Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy istnieją sposoby na zwiększenie u siebie motywacji?
Czy istnieją sposoby na zwiększenie u siebie motywacji?
Mateusz
9 miesięcy temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Drogi Mateuszu,
w zależności, do czego konkretnie jest Ci potrzebna ta motywacja? Jaki chciałbyś osiągnąć cel? Opisz proszę bardziej swoje pytanie.
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
8 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Joanna Grzywińska
Jasne, że tak. Najlepiej opracować plan, samodzielnie lub z pomocą specjalisty, lub osoby, od której czujesz wsparcie i np.co tydzień omawiać efekty lub wprowadzać bardziej korzystne zmiany. Pamiętaj, że ,,działanie idzie za uwagą,, więc trzeba temu poświęcić trochę uwagi, która z czasem przekształci się w nawyk. Może to być naprawdę przyjemne działanie :-).
Podam ci krótki przykład takiego planu.
-Ustal jasny cel-określ, dlaczego chcesz coś zrobić.
-Podziel zadania na małe kroki
-Znajdź swoje „dlaczego”
Pomyśl, co cię naprawdę napędza: pasja, chęć zmiany, potrzeba bezpieczeństwa?
-Ustal stałą porę dnia na pracę nad celem.
Usuń rozpraszacze i przygotuj przestrzeń do działania.
- Nagradzaj się
Ustal system małych nagród za wykonane zadania.
-Pracuj nad samodyscypliną
Motywacja bywa zmienna, ale dyscyplina pomoże działać nawet wtedy, gdy się nie chce, zrób coś przez 2 minuty – często to wystarczy, by się „rozruszać”.
-Czytaj historie ludzi, którzy osiągnęli podobne cele.
-Monitoruj postępy, kalendarz z odhaczonymi dniami motywuje do kontynuowania.
-Unikaj perfekcjonizmu
Lepiej zrobić coś nieidealnie niż nie zrobić wcale, daj sobie prawo do błędów – to część procesu.
-Dbaj o zdrowie fizyczne i psychiczne
Sen, aktywność fizyczna, zdrowa dieta i odpoczynek mają ogromny wpływ na motywację.
Przemęczenie zabija chęć działania.
To działa powodzenia!
Joanna Grzywińska
Psycholog, interwent kryzysowy
8 miesięcy temu
Katarzyna Rosenbajger
Witam,
Nie wiem dokładnie, o jaką motywację panu chodzi, ale postaram się odpowiedzieć.
Warto zadbać o zdrową i zbilansowaną dietę, wystarczającą ilość snu (minimum 8 godzin), oraz wysiłek fizyczny w różnorakiej formie.
Warto też nie nakładać na siebie za dużo obowiązków oraz ustalać priorytety zadań do wykonania. Czasem sporządzenie grafiku codziennych czynności, które chce pan wykonać danego dnia, może być bardzo pomocne. Ważne są małe kroki (postępy), ale najważniejsza jednak jest ciągłość oraz dyscyplina.
K Rosenbajger
Psycholog
8 miesięcy temu
Pracownia Psychoterapii Wolne Myśli
Dzień dobry,
oczywiście, istnieją sposoby na zwiększenie motywacji – jednak warto zrozumieć, że motywacja nie jest jedynie kwestią „techniki” czy „siły woli”.
Czasem brak motywacji może być objawem wewnętrznego napięcia między różnymi częściami naszej psychiki – na przykład między potrzebą realizowania własnych celów a lękiem przed oceną, porażką czy utratą więzi z innymi. W terapii pomagamy odkryć, co tak naprawdę stoi za tym, że trudno jest podjąć działanie – jakie uczucia, doświadczenia z przeszłości czy przekonania nieświadomie wpływają na obecne trudności.
Praca nad motywacją to zatem proces, który może obejmować:
- rozpoznawanie wewnętrznych konfliktów, które sabotują Twoje cele;
- zwiększanie świadomości emocji, które pojawiają się wokół działania lub jego braku;
- pogłębianie kontaktu z własnymi potrzebami i pragnieniami, które mogły zostać stłumione;
doświadczanie i przetwarzanie wcześniejszych relacji, które mogły wpłynąć na obraz siebie jako osoby „niezdolnej” czy „niewystarczająco dobrej”.
Z perspektywy terapeuty psychodynamicznego, nie chodzi więc tylko o to, jak się zmotywować, ale dlaczego tej motywacji brakuje – i co się dzieje w głębi psychiki, gdy próbujemy się do niej zmusić.
Jeśli czujesz, że utknąłeś w braku chęci do działania, zachęcamy do kontaktu ze specjalistą – być może to, co teraz nazywasz „lenistwem” czy „brakiem motywacji”, to sygnał, że warto przyjrzeć się sobie z troską i ciekawością.
Z wyrazami szacunku
Pracownia Psychoterapii Wolne Myśli
8 miesięcy temu
Anastazja Zawiślak
Tak, istnieją sposoby na zwiększenie motywacji — ważne jednak, by dopasować je do siebie, zamiast „wymuszać” działania siłą woli. Oto kilka skutecznych strategii, które sam możesz przetestować u siebie bo nigdy nie ma jednej złotej metody, która będzie odpowiadać każdemu:
1. Zacznij od małych kroków – nawet 5 minut działania może przełamać opór. Motywacja często przychodzi porozpoczęciu działania, nie przed.
2. Określ realny, konkretny cel – np. zamiast „chcę się uczyć”, spróbuj: „dziś przeczytam 2 strony materiału do egzaminu”.
3. Zadbaj o rytm – motywacja lubi rutynę. Stałe pory dnia, krótkie przerwy, nagrody po zadaniu – to pomaga budować nawyk.
4. Szukaj sensu w tym, co robisz – przypomnij sobie: „po co mi to?”, „co mi to da?” – nawet niewielki cel staje się łatwiejszy, gdy wiemy, dlaczego coś robimy.
5. Unikaj samokrytyki – myśli typu „jestem beznadziejny/a” odbierają siłę. Zamień je na: „to trudne, ale zrobię tyle, ile mogę dziś.”
6. Zauważaj postępy, nie tylko braki – nawet najmniejszy krok zasługuje na uznanie.
I pamiętaj: brak motywacji nie oznacza lenistwa. To często znak zmęczenia, przeciążenia lub stresu – wtedy warto dać sobie wsparcie, a nie presję. 💙 Jeśli temat Cię ciekawi, polecam książke "Siła nawyku" autorstwa: Charles Duhigg.
Pozdrawiam,
Anastazja Zawiślak
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z presją samodoskonalenia i unikać wypalenia zawodowego?
hej, od długiego czasu mam poczucie, że muszę się ciągle doskonalić w pracy. czuję, że mam w sobie syndrom Supermana, bo wydaje mi się, że muszę być najlepszy we wszystkim, co robię. nie mogę sobie pozwolić na żadną słabość. to mega stresujące i zaczyna powoli odbijać się na moim życiu zawodowym i prywatnym. często pracuję po godzinach, a nawet w weekendy, bo wydaje mi się, że nie mogę sobie pozwolić na chwilę odpoczynku. chciałbym dowiedzieć się, jak radzić sobie z tą presją i stresem, żeby nie skończyć wypalony zawodowo. czy znacie jakieś techniki, które pomagają to ogarnąć? takie uczucia? słyszałem, że są jakieś techniki relaksacyjne i medytacja, ale nie jestem pewien, czy nadają się dla mnie i nie wiem, co jeszcze warto robić. pozdrawiam serdecznie, piotr
Jak radzić sobie z depresyjnymi myślami i stresem podczas poszukiwania pracy w księgowości
Witam, ciężko się czuję, nie wiem sama, co się dzieje. Mój stan to myśli depresyjne i martwienie się o przyszłość. Jestem w trakcie szukania zatrudnienia. Czasem wysyłam CV do miejsc odległych od miejsca zamieszkania. Jedną rozmowę już mam za sobą, a raczej dwa etapy rozmowy. Strasznie długo to wszystko trwa i nie wiem, co począć ze sobą. Czasem czuję, że te stanowiska pracy są dla mnie za ciężkie, za trudne. Już po samych rozmowach czuję się zdezorientowana. Nie śpię po nocach. Jak wychodzę z rozmowy, to mam duży stres. Składam CV i głównie szukam pracy w księgowości. Zrobiłam kurs, zdałam egzamin. Jest to dla mnie duży sukces i jestem sobie wdzięczna za to, lecz widzę, że ciężko się gdzieś dostać. Są wymagania za duże. Czasem, zamiast pracy, pytają/rozmawiają o moim życiu osobistym, chcą się dowiedzieć, co i jak, czy mąż pracuje, czy ma stałą pracę i czy dzieci planuję. Niestety, wścibskość ludzka nie zna granic. Nie potrafię tego inaczej nazwać. Proszę o radę, co w takiej sytuacji zrobić.
Czy myśli samobójcze były "tylko" natręctwem ? Aktualnie nie czuję sensu, nie widzę siebie nigdzie.
Kiedyś miałam myśli samobójcze przez dłuższy czas, ale wiedziałam, że i tak sobie nic nie zrobię,( bałam się bólu jaki by był przy samobójstwie i myślałam nawet jak to zrobić) l teraz już nie mam ich, no raz jakiś czas temu miałam, jak się pokłóciłam z mamą, czy to możliwe, że te myśli były po prostu jakimś natrętctwem? Teraz nie mam motywacji i dyscypliny takiej jak wcześniej, nie czuję sensu w życiu przez to, że nic z nim nie robię, jakbym się kręciła w kółko, nie lubię chyba przebywać z ludźmi, ale w dorosłym życiu jest to chyba niemożliwe. Nie umiem się określić ani znaleźć swojej drogi i nawet nie wiem czy mi się chce to robić i czy mam siłę . Boję się krytyki.
Pracuję w zakładzie z trudna młodzieżą. Dziewczyny są świetne w dokuczaniu mi. Ilość przekleństw i wyzwisk powala na łopatki. Nie mogę odpowiadać w ich stylu. Coraz trudniej znoszę ich delikatnie mówiąc wybryki. O nauce podczas lekcji trudno mówić... Czy są sposoby na ogarnięcie sytuacji bardzo dla mnie trudnej.
Dziekuję i pozdrawiam
B
Jak poradzić sobie z depresją po przeprowadzce na wieś i toksycznym wpływem rodziny?
Dzień dobry. Od czasu niechcianej przeprowadzki z mieszkania w mieście do domu na wsi, czuję się z każdym dniem coraz gorzej. Rodzina wymyśliła taką decyzję i nie miałam na nią wpływu. Po wejściu do nowego domu zaczęłam płakać, tęsknić za starym miejscem i panikować, nie umiałam zapanować nad żalem. Na domiar złego ojciec zaczął krzyczeć, wpadł w szał i zaczął się nade mną pastwić, bo wykazywałam niechęć i narzekałam (jest narcyzem i bywa toksyczny). Próbowałam myśleć o tej sprawie inaczej, pozytywniej i poznać nowy teren, sklepy, ułożyć rzeczy w pokoju itp. mimo wsparcia ze strony matki, od 2 tygodni mój stan zmienia się jak pogoda, czyli od czasu zamieszkania na wsi. Mam 21 lat, dopiero raczkuję w kwestii pracy (pracowałam za granicą, ale mi się nie podobało) i dorosłego życia, często też dotyka mnie zagubienie. I teraz czuję się gorzej niż kiedykolwiek, bo przeprowadzka wszystko mi utrudnia, nagle utraciłam całą moją stabilizację, dawną rutynę i nie mam oszczędności, żeby ot tak wrócić do miasta. Jestem apatyczna, wszystko mi zobojętniało, nie mam ochoty wyjść na zewnątrz (nic tu nie ma, tylko las), na zmianę płaczę albo czuję pustkę i ból w środku, czasami nienawiść do tego miejsca, rodziców. Czuję bezsilność, nie umiem się szczerze uśmiechnąć i cieszyć czymkolwiek, nie chce mi się gadać z bliskimi ani uczestniczyć w ich życiu. Co najgorsze - nie chce mi się rozwijać mojej pasji, jakoś nie mam sił i to też mnie frustruje, bo zamiast tego wspominam stare mieszkanie, myślę bądź oglądam bzdety w sieci. Wtedy też czuję, że tracę czas i narzekam na siebie, bo zawsze połowę dnia poświęcałam na to co kocham. I zajadam smutki słodyczami, chociaż zawsze dbałam o zdrowe żywienie. Wszystko tutaj mnie dołuje, łącznie z podejściem ludzi - mieszkałam na zachodzie Polski, teraz jestem na wschodzie. Po wyjściu do osiedlowego sklepu z tęczową przypinką aż czułam spojrzenia na plecach, chociaż to może tylko moje pesymistyczne myśli. Boję się, że nie mogę tu być sobą a jestem niebinarną osobą. Miewam lepsze dni, ale nawet wtedy z racjonalnym podejściem - podoba mi się wnętrze domu, a otoczenie i brak miasta po wyjściu wywołuje u mnie żal, wszystko jest monotonne. A ja uwielbiałam ten miastowy zgiełk i hałas. Nie wiem czemu tak się czuję, jak sobie pomóc i w którą stronę postawić krok? Tutaj jest tylko parę ofert pracy na krzyż i brak ludzi wokół. Mam wrażenie wyobcowania, jakby moje życie spowolniło i nie miało sensu, gdy będę tu tkwić a jestem bardzo kontaktową osobą. Nie ma tu też mojej znajomej. Brat twierdzi, że może mi pomóc w kwestii mieszkania w mieście, ale nie wiem co ma dokładnie na myśli i boję się, że będzie to dla niego obciążające. Nie chcę być dla nikogo problemem, nie umiem też prosić o pomoc, jednak chyba muszę, bo nie wytrzymam.
