Czy leki brane na depresję są dobre?

Mam od kilku miesięcy problemy z napięciem, nastrojem, impulsywnością, gonitwą myśli i kontrolowaniem swoich reakcji. Już w kwietniu zapisałem sobie, że często mam uczucie niepokoju bez konkretnego powodu, jakby za chwilę miało się coś wydarzyć. Towarzyszy temu ciągłe napięcie w ciele, ucisk w klatce piersiowej i trudność z uspokojeniem się oraz rozluźnieniem. Dużo analizuję i wszystko długo „mielę” w głowie. Mam też duże wahania nastroju, potrafię bardzo szybko przejść ze spokoju do złości i odwrotnie. Jestem drażliwy, szybko reaguję, podnoszę głos, a później żałuję tego, co powiedziałem. Od pewnego czasu zauważam również okresy, w których przez kilka dni funkcjonuję zupełnie inaczej niż zwykle. Mam wtedy dużo więcej energii, szybko myślę, dużo mówię i mam mnóstwo pomysłów. Potrafię bardzo szybko przejść od pomysłu do działania. Przykładowo pojawił się pomysł remontu i przeprowadzki. W ciągu kilku dni zacząłem mierzyć pomieszczenia, organizować materiały, szukać fachowców i planować wszystko, mimo że wcześniej nie miałem przygotowanego takiego planu. Podobnie było z pomysłem zrobienia kuchni, gdzie od razu zacząłem działać i organizować kolejne rzeczy. W takich okresach zmienia się też moje zachowanie dotyczące pieniędzy. Normalnie nie siedzę cały czas na Allegro i nie kupuję kolejnych rzeczy, a ostatnio w ciągu dwóch dni wydałem około 1500 zł na gry na Xboxa. W momencie kupowania nie miałem większych oporów, a następnego dnia zastanawiałem się, dlaczego tyle wydałem i że były to praktycznie ostatnie pieniądze. Zdarzało mi się również bardzo usilnie próbować uzyskać kredyt przez internet, mimo że normalnie nie miałbym takiego pomysłu. W tych okresach śpię mniej. Potrafię położyć się około 1–2, czasami 3 w nocy i wstać około 8, a mimo tego następnego dnia mam dużo energii i czuję się wypoczęty. Nie mam wtedy poczucia, że muszę odsypiać. Żona zwraca uwagę, że dużo mówię, żebym usiadł i odpoczął albo poprosił kogoś o pomoc zamiast wszystko robić samemu. Podobne uwagi dotyczące mojego zachowania i tego, że mówię za dużo, słyszałem również od innych osób z otoczenia. Zdarzają mi się też zachowania ryzykowne. Przykładem jest szybka jazda samochodem. Dzisiaj jechałem około 160 km/h bocznymi drogami. W pewnym momencie pojawiła się myśl, żeby na zakręcie nie skręcić, bo wtedy miałbym spokój. Wcześniej również zdarzała mi się bardzo szybka jazda samochodem oraz impulsywne niszczenie rzeczy. Mam również problemy związane z wycofywaniem się i izolowaniem. Zdarza mi się po pracy nie wracać od razu do domu, tylko pojechać gdzieś samemu, np. do lasu, i siedzieć w samochodzie. Potrafię wtedy siedzieć sam przez dłuższy czas, czując pustkę albo całkowite odcięcie od wszystkiego. W domu jestem bardzo drażliwy i często dochodzi do kłótni, szczególnie w sytuacjach dotyczących wspólnego mieszkania i różnych spraw rodzinnych. Mam wrażenie, że reaguję na wiele rzeczy dużo mocniej, niż sytuacja tego wymaga. Po okresach większej energii zdarza mi się nagły spadek. Budzę się rano z uczuciem, jakbym miał kaca, mam dużo mniej energii i funkcjonuję zupełnie inaczej. Zdarzają się też okresy, kiedy rzeczy, które normalnie mnie interesują, przestają mnie cieszyć. Mam wtedy poczucie pustki i braku zainteresowania. Od dłuższego czasu pojawiają się również myśli dotyczące śmierci. Już w kwietniu zapisałem sobie myśli typu „co by było, gdyby mnie nie było”, myśli o rozbiciu się samochodem oraz o zrobieniu sobie czegoś. Wtedy zauważałem, że takie myśli stają się coraz częstsze. Zdarzały mi się również bardziej konkretne wyobrażenia dotyczące skoku z wysokiego budynku oraz obawa, że kiedyś mogę stracić kontrolę nad impulsem. Obecnie doszła opisana wyżej sytuacja podczas jazdy samochodem. Mam wrażenie, że wszystko to wpływa na moje codzienne funkcjonowanie, relacje i sposób podejmowania decyzji. Co ważne, nie zawsze w trakcie takiego okresu widzę problem w swoim zachowaniu. Często dopiero następnego dnia zauważam konsekwencje, np. po wydaniu dużej ilości pieniędzy albo po gwałtownej reakcji wobec kogoś. Wcześniej leczyłem się psychiatrycznie z powodu obniżonego nastroju. Przyjmowałem Oroes 20 mg i Lerivon 30 mg, a dodatkowo miałem Pramolan 50 mg w razie większego nasilenia lęku. Dotychczasowe konsultacje odbywały się głównie w formie teleporad. Nie chcę z góry zakładać, co jest przyczyną tych problemów. Chciałbym po prostu opisać cały obraz i dowiedzieć się, czy takie zmiany energii, snu, nastroju, zachowania i impulsywności mogą wskazywać na coś więcej niż samo obniżenie nastroju i co warto dokładnie sprawdzić podczas konsultacji psychiatrycznej.

Kiedyś było więcej pracy, teraz czasami mam wrażenie że jestem do niczego. Prowadzę salon kosmetyczny i jest mało klientek, do tego otworzyła się konkurencja. Jeden salon co kiedyś miał dwie pracownice teraz robi tylko właścicielka i podobno też nie ma co robić i zajęła się podologia. Otworzył się nowy gabinet są tam dwie dziewczyny i dużo osób tam chodzi, bo to u fryzjerek. Otworzyła się też nowa i zachęca jak ktoś przyjdzie gadaniem że wszędzie źle robią i żeby tam nie chodzić. Mam czasami dola że nie umiem robić tak idealnie jakbym chciała, mam wrażenie że każdy obgaduje mnie że źle robie i wola iść do tamtych. Źle się z tym czuję że u mnie wystroj nie taki bogaty a do tego mam już mniej pieniędzy a boję się jak będą większe koszta. Staram się, wprowadzam nowe usługi, ale czy coś to daje - no słabo. Wszystko zaczęło się psuć jak się otworzył salon a jak nowy ostatnio to już wgl . Zastanawiam się czy to ze mną coś nie tak czy może chodzi o pieniądze bo ostatnio słyszałam że z pracy zwalniają ludzi w kilku zakładach i że ucinaja pensję , tylko u konkurencji jest nawet drożej. Sama już nie wiem co robić i myśleć mam totalny mętlik w głowie. Ostatnio nawet nie mam ochoty jeść. Nie mam z kim pogadać i żeby ktoś doradził co robić. Nie wiem jak zachęcić klientki.

Od ponad roku mam silne bóle głowy z widzeniem mgły na oko. Mdłości, silnie drżą mi ręce co utrudnia mi funkcjonowanie. Lekarze wykluczyli choroby fizyczne. Czy może to być nerwica lub depresja? Czy powinnam się udać do psychiatry? ( bardzo boję się umówić na wizytę)

Bardzo boje sie śmierć. Może nie samego momentu umierania, ale tego że już nigdy mnie nie będzie, nie bedę miała funkcji życiowych, tak poprstu zniknę na zawsze. Przeraża mnie to a wręcz paraliżuje. Nie wiem co z tym zrobić. Najgorzej jest w nocy kiedy zaczynam myśleć. Nie mogę wtedy spać i pisze do kogoś tylko by zająć mysli. Przez okres kilku miesięcy nie miałam takich myśli, lecz od kilku dni sie to nasiliło. Mimo że jestem bardzo młoda to itak się tego panicznie boje. Wiem że nie da sie tego ominąć i każdy przez to przejdzie ale ten lęk jest silnejszy. Czasami jak zaczynam o tym myśleć to wiem że muszę zająć czymś głowę bo inaczej pojawiają się ataki paniki.