Odpowiedz jako specjalista
WsteczLęk przed nowym jedzeniem - jak radzić sobie z Arfid?
Czuję, że moje jedzenie to teraz jedna wielka bitwa, a ja coraz bardziej w niej przegrywam. Mam tak okrojoną listę tego, co mogę włożyć do ust, że czasem aż się boję, co to robi z moim zdrowiem. Kiedy próbuję coś nowego, zamiast normalnej reakcji pojawia się stres, panika, a nawet obrzydzenie, jakby to była jakaś straszna rzecz. I to nie jest tak, że nie chcę — po prostu nie mogę.
Wiem, że to może być coś jak Arfid, ale co ja mam z tym zrobić? Jak mam się przełamać? Boję się, że nigdy nie uda mi się zmienić tych schematów, a moje zdrowie zacznie się sypać.
Zależy mi na znalezieniu jakiejś drogi wyjścia, ale nie wiem, od czego zacząć. Jak w ogóle działa taka terapia na coś tak dziwnego? Jak można oswoić ten strach i jakoś wprowadzać nowe rzeczy do diety, bez tego całego chaosu w głowie? I czy to w ogóle kiedyś mija?
Magdalena
1 rok temu
Dawid Rowiński
Szanowna Pani,
Dziękuję, że podzieliła się Pani swoimi uczuciami i obawami.
To, co Pani przeżywa, jest zrozumiałe i może być niezwykle trudne. Pani doświadczenia mogą wskazywać na ARFID, co oznacza, że jedzenie stało się źródłem lęku i stresu, a nie przyjemności. Warto zauważyć, że ograniczona dieta wpływać na Pani zdrowie i samopoczucie. W tej sytuacji kluczowe jest, aby zrozumieć, że nie jest Pani sama w tej walce i takie zaburzenie się leczy jak każde inne. Istnieją skuteczne metody terapeutyczne, które mogą pomóc w przezwyciężeniu tych trudności.
Terapia, szczególnie podejście poznawczo-behawioralne, może być pomocna w identyfikacji i zmianie negatywnych myśli oraz zachowań związanych z jedzeniem. Proces terapeutyczny zazwyczaj zaczyna się od szczegółowej oceny, podczas której terapeuta, poznaje Pani historię oraz trudności związane z jedzeniem. Edukacja na temat zdrowego odżywiania oraz techniki ekspozycji, polegające na stopniowym wprowadzaniu nowych pokarmów do diety, mogą być kluczowe w oswajaniu lęku.
Ważne jest, aby podejść do tego procesu z cierpliwością i zrozumieniem, że zmiana schematów myślenia i zachowań wymaga czasu. Współpraca z terapeutą, który specjalizuje się w zaburzeniach odżywiania, może być nieoceniona w opracowaniu indywidualnego planu działania. Regularne monitorowanie postępów oraz wsparcie terapeutyczne mogą pomóc w budowaniu zdrowszej relacji z jedzeniem.
Reasumując, rekomenduję skonsultowanie się z psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym specjalizującym się w zaburzeniach odżywiania.
Życzę Pani odwagi i siły w tej ważnej podróży ku zdrowszemu podejściu do jedzenia i lepszemu samopoczuciu.
Z poważaniem,
Dawid Rowiński
1 rok temu
Zobacz podobne
Jak pokonać lęk przed jedzeniem? Co to jest?
Jedzenie stało się dla mnie ostatnio czymś, czego bardziej się boję, niż czymś, z czego czerpię przyjemność. Lęk przed jedzeniem – kompletnie przejęła kontrolę nad moim codziennym życiem. Ciągle unikam wszystkiego, co wydaje mi się „niezdrowe” albo „złe”. Każdy kęs to myśli: „A co, jeśli mi zaszkodzi?”, i to naprawdę mnie wykańcza. Chcę znowu móc jeść normalnie, bez ciągłego analizowania każdego składnika i zamartwiania się.
Jak pokonać lęk przed jedzeniem w towarzystwie?
Mam taki problem, że jedzenie w towarzystwie strasznie mnie stresuje. Każde spotkanie przy stole to dla mnie totalna męczarnia. Boję się, że ktoś mnie oceni – jak jem, co jem, albo że zrobię coś głupiego i się ośmieszę. Z tego wszystkiego coraz częściej unikam wspólnych posiłków, co, wiadomo, nie wpływa dobrze na relacje z rodziną i znajomymi. Nie chcę ich unikać, ale ten lęk mnie przytłacza i nie wiem, co z tym zrobić
Jak pokonać lęk przed przytyciem?
Czuję, że strach przed przytyciem zaczyna codziennie mnie zamęczać. Każdego dnia boję się dodatkowych kilogramów, a jedzenie, które kiedyś było przyjemnością, teraz tylko mnie stresuje. Zaczynam unikać niektórych produktów, bo wydają mi się „złe” albo „groźne”, i zauważyłam, że coraz bardziej krytycznie patrzę na swoje ciało. Nie ma szans, żebym zjadła cokolwiek z McDonalda czy nawet kostkę czekolady. Jem tylko warzywa, czasem lekkie mięso, już mam tego dość.
Naprawdę chciałabym odbudować zdrową relację z jedzeniem i nauczyć się akceptować siebie. Tylko nie wiem, od czego zacząć.
Jak radzić sobie z nocnym podjadaniem?
Mam problem, który zaczyna mnie trochę martwić. Coraz częściej budzę się w środku nocy z tak silną chęcią na przekąskę, że nie mogę się powstrzymać, nawet jeśli wiem, że tak naprawdę nie jestem głodna. To uczucie mnie wykańcza – psuje mi sen, a potem cały dzień jest trudniejszy.
Czy takie nocne podjadanie faktycznie może być związane z dietą albo stresem? Może powinnam spróbować jeść inaczej – np. większe śniadania, albo unikać cukru przed snem? A może to bardziej coś w głowie i trzeba ogarnąć stres albo jakieś emocje, które ciągną mnie do jedzenia?
Myślę, czy nie spróbować jakiejś terapii, ale nie wiem, czy to odpowiedni kierunek.
Jak pokonać lęk przed jedzeniem po zatruciu pokarmowym?
Niedawno przytrafiło mi się zatrucie pokarmowe, które wywołało u mnie duży lęk przed jedzeniem. Zawsze byłem kimś, kto czerpał radość z jedzenia i chętnie testował nowe smaki, ale teraz już sama myśl o posiłku powoduje u mnie niepokój i strach.
Boję się, że mogłoby się to powtórzyć, więc zacząłem unikać pewnych potraw i miejsc. Widziałem, jak ten strach zaczyna wpływać na moje życie codzienne i tracę przyjemność z jedzenia. Rozmyślam nad tym, jak odbudować zdrową relację z jedzeniem i czy są jakieś sposoby, które pomogłyby mi przezwyciężyć ten lęk. Czuję, że muszę się tym zająć, zanim zacznie to wpływać na moje zdrowie fizyczne i psychiczne.
Dziękuje za pomoc.
