Cześć Dominiku,
na wstępie zaznaczę, że towarzyszenie osobie bliskiej chorującej na Alzheimer'a jest trudne i może wywoływać wiele emocji, tak więc lęk, niepewność czy poczucie bezradności są naturalną reakcją i mogą się pojawiać. Jeśli poczujesz się przytłoczony podobnymi emocjami, zadbaj o siebie, doświadczenie choroby bliskiego jest wystarczająco trudne samo w sobie.
Tutaj zachęcam do konsultacji psychologicznej, które są również bezpłatne: https://twojpsycholog.pl/darmowe-wizyty
W opisanych sytuacjach możesz spróbować zachować cierpliwość i spokój, dzięki utrzymaniu spokojnego oddechu, a także wiedzy, że choroba Alzheimer'a właśnie w taki sposób może się manifestować. W przypadku, gdy dziadek staje się nerwowy czy agresywny, najważniejsze jest bezpieczeństwo Twoje i babci.
Jeśli czasem oznacza to udanie się do innego pokoju czy wezwanie pomocy, to jest całkowicie w porządku. Zmiana tematu może nie sprawić, że dziadek zainteresuje się tym, co mówisz Ty lub babcia czy inna osoba z rodziny, dziadek może wtedy jeszcze bardziej się zdezorientować. Dziadek może też każdego dnia reagować nieco inaczej, dlatego warto być elastycznym i dostosować interwencję do sytuacji i do stanu dziadka w danym momencie. Czasem mówienie spokojnym, wyciszonym tonem, o tym, że dziadek jest bezpieczny i że jesteś przy nim, może pomóc. Innym razem może być to danie przestrzeni dziadkowi.
Jednak najważniejszym wydaje się zachowanie w sobie cierpliwości i spokoju, by dziadek nie odbierał kolejnych, silnych bodźców z zewnątrz, takich jak hałas, krzyk czy szybkie ruchy.
Osoby z Alzheimer'em często nie są w stanie wyrazić swoich potrzeb, takich jak głód czy potrzeba bliskości (np. potrzymania za dłoń) oraz uczuć, takich jak zniecierpliwienie. Stąd reakcje są niejednoznaczne, niewyrażające tego, czego osoba potrzebuje.
Z cierpliwością i czasem być może Ty, jak i rodzina, zobaczycie pewien repertuar potrzeb i zachowań dziadka. Możecie próbować - z zachowaniem spokoju i troski o siebie samych - różnych działań jak objęcie dłoni, posadzenie na fotelu, przykrycie kocem, podanie ciepłego posiłku, pokazanie zdjęć i opowiadanie o nich, o Was. Możecie ustalić co, dzięki Waszym obserwacjom, jest pomocne dla dziadka. Miejcie na uwadze, że choroba rozwija się dynamicznie i każdy dzień może być inny, a także, że dziadek nie jest w stanie panować nad swoimi myślami czy percepcją. I najważniejsze jest Wasze bezpieczeństwo, Wasze radzenie sobie z chorobą oraz komfort, ciepło, dopasowana do potrzeb dziadka stymulacja.
Trzymam kciuki :)













