Wstecz

Córka po rozwodzie, mam wrażenie, nie daje ojcu wolności w ułożeniu sobie życia i organizacji.

Ja

Partner po rozwodzie nigdy nie jest w stanie podać terminu naszych spotkań, gdyż dostosowuje się do dorosłej (18l) córki, która zawsze go szachuje, nie umie się określić, kiedy przyjedzie lub mówi 'może jutro się zobaczymy' lub w tym tygodniu, któregoś dnia zostanę u Ciebie....dotyczy to również Świąt.. nawet, gdy mówi, że go nie będzie w domu, córka zjawia się pod drzwiami i dzwoni informując go, nigdy nie daje możliwości zorganizowania ojcu życia. Córka jest dla niego najważniejsza i zależy mu, żeby się z nią widywać, przystaję na to, ciagle zabiera ją do restauracji, kupuje drogie prezenty..czasami mam wrażenie, że jest to adorowanie.... czy córka jest rozdarta między Matką a Ojcem, czy próbuje ich pogodzić i nie chce, żeby on ułożył sobie życie? Czy czas pomoże, żeby pogodziła się z rozwodem i dala Ojcu wolność? Czy on chce takiej wolności? Czy jest to próba wywierania wpływu? Czy takie relacje ojciec- córka są poprawne? Czy to jest zrowa miłość? Czy córkę należy traktować trochę jak narzeczoną? Czy są to wyrzuty sumienia za rozwód? A ojca tak przedmiotowo?
Zdjęcie Agnieszka Wloka

Agnieszka Wloka

Psycholog
223 odpowiedzi na forum

Tutaj psychologia zna tylko jedną odpowiedź - rozmowa z partnerem. Jest Pani w nieco patowej sytuacji i wszystkie Pani znaki zapytania mogą być rozwiązane na Tak lub Nie, a generalnie, to pewnie i partner do końca tej odpowiedzi nie zna…Pani z kolei nie jest w jej relacji - i tu tkwi istota, żeby tych relacji nie pomieszać: jest: tata i córka; partner i pani; pani i jego córka. Nie wiem, jak wygląda ta ostatnia diada i czy macie ze sobą jakąś relację. Na pewno jednak warto zadbać o to, o co Pani może, czyli partner i Pani - on musi być świadomy Pani wątpliwości, lęków, emocji, no i Pani uczuć względem niego. Bardzo ważne, żeby komunikować mu to wszystko poprzez komunikaty “ja”, które nie będą atakiem, obciążaniem, ale wyrażeniem tego co pani czuje: “Ja się obawiam, że…”, “Ja mam poczucie bycia…”, “Dla mnie jest trudne…” - chodzi o to, żeby ani parter nie czuł się obwiniony: “Bo Ty mnie zaniedbujesz”, ani, żeby nie czuł animozji między Panią a córką, bo dla ojca córka jest zawsze oczkiem w głowie. 

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Zobacz podobne

Mama stała się osoba leżącą. Sama mówi, że ma depresję, płacze, gdy ktoś do niej mówi, że będzie dobrze.
Mama stała się osoba leżącą. Sama mówi, że ma depresję, płacze, gdy ktoś do niej mówi, że będzie dobrze. Albo sama zaczyna mówić i się pyta, czy może popłakać. Uszło z niej życie. Mieszka sama, piętro niżej jej siostra. Opiekujemy się nią ciocia, my 2 córki, ale w nocy jest sama, cały czas leży lub śpi. Niby mówi, że czasem sobie włączy tv, ale chyba tego nie robi. Jak ja przyjdę to włączę, żeby było jak dawniej, a ja wychodzę, to wyłącza. Bo mówi, że musi odpocząć od szpitala. Rozmawia, ma świadomość, że musi się ogarnąć, bo chce choć usiąść na łóżku. Co robić? Psychiatrę wołać, psychologa? Nie wiem.
3 odpowiedzi
Rodzice nie akceptuja mojej decyzji o rezygnacji ze studiow - jak spokojnie rozmawiac i stawiac granice?
Za 2 miesiące mam 21 lat, a czuję się jakby rodzice traktowali mnie jakbym miał 16 lat. Pracuje ponad pół tora roku, mam umowie o pracę i swoje pieniądze, nie ciągnę od rodziców pieniędzy ale wciąż mieszkam z nimi i nie płacę za jedzenie ani mieszkanie. Ostatnio poszedłem na studia bo bardzo im na tym zależało więc mówię okej zrobiłem se rok przerwy więc teraz spróbuję. Bylem kilka razy na zjazdach, zobaczyłem jak to wygląda i kompletnie tego nie czuje, czuję że się do tego zmuszam i nie jest to dla mnie. Od dłuższego czasu o tym rozmyślam co zrobić więc postanowiłem że to rzucę tylko musiałem to jakoś powiedzieć dla rodziców. Przyszedł wieczór gdy ich poinformowałem że jest to nie dla mnie i nie czuję się z tym dobrze bo czuję że się do tego zmuszam. Pierwsze co to usłyszałem że wiedzieli że tak będzie, że brawo, że kolejny rok zmarnowany. Chciałem normlanie porozmawiać, zacząłem tłumaczyć że pracuję, mam swoje pomysły i marzenia które chce spróbować zrealizować lecz niestety nic to nie dało. Ich argumentem było to że w dzieciństwie dano mi za dużo swobody i wszystko było robione pode mnie i teraz są tego skutki i to jest ich wina. Tłumaczyłem im że nie można tego do siebie porównać. Bo co ma wdzięczność za wspaniałe dzieciństwo do dorosłego życia i do podejmowania swoich decyzji które według mnie uważam za słuszne. No nic to niestety nie wniosło. Bo zostałem odrazu przyrównany do 9 lat starszego kolegi z jednej pracy, który dopiero co zaczął studia ale nie narzeka i skończy studia i będzie kimś, a mi wiecznie nic nie pasuje i zawsze muszę być na nie jak rodzice chca wskazać odpowiednią drogę. Usłyszałem że spodziewali się tego, że zrobiłem to specjalnie, że właśnie ja takie mam zagrywki, że wiedzą że nie pójdę już nigdzie bo to się uczyć trzeba i wcześnie wstawać gdy nie mam z takimi rzeczami problemu więc nie wiem skąd się to wzięło. Chciałem na spokojnie porozmawiać a usłyszałem też ze mam zaraz 21 lat i nie wiem co chce robić w życiu. No nie wiem, uważam że to jest normalne. Szukam aktualnie swojej drogi. I właśnie to im powiedziałem i zadałem pytanie czy w moim wieku widzieli że będą pracować x lat w takiej firmie? Cisza…. I oczywiście że o czym my rozmawiamy i że się unoszę więc stwierdzałem że nie ma to sensu. Nie wiem jak mam porozmawiać żeby w końcu zostać zrozumiany, żebym mógł normlanie podjąć decyzję którą uważam za słuszną i żeby nie było przy tym żadnej kłótni.
8 odpowiedzi
Biologiczny ojciec chce kontaktu z dzieckiem po 5 latach. Jak wprowadzić dziecko w sytuację?
Syn obecnie ma prawie 8 lat. Jego biologiczny ojciec nie miał z nim kontaktu od jakiś 5 lat. Syn go nie pamięta. Mojego obecnego partnera traktuje jako tatę, aczkolwiek wie, że nie jest on jego "prawdziwym" tatą. Biologiczny ojciec zaczął się interesować synem, wyraża chęci nawiązania kontaktu z dzieckiem. Jak najlepiej wprowadzić taką osobę do życia dziecka, jak mu wytłumaczyć, czemu ojca nie było przez prawie całe jego życie, a teraz się pojawił. Jak najlepiej podejść do tego tematu, żeby dziecko jak najlepiej zaklimatyzowało się w tej sytuacji?
2 odpowiedzi
Czy osoba z syndromem wewnętrznego nieutulonego dziecka może być dobrym rodzicem?

Czy kobieta z syndromem wewnętrznego, nieutulonego dziecka, w ogóle powinna być rodzicem..?

5 odpowiedzi
12 lat temu zmarła nagle moja mama nie wstała z nocy. Mocno to przeżyłam chodziłam, przez jakiś czas do psychologa szkolnego.
12 lat temu zmarła nagle moja mama nie wstała z nocy. Mocno to przeżyłam chodziłam, przez jakiś czas do psychologa szkolnego. Później brat zerwał ze mną i z ojcem kontakt. Cztery lata temu dostałam informację że mój brat nie żyje popełnił samobójstwo. Od tamtej pory nie mogę sobie z tym poradzić. W tamtym roku poszłam nawet do psychiatry byłam na zwolnieniu 3 miesiące i przyjmowałam leki ale nie zauważyłam większej poprawy. Jedynie teraz nie mam ze snem problemów i nie mam myśli samobójczych. Ale dalej myślę o moim bracie o tym co się wydarzyło mam wahania nastrojów raz się śmieje raz płacze. Jestem bardzo nerwowa szybko się złoszczę o najmniejszą drobnostkę od razu cala się trzęsę. Dwa lata temu też poroniłam ciągle cos jest nie tak. Czasami nie mam już na to wszystko siły. Jak mam sobie z tym poradzić?
3 odpowiedzi
Jak sobie radzić z mieszanym stylem przywiązania ?
Jak sobie radzić z mieszanym stylem przywiązania ? (Od lękowego po unikający)
7 odpowiedzi

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

Ilustracja: Para jedzie razem na rowerze tandemie

Kryzys w związku – jak go przetrwać i odbudować relację?

Twój związek w kryzysie? To naturalny etap, który może wzmocnić relację. Poznaj sprawdzone strategie i porady ekspertów, by skutecznie przez niego przejść i odbudować więź. Czytaj dalej!