowlęcym ciągle płakała i do tej pory jest tak równie często. Uspokaja ją tylko bujanie bądź wzięcie na ręce, lecz nie jest tak, że ją tak nauczyłam, ponieważ dzieje się tak od urodzenia. Bardzo szybko się irytuje i wpada w histerię, jak nie dostanie tego, czego chce bądź coś jej nie wyjdzie. Odnoszę wrażenie, że córka ciągle potrzebuje dotyku drugiej osoby. Zasypia tylko podczas bujania, w nocy się budzi i nadal trzeba bujać. Rzadko bawi się sama, potrzebuje, żeby ciągle ktoś był w jej pobliżu i często odrywa się od zabawy, żeby się przytulić. Oprócz tego mówi wyraźnie, zaczęła chodzić w wieku roku, jest mądrą dziewczynką, która rozumie polecenia. Z racji tego, że mój syn jest autystyczny, chciałabym zapytać, czy córka w związku z tym tez może? Bądź ewentualnie jaka przyczyna może być takiego zachowania u córki? Aktualnie mamy w planach wybrać się do psychologa, ale nie wiem, w jakim kierunku próbować ewentualnej diagnozy. Proszę o pomoc
Jak mam poradzić sobie z diagnozą mamy chorej na schizofrenię?
Jak mam poradzić sobie z diagnozą mamy chorej na schizofrenię? Nie daję rady żyć, myślę o niej a nie mam ochoty iść do niej do szpitala.
Do kogo udać się po pomoc przy podejrzeniu ADHD i/lub spektrum autyzmu?
Od zawsze czuję się inna. Mój synek został zdiagnozowany jako Autysta. Rozumiemy się bez słów. Przy nim i przez jego diagnozę wiem, że ja też jestem i podejrzewam też ADHD. Gdzie, jako dorosła, czy raczej u kogo mogę się zdiagnozować i dostanę pomoc. Mam stany lękowe, bólowe. Wahania nastroju itd.
Mąż i rodzina uważają mnie za leniwą i roztargnioną. Często nie panuję nad emocjami czy słowami. Czy możliwe, że mam ADHD?
Co mam zrobić, nie mam pojęcia. Ludzie za mną nie przepadają, bo czasami nie panuję nad emocjami lub słowami. Potrafię kogoś nieświadomie urazić. Dodatkowo wszyscy uważają, że jestem leniwa i nieudacznik. Nawet ostatnio usłyszałam od męża, że przez to, że ciągle coś po mnie naprawia i za mnie czasami myśli oraz nie wie co jeszcze nieświadomie odwalę. Więc przez to zaczął pić. Moi rodzice też uważają mnie za leniwą, a nawet teść. Jedynie dla dzieci jestem najlepszą mamą na świecie. Czasami jak się kłócę z mężem lub kimś o moim zachowaniu przychodzą do mnie myśli, że może wszystkim by było lepiej jakby mnie nie było, a potem uświadamiam sobie, że są osoby, dla których jestem całym światem. Czy naprawdę może być ze mną coś nie tak ? Czy mogę być zepsuta ?
Zastanawiałam się parę razy czy nie mam ADHD, jednak musiałabym ukryć, że robię diagnozę w tym kierunku, bo mąż, rodzice i teść uważają takie osoby po prostu za głupie, bo mają żółty papierek.
