Aniela Januś
Witaj Paulo,
W swoim wpisie dzielisz się informacją, która była dla Ciebie zupełnie niespodziewana - u Twojej córki zostało zdiagnozowane ADHD. Diagnoza Cię zaskoczyła, ponieważ nie dostrzegasz u niej trudności w codziennym funkcjonowaniu. Zastanawiasz się również, jak możesz ją wesprzeć.
Czytam, że pomysł, aby córka została poddana procesowi diagnozy pojawił się ze strony psychologa szkolnego. Ciekawi mnie, czy miałaś okazję porozmawiać z psychologiem i zapytać, jakie zachowania Twojej córki sprawiły, że pomyślał o takiej konieczności. Jeżeli nie, to może warto to zrobić. Szkoła jest środowiskiem, w którym osoby neuroróżnorodne (w tym osoby z ADHD) mogą zachowywać się zupełnie inaczej niż w domu. Dzieje się tak m.in. z uwagi na mnogość bodźców, zmienność, konieczność wykonywania zadań pod presją czasu oraz nagromadzenie ludzi. Stąd nauczyciele i pracownicy szkoły mają szansę dostrzec zachowania, których Twoja córka może nie przejawiać w domu.
Czytam, że diagnoza została z Tobą omówiona, jednak trudno jest Ci dostrzec w córce cechy, o których usłyszałaś. Ciekawi mnie, czy próbowałaś porozmawiać o diagnozie z córką - podpytać, co ona o niej uważa, czy się z nią zgadza i czy widzi w sobie nasilenie cech charakterystycznych dla osób z ADHD. Może taka rozmowa mogłaby coś wnieść.
Zapytałaś też, w jaki sposób możesz wspierać córkę - to temat o którym warto porozmawiać z psychologiem diagnostą. W zależności od tego, które z cech związanych z ADHD są nasilone dobiera się odpowiednie wsparcie - będzie ono inne, jeśli trudnością jest nadmierna ruchliwość czy impulsywność, a inne jeśli kłopotem jest skupienie uwagi. Ważne, aby oddziaływania pomocowe dostosowane były do indywidualnych potrzeb Twojej córki. Być może pomocny dla Ciebie będzie udział w grupie wsparcia dla rodziców osób neuroatypowych. Na takich spotkaniach można poznać perspektywę rodziców, którzy są w podobnej sytuacji oraz podzielić się swoimi troskami.
Z pozdrowieniami
Aniela Januś















