Grzegorz Burghardt
Dzień dobry,
Pisze Pani, że obecne lęki pojawiły się jakiś czas temu, a wcześniej jedzenie w miejscach publicznych nie sprawiało trudności. Sugeruje to pojawienie się lęku społecznego zapoczątkowanego przez jakieś wydarzenie bądź wydarzenia. Dzieje się tak, kiedy np. osoba doświadcza jakiegoś trudnego wydarzenia np. wyśmiania, niepowodzenia, odrzucenia.
W konsekwencji tego wydarzenia zaczyna stopniowo unikać pewnych miejsc, rzeczy, ludzi, by ponownie nie doświadczyć czegoś podobnego. Unikanie sprawia, że utwierdzamy się w myśleniu, że jeśli np. pójdę w dane miejsce i coś mi się nie uda, to inni źle o mnie pomyślą i nie będą mnie lubić. Utwierdzanie się w swoim myśleniu sprawia, że lęk zaczyna być jeszcze bardziej doskwierający i coraz bardziej zaczynamy unikać.
Oczywiście poza unikaniem również wiele innych zachowań może podtrzymywać problem.
Pomóc w ich zidentyfikowaniu może specjalista, który pokieruje w procesie leczenia, jakim jest psychoterapia. Może Pani również skorzystać z jakichś poradników z zakresu terapii poznawczo-behawioralnej, w których znajdzie Pani wiele ćwiczeń.
Jednak radzenie sobie samej za pomocą poradnika może być trudne.
Leczenie polega na zmianie myślenia i stopniowej redukcji zachowań podtrzymujących wprowadzając zachowania nowe np, przeciwne, czyli jedzenie w towarzystwie innych osób, kontrolując jednocześnie inne zachowania unikowe podczas jedzenia.
Po wprowadzeniu takich zachowań warto wyciągnąć wnioski dotyczące np. tego, co w tym doświadczeniu przeczyło moim myślom np. „myślałam, że inni będą się ze mnie śmiać i wytykać palcami a tak się nie stało, byli zajęci raczej swoimi sprawami, a to, że wydawało mi się, że ktoś na mnie patrzy, mogło być spowodowane moim wyczuleniem na sygnały zagrażające, tak naprawdę np. wzrok kogoś w moim kierunku mógł nie dotyczyć mnie”. W leczeniu stosowane są również tak zwane eksperymenty behawioralne, które mają obniżyć wiarę w negatywne przekonania i doprowadzić do sformułowania nowych przekonań.
Musi Pani wiedzieć, że lęk nie rośnie w nieskończoność, kiedy wchodzimy w sytuację lękową i nie próbujemy z tym lękiem w żaden sposób walczyć, on zaczyna samoistnie, stopniowo opadać.
W celu zmiany myślenia może zadawać sobie takie pytania:
- Co najgorszego może się stać? Jakie jest prawdopodobieństwo, że tak się stanie? Jeśli nawet się tak stanie to, czy jestem w stanie sobie z tym poradzić? Czy doświadczałam podobnych sytuacji w przeszłości? Jeśli tak jak sobie z nimi poradziłam?
- Co bym powiedziała przyjaciółce, która boi się, że ktoś źle o niej pomyśli?
- Nawet jeśli ktoś, źle o mnie oceni to, czy mam na to wpływ, czy się o tym dowiem?
- Czy ludzie, którzy mogliby o mnie źle pomyśleć, są dla mnie ważni? Jeśli nawet są to czy warto mieć przy sobie ludzi, którzy krytykują i oceniają?
- Jakie są moje dobre strony? Ca co inni mogą mnie cenić?
- Czy daję sobie prawo do błędów i niepowodzeń? Czy jestem dla siebie wystarczająco współczująca?














