Dzień dobry, od jakiegoś czasu mam wrażenie, że zmagam się z depresją.

Dzień dobry, podejrzewam u siebie ergofobię, ze względu na stan zdrowia wiele razy straciłam pracę, przez ponad dwa lata nie pracowałam, doszłam do siebie na tyle, że podjęłam się pracy w przedszkolu, ale od samego początku wszystko idzie nie tak, nieporozumienia z dyrektorką powodują, że źle to wszystko znoszę, dodatkowo staramy się z mężem o dziecko i jestem na stymulacji hormonalnej, która dodatkowo podbija stres, czuję się fatalnie i nie panuję nad sobą, źle śpię, płaczę bez powodu, boję się że dostanę deperesji, od zawsze na samą myśl o pracy skręcało mnie, chcę zarabiać na rękodziele, i wiem, że to jest moje życiowe zadanie, daje mi ono spokój, a pieniądze, które zarabiam na nim dają mi satysfakcję, choć to są grosze, czuję, że nie nadaję się do jakiejkolwiek pracy, ale równocześnie nie chcę zawieść Męża, nie chce znowu wysłuchiwać z wszystkich stron, że jestem nierobem i nie chce mi się pracować, wiem co mam robić, ale żyliśmy ponad dwa lata na jednej wypłacie, moja intuicja podpowiada mi, że z tej pracy same problemy tylko przyjdą,

Jestem jakis inny...Odkad pamietam czuje sie jakiś inny, jakis niedopasowany do tego swiata, inaczej wszystko odbieram, za mocno odczuwam emocje, najmnuejsza uwaga w moim kierunku powoduje, ze sie zamykam w sobie (nie chce tego), mam ogromne wahania nastroju, po prostu z dnia na dzien potrafie się zamknac w pokoju i patrze w sufit (tak po prostu) Nie potrafie odpocząc, w mojej glowie po prostu ciągle coś jest, ciagle cos analizuje, o czyms mysle.. widze i analizuje doslownie wszystko, kazde slowo, każdy gest innego człowieka, męczy mnie to niemilosiernie. Robiąc zakupy niemoge spokojnie wybrac szynki, bo stoje 5 minut i analizuje ją pod kazdym kątem (jakby od tego wyboru zalezalo mojr zycie) a kątem oka widze koszyki innych osob, slysze ich rozmowy itd... Mam natręctwa, zamykam drzwi i stoje przed nimi bo nie ufam sobie, ze je zamknąlem... Pomimo tego, ze prowadze zdrowy tryb zycia, nie pale, nie pije, nie ćpam, jestem zmęczony, czuje się słaby, robilem doslownie wszystkie badania jakie są mozliwe, wyniki dobre, zarzucono mi, ze jwstem hipohondrykiem, ale ja po prostu nie wiem czemu... ja nie zyje, ja wegetuje, czekam po prostu na smierc, potrafie sie smiac, zartowac, miec pasje, ale to wszystko jest puste w srodku Az przyszedl tamten rok...cięzkie nogi, uczucie, ze chce rozsadzić glowe od srodka, taka obręcz w głowie, problemy z czytaniem, skupieniem sie, byl okres gdzie budzilem sie dzien w dzien o 5 rano, a byly okresy gdzie spalem po 10 godzin i dalej bylem caly dzien senny, po powrocie do domu pilem kawe i potrafilem przelezec w kurtce do samego wieczora i isc spac... To wszystko podbarwione ogromnym lękiem przed wojną, uzaleznieniami od porno Co jest ze mną nie tak? Taki charakter, depresja? Przeciez ja mam zainteresowania, nawet chodze po gorach, smieje sie, ale tak pusto w srodku, przegrywam z życiem w swojej głowie, przepraszam, ze tak dlugo...

Mam wrażenie, ze życie nie jest dla mnie. Mam narzeczonego, nasz ślub planowany jest na sierpień. Ja odsuwam wszystkie przygotowania. Wiem, że chcę z nim być i kocham go, ale nie potrafię podejmować żadnych decyzji związanych np, z ubieraniem się. Mój wybór sukni ślubnej wyglądał tak, że płakałam w przymierzalni, wychodziłam i uśmiechałam się. Nigdy nie zaakceptuję tego jak wyglądam, choć wszyscy mówią ze jestem piękna. Czasem mam lepszy czas, właśnie w takim czasie zrezygnowałam rok temu z rozpoczętej psychoterapii. Moje życie to jeden wielki chaos. Nie potrafię podejmować decyzji, całe życie miotam się i nie wiem co chce robić w życiu. Łapie różne prace. Zawsze byłam bardzo mądra ale w końcu nie poszłam na studia bo nie umiałam podjąć decyzji. Przerastają mnie najprostsze rzeczy. Jestem idealistka. Chciałabym żeby wszystko było perfekcyjne, ale nie potrafię ogarnąć wokół siebie najprostszych rzeczy jeśli chodzi o strefę fizyczna. Mam wrażenie ze co chwile jestem kimś innym, całe życie się do kogoś porównuje i próbuje żyć cudzym życiem, ponieważ moje jest tak okropne. Czasem staram się cieszyć małymi rzeczami i „jakoś” żyć, jak wszyscy, ale czasem już się po prostu nie da tłumić tego co jest we mnie. Jestem jednym wielkim chaosem i bałaganem bez pasji, zainteresowań, wykształcenia. Jedyne czego Zawsze wiedziałam w życiu ze chce to mieć rodzine, męża i dzieci. Ale jak mam to zrobić skoro nie potrafię nawet przygotować się do własnego ślubu? Jak mam zostać żona i mama, nie potrafiąc ogarnąć najprostszych rzeczy wokol siebie? Co przekaże swoim dzieciom w genach? To ze nic nie potrafię i wszystko mnie przerasta? Nie potrafię żyć. Życie nie jest dla mnie. Tyle razy próbowałam. Naprawdę, co chwile próbuje. Ale zawsze dostaje kopa w twarz. Kupiłam ładne okulary, złamałam je. Kupiłam kurtkę, zalałam ją woskiem. Mam wrażenie ze cały świat jest przeciwko mnie. Wydaje mi się ze jedyna opcja w której mogłabym żyć to domek w środku lasu, cisza, brak ludzi, brak bodźców, tylko spacery i nic więcej. Bo życie w społeczeństwie jest dla mnie czymś niemożliwym. Zaczęła się teraz wiosna, a ja chodze ze łzami w oczach patrząc na tych wszystkich ludzi w wiosennych płaszczykach, kamizelkach i adidasach. Ja chodze w starej zimowej kurtce, ponieważ nie umiem nic wokół siebie załatwić. Nie mam stylu, nie mam pasji, nie mam wykształcenia, nie mam życia. Co robić? Narzeczony zachęca mnie do pójścia do specjalisty. Chodziłam. Niby było fajnie ale życie wciąż było za ciężkie. Mam wrażenie ze jestem taka jedyna i nie jestem w stanie nic z tym zrobić. Mam 21 lat, a czuje się jak niemowlę potrzebujące nieustannej opieki i kogoś kto podejmowałby za mnie wszystkie decyzje życiowe…

Jak zaakceptować to że na razie nie mam pracy? Bardzo się staram znaleźć pracę ale w konkretnej branży bo nie chce iść np na produkcję, wysyłam CV czekam na odp ale cisza albo nie odczytane wgl albo zostawione na wyświetlonym. Trwa to już msc I mimo że wiem jak wygląda rynek pracy to strasznie mnie to przybija, trigeruje i smuci przez co potem odbija się to na moich bliskich

Po raz kolejny czuję, że dopada mnie depresja sezonowa. W przeszłości mam za sobą epizody depresji i kryzys, który udało mi się opanować lekami i malutkimi krokami do przodu (mam dla kogo żyć). Niestety przez obecne problemy zdrowotne (tarczyca i inne) znów czuję, że nie mam sił i zastanawiam się, czy dam radę sama..Jestem zmęczona udawaniem, że wszystko jest w porządku i radzę sobie. W rzeczywistości nie radzę sobie. W domu od krzyku przeszłam w stan obojętności i rezygnacji. Zastanawiam się, jak długo mam tak żyć i funkcjonować na resztkach sił. Nie chcę takiego życia, fizycznie czuję się 40 lat starsza niż jestem, zrezygnowałam ze sportu, nie mam sił, apetytu i ochoty na cokolwiek. Nie wiem, co zrobić, żeby się nie załamać. Mam złe wyniki badań, zdaję sobie sprawę z tego, że to też wpływa na moje samopoczucie psychiczne. Nie wiem, co zrobić, żeby wygrzebać się z tych problemów i wrócić do życia. Proszę mi podpowiedzieć, jak to przetrwać. Nie mam już sił zaciskać zębów i żyć z dnia na dzień.

Od kilku lat prowadzę własny biznes online, pracuję zdalnie i przez 3-4 lata podróżowałem, mieszkając 3/4 roku poza Polską w różnych krajach i jednocześnie pracując zdalnie. W dużej mierze udało mi się zbudować życie, o którym kiedyś marzyłem. Mam niezależność, swobodę organizowania czasu, możliwość podróżowania i pracę, którą sam sobie stworzyłem. Problem w tym, że mimo tego nie czuję takiej satysfakcji, jakiej się spodziewałem. Od dłuższego czasu zmagam się z brakiem motywacji do rozwijania własnej firmy, odkładaniem obowiązków i trudnością w zabraniu się do działania. Mam pomysły, wiem, co mógłbym robić, ale często brakuje mi energii i chęci, żeby je realizować. Jednocześnie mam poczucie, że powinienem robić więcej, przez co praca jest źródłem ogromnego stresu zamiast satysfakcji. Co jednak ważniejsze, problem nie dotyczy wyłącznie pracy. Coraz częściej zastanawiam się, dlaczego nie potrafię w pełni cieszyć się codziennością i tym, co już osiągnąłem. Teoretycznie mam wiele powodów do zadowolenia, a mimo to nie czuję się tak szczęśliwy, jak chciałbym. Korzystałem już z pomocy kilku terapeutów, w tym z terapii poznawczo-behawioralnej, która dotychczas najbardziej mi odpowiadała. Niestety, po przerwie w spotkaniach moja terapeutka przestała przyjmować pacjentów. Od tamtej pory nie udało mi się znaleźć osoby i sposobu pracy, przy których czułbym, że rzeczywiście zajmujemy się sednem problemu. Tym bardziej że sam nie do końca potrafię określić, w czym ten problem tkwi. Chętnie poznam też perspektywę specjalistów, którzy mają doświadczenie w pracy z przedsiębiorcami, osobami pracującymi zdalnie, ekspatami lub ludźmi prowadzącymi niestandardowy styl życia. Chciałbym zapytać: 1. Jak podejść do takiej sytuacji? Na co zwrócić uwagę podczas pierwszych spotkań? 2. Czy bardziej warto przyjrzeć się wypaleniu zawodowemu, przewlekłemu stresowi, obniżonemu nastrojowi, czy może kwestii wartości, oczekiwań i poczucia sensu? Zależy mi nie tylko na odzyskaniu motywacji do pracy, ale przede wszystkim na zrozumieniu siebie, znalezieniu kierunku działań i odzyskaniu satysfakcji z codziennego życia.