Luki w pamięci w wieku 40 lat - jak sobie radzić i czy warto przypominać sobie?

Witam, mam syna, u którego stwierdzili niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym.Syn został jeszcze raz w kl. 0. Trudno przystosowuje się do nowych sytuacji.W tym roku są 2 kl. zerowe .W jednej grupie jest nowa wychowawczyni, do tej trafił mój syn.A w drugiej ta z stara, tj. z ubiegłej zerówki, z którą syn zaczął się jakoś dogadywać.Nawet lubić .Moje pytanie - czy posłać do nowej pani ( nowe dzieci, też stres),czy zmienić grupę i posłać do zeszłorocznej, z którą się już obył?

Chciałbym uzyskać opinię specjalisty na temat trudności psychicznych, z którymi zmagam się od dłuższego czasu. Nie potrafię jednoznacznie określić, co mi dolega, i zastanawiam się, czy jest to OCD o dużym nasileniu, czy może współwystępuje u mnie kilka różnych zaburzeń. Mam natrętne, niechciane myśli, których często nie potrafię od siebie odsunąć. Zdarza mi się godzinami analizować różne sytuacje, wracać do tych samych tematów, szukać pewności, odpowiedzi i logicznego wytłumaczenia. Czasami mam świadomość, że moje myślenie jest irracjonalne, ale mimo to nie potrafię przestać. Towarzyszy temu silne napięcie psychiczne i poczucie przymusu wykonania określonych czynności lub zachowań, nawet jeśli wiem, że nie mają one większego sensu. Zmagam się również z mimowolnymi ruchami, tikami, napięciami mięśniowymi i odruchami, nad którymi nie zawsze potrafię zapanować. Czasami odczuwam wewnętrzny przymus wykonania konkretnego ruchu lub powtórzenia danej czynności, jakby dopiero jej wykonanie pozwalało mi odzyskać chwilowy spokój. Trudno mi rozróżnić, które zachowania są kompulsjami związanymi z OCD, które tikami, a które mogą mieć inne podłoże. Istotną częścią mojej historii są uzależnienia od alkoholu, marihuany i substancji stymulujących, w szczególności mefedronu. Jestem w procesie zdrowienia i utrzymuję abstynencję. Zauważam również u siebie problem kompulsywnych zachowań seksualnych i masturbacji, szczególnie w kontekście wcześniejszego używania stymulantów. Całość jest dla mnie bardzo męcząca i wpływa na moje codzienne funkcjonowanie. Momentami mam poczucie, że nie rozumiem własnego umysłu i nie potrafię kontrolować swoich reakcji. Chciałbym dowiedzieć się, czy opisane objawy mogą wskazywać na nasilone OCD, zaburzenia tikowe lub inne współwystępujące problemy. Od jakiej diagnostyki powinienem zacząć i jakiego rodzaju specjalisty oraz terapii szukać?

Witam serdecznie, od bardzo długiego czasu (o ile nie od zawsze) zmagam się jakims dziwnym wycofaniem, nie potrafię nawet dobrze określić tego zjawiska. Nie potrafię nawiązywać relacji z ludźmi, jeśli już to są to zazwyczaj tematy związane z pracą, nie umiem mówić o swoich emocjach. Jestem jakby niedostępny emocjonalnie. Kiedyś nawet nie byłem tego świadom. Ale teraz jako dorosła osoba widzę tą barierę między mną a ludźmi. Czuję się przez to coraz bardziej samotny, a nie pozwala mi to nawiązać głębszej relacji, o związku już wgl nie ma mowy. Czasami czuję, jakbym sam sabotował wszystkie potencjalne szansę na związek. Mimo że bardzo chciałbym wewnątrz w to pójść to robię zupełnie odwrotnie. Towarzyszy temu uczucie wstydu, że mógłbym chcieć wiązać się z daną kobietą. Widzę, że coś jest nie tak, ale nie potrafię jednoznacznie stwierdzić co, i jak mam temu przeciwdziałać. Dodam, że w większej grupie problem się nasila. A w rozmowie w 4 oczy jest jakby nieco lepiej. Proszę o pomoc, bo czuję, że marnuje sobie życie nie walcząc z tą przypadłością.

Mam kilka bliskich koleżanek – mam znimi głębsze relacje, jest ich 4 Unikam kontaktów z ludzmi. Źle się czuję, gdy jestem „zmuszana” do rozmów. Trudność w wejściu do rozmowy, zwłaszcza w rozbawionym towarzystwie. Zdarzało się, że „zamierałam” – np. ktoś mnie o coś pytał, a ja nie byłam w stanie odpowiedzieć. Słyszałam, że mówię zawsze takim samym tonem (brak modulacji głosu). Zarzucano mi „strzelanie min” lub że wyglądam na smutną – nie mam kontroli nad wyrazem twarzy. Mam mało wyraźną mimikę, czasem słyszę, że wyglądam na obojętną. Sama nie lubię patrzeć w oczy, ale koleżanka twierdzi, że raczej patrzę. Czasem nie wiem, jak zareagować w kontaktach społecznych, Więc tylko coś odburkne a najbezpieczniej jest milczeć. Czasami nie wiem czy ktoś że mnie kpi, czy tylko informuje o czymś, czy po prostu chce zażartować, doszukuje się niewiadomo czego Hałas męczy mnie głównie w grupach ludzi, zwłaszcza gdy ktoś głośno się śmieje i wiecznie rozmawia Czasami irytuje mnie hałas w galeriach handlowych (muzyka + rozmowy). Nie lubię dotyku obcych – przytulam się tylko z córką. Oczywiście jak trzeba to się przytulę ale b.niechetnie Potrzebuję czasem szumu w tle np suszarki – działa na mnie kojąco. Mam nawyk grzebania we włosach (uspokaja mnie). Źle znoszę nagłe zmiany planów, nie znoszę spontaniczności Trudno mi streścić książkę lub film – szybko zapominam treść. Mogłabym streścić jednym zdaniem. Nie umiem wogole opowiadać Gdy coś przeczytam, po chwili mi „umyka”. Mam tendencję do odwlekania działań i robienia rzeczy na ostatnią chwilę. Chciałabym mieć porządek, ale chaos w głowie i napięcie mi to uniemożliwiają. Gdy posprzątam, jest to krótkotrwałe – zaraz znowu jest bałagan, co mnie przytłacza Nadmiernie analizuję i myślę, co daje mi poczucie kontroli.

Leczę się na nerwicę od kilku lat.od 3 tygodni miałem bardzo duże natężenie stresu w pracy i jedynie propranolol wspomagał mnie, żebym sobie jakoś radził. Niestety organizm nie wytrzymał stresu i z wtorku na środę dostałem padaczki nerwicowej. Obecnie jestem na terapii diazepamem 9 dni. Mam również zaburzenia nastroju z jednej strony lgnę do ludzi a z drugiej wolę być sam. Mam również ostatnio problem ze spaniem, mimo że biorę wieczorem trittico cr 100 mg. Nie mam pomysłu, jak sobie pomóc. Od urodzenia mam mózgowe porażenie dziecięce.