Odpowiedz jako specjalista
WsteczMojego synka, jeden z kolegów (z klasy) ma trudną sytuację w domu. Nigdy nikogo nie zaprasza do swego domu.
Mojego synka, jeden z kolegów (z klasy) ma trudną sytuację w domu. Nigdy nikogo nie zaprasza do swego domu. Przez cały rok szkolny zaraz po lekcjach chodzi po mieście, nieraz do późnej godziny. Napomnę, że chłopiec ten jest jedynakiem. Problem polega na tym, że to dziecko dręczy inne dzieci, w tym mojego syna, poniżając go i stosując rękoczyny. Ostatnio zaniepokoiła mnie sytuacja na przyjęciu komunijnym, kiedy to ten chłopiec przyszedł prawie 20min po czasie, zapłakany, zasmarkany, rozstrzęsiony. Jego matka stała ode mnie w kościele gdzieś z 1,5m. Czuć było od niej alkohol, była "wczorajsza"...Bardzo się zniszczyła na twarzy, widać, że pije regularnie. Ojca widziałam pierwszy raz i też stwierdzam, że pije, to poprostu widać. I moje pytanie, co robić? Bo nikt nie reaguje, chociaż wszyscy o tym wiedzą, widzą, co się dzieje, a nawet szkoła nic z tym nie robi... Ja nie chcę sobie zrobić problemów, ale chciałabym jakoś zareagować, bo mam dość, gdy moje dziecko wierzy w to, co słyszy od jakiegoś kolegi, który wyżywa się i tym samym wylewa swoje bolączki i problemy.
Werka
2 lata temu
Karolina Białajczuk
Rozumiem, że jesteś zaniepokojona sytuacją, w której Twój synek i inne dzieci są narażone na trudne zachowanie ze strony tego chłopca. Pragniesz ochronić swojego dziecka oraz innych przed negatywnymi doświadczeniami, które mogą wpływać na ich samopoczucie i relacje z rówieśnikami.
Porozmawiaj z Twoim synkiem na temat zachowania tego chłopca. Wyraź wsparcie i zrozumienie dla jego uczuć. Zachęć do otwartości i dzielenia się swoimi myślami oraz doświadczeniami. Skontaktuj się z nauczycielem Twojego synka lub wychowawcą klasy. Podziel się swoimi obserwacjami i zaniepokojeniem. Nauczyciele są w stanie zająć się sprawą w ramach szkoły.
Przez wsparcie i otwartą komunikację możesz pomóc swojemu dziecku radzić sobie z trudnościami emocjonalnymi, które mogą wynikać z interakcji z tym chłopcem.
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
TwójPsycholog
Dzień dobry,
To NIEZWYKLE WAŻNE, że Pani reaguje! Faktycznie sytuacja wzbudza sporo niepokoju i naprawdę warto nie zostawiać tego chłopca bez pomocy. Są (przynajmniej) 2 wyjścia: Jedno jest takie, żeby Pani odnalazła na własną rękę Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, który obejmuje rejon zamieszkania tego chłopca i zgłosiła sprawę, wnosząc (na piśmie) o wgląd w sytuację rodzinną (rodzina nie dowiaduje się, kto jest wnioskodawcą). Druga z opcji, mniej obciążająca Panią osobiście, to zgłoszenie się do szkoły (psychologa, pedagoga) na rozmowę w tej sprawie i również wnioskowanie o wgląd w sytuację małoletniego. Szkoła ma obowiązek zawiadomić MOPR oraz złożyć pismo do sądu rodzinnego właśnie z prośbą o wgląd w rodzinie. Być może ta rodzina potrzebuje wsparcia, asystenta rodziny, bądź nadzoru. O tym zdecyduje sąd. W tej sytuacji jest Pani mniej obciążona osobiście działaniem, choć warto upewnić się po jakimś czasie czy szkoła podjęła odpowiednie kroki. Gratuluję inicjatywy!
2 lata temu
Małgorzata Korba-Sobczyk
Dzień dobry
Reakcja z Twojej strony jest prawidłowa i godna podziwu, ponieważ niewiele osób dopatruje się w niewłaściwym działaniu podłoża problemu.
Powinnaś zgłosić przemoc w stosunku do Twojego dziecka do dyrektora szkoły. , możesz też wspomnieć o swoich spostrzeżeniach, odnośnie spożywania alkoholu w rodzinie chłopca. Dyrekcja będzie musiała zająć się sprawą i przekazać chłopca pod opiekę psychologa szkolnego.
Pamiętaj jednak ,że dla ciebie najważniejsze jest dobro Twojego dziecka.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk
Psycholog
2 lata temu
Zobacz podobne
Pracuję w zakładzie z trudna młodzieżą. Dziewczyny są świetne w dokuczaniu mi. Ilość przekleństw i wyzwisk powala na łopatki. Nie mogę odpowiadać w ich stylu. Coraz trudniej znoszę ich delikatnie mówiąc wybryki. O nauce podczas lekcji trudno mówić... Czy są sposoby na ogarnięcie sytuacji bardzo dla mnie trudnej.
Dziekuję i pozdrawiam
B
Jak wspierać córkę w depresji i samouszkodzeniach?
Witam. Córka ma 12lat, ma depresje,zdarzają jej się samookaleczenia. Chodzimy do psychologa. Staram się wspierać córkę, choć czasem jest bardzo ciężko. Jak mogę jej pomóc? Chcę odzyskać moje dziecko...
Jestem osobą nastoletnią, która czuje pustkę - żaden psychiatra nie ma obecnie terminu...
Witam, mam problem otóż jestem osobą nastoletnią, żaden psychiatra obecnie nie ma terminu. Z dnia na dzień czuje się coraz gorzej, nie mam siły na nic, czuje emocjonalną pustkę. Od ponad dwóch lat mam obniżone samoopoczucie, ale teraz kompletnie nie czuje szczęścia. Tracę siły, wpadam w ataki paniki coraz częściej, boje sie wychodzić, wydaje mi sie że każdy mnie obaduje gdy na mnie spojrzy.
8‑letnie dziecko wybucha złością przy odrabianiu lekcji i lekceważy rodziców – czy to normalne zachowanie?
Czy to jest normalne że dziecko w wieku 8 lat wybucha złością za jazdym razem jak ma odrobić pracę domową,lekceważy co się i niego mówi?
Córka nie chce wrócić do przedszkola, bardzo płacze, mówi, że jest jej tam niedobrze.
Witam.
Zacznę od tego, że córka ma 5 lat. Ogólnie jest dzieckiem wycofanym, bojącym się nowych rzeczy, nowych wyzwań, nowych ludzi. Obawiałam się jej pójścia do przedszkola, ponieważ przez 4 lata była tylko i wyłącznie przy nas/rodzicach. Absolutnie z nikim innym nie chciała zostać sama. Ku naszemu zdziwieniu od września bez żadnych oporów zaczęła chodzić do przedszkola. Wracała szczęśliwa i zadowolona. W między czasie bywały różne przykre incydenty, ponieważ, np. w ramach profilaktyki po dzieci przychodziła Pani logopedka, żeby ogólnie sprawdzić, po prostu sprawdzić mowę dziecka. Albo przychodziła Pani doktor, żeby sprawdzić kręgosłup czy stopy dziecka... Córka wtedy reagowała panicznym płaczem. Jednak wracała do przedszkola. Oczywiście w domu tysiąc pytań czy na pewno nikt już po nią nie będzie przychodził (logopedka/ doktorka) . Później sytuacja znów dosyć się uspokoiła. Poważny kryzys zaczął się po feriach. Długa przerwa chyba nie pomogła. Córka kilka dni na siłę i przy porannych mega płaczach zostawała w przedszkolu. Ale kryzys zaczął się nasilać, zaczęła mocno krzyczeć płakać i cała się trząść rano, kiedy miała wychodzić do przedszkola... i tak do tej pory już do niego nie chodzi.
Mówi mi: "jutro już pojdę" po czym rano i tak płacze.
Zapytana o powód, dlaczego ...
Mówi, że w przedszkolu jest jej niedobrze i boi się, że nas nie ma i nie będzie się mogła wtedy do nas przytulić, a jak płacze to Pani na nią krzyczy.
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.