Jak radzić sobie z napadami złości i trudnymi emocjami w relacji?

Witam, jestem w związku z mężczyzną który nie krył przede mną że spotkał się zanim mnie poznał przede mną z 7 kobietami z którymi sypiał ( jest atrakcyjny ) kocham go- on mnie też , ale często zauważam że ogląda kobiety na WP pl jak wyskakują takie pół nagie , jak idziemy do centrum handlowego chce się podobać kobietom i prowokuje do tego aby na niego patrzały kobiety tak go widzę jakby szukał ofiar tzn kobiet ładnych atrakcyjnych … nie wiem co o Tym Myśleć bo czuję że mnie bardzo kocha ale jest jakby trochę kobieciarzem … co robić ? Czy dojdzie do zdrady jak tego nie zmieni ?

Witam Opiszę w skrócie nasz malzenski problem. Z Żoną jesteśmy od 10 lat małżeństwem a znamy sie 18 lat. Od zawsze u rodziny żony w malzenstwie tesciow dochodzi do regularnych kłótni awantur wojen po czym nadchodzi chwilą spokoju zero wyjaśnień powrót do normalności na chwile i pozniej znowu jedno i to samo. Teściu traktuje teściowa jak pachołka z którym mozna robic co sie chce. Stosuje wobec niej przemoc finansowa, psychiczną... Tylko moja żona ewentualnie zawsze interweniowało w jaki kolwiek sposób zeby pomóc tesciowej natomiast jej rodzeństwo brat i siostra zawsze byli zdystansowani i nie wtrącali sie w ich relacje .... Ja natomiast 11 lat temu zacząłem pracować u mojego tescia w sklepie i pracowałem tam 11 lat. Prawie codziennie musiałem wysłuchiwać płaczu tesciowej jak bardzo zle teściu ja nie traktuje jaki on jest zły... po czym musiałem wracac do pracy znim i pol dnia siedziec i udawac ze nic nie wiem musiałem chować swój honor swoje myslenie do kieszeni, zagryzać zeby i nie mowic żadnej prawdy czyli co mi sie nie podoba. Z czasem każda sytuacja zaczęła potęgować sie następna sytuacja ponieważ nie jest to czlowiek z którym mozna porozmawiać cos wyjasnic ... I nieraz po takich wojnach od tesciow gdzie oni sie nie odzywali do siebie nagle na drugi dzien zjawiali sie np u nas w domu jakby nigdy nic sie nie stalo... Pozniej doszły różne obmawianie przez tescia mojej osoby. Kończył prace ze mną po czym szedł do domu i cały wieczór nagadywal tesciowej na mój temat i obcym ludziom i znajomym... na początku to olewałem ale pozniej niestety zaczęło sie to potęgować jedno i to samo bez możliwości poprawy naprawy i zmiany relacji na lepsze..... Pewnego dnia po 11 latach kiedy zostałem obmowiony przez tescia ktory powiedzial obcym ludziom ze ja mu kradnę pieniadze ze jestem wrzodem na tyłku... piątym kołem u wozu... zaczął wymyślać różne niestworzone rzeczy zeny tylko na mnie gadac. Z dnia na dzien rzuciłem ta prace z nim nagle po paru miesiącach przyjechal do nas do domu po teściowa ponieważ byla u nas i jakby nigdy nic pil sobie herbatkę i chciał rozmawiać jak z teściowa czyli jakby nigdy sie nic nie stalo .... W naszym malzenstwie przez to zawrzała wojna między nami ponieważ zona chciala żebym chociaż 10 minut z nim posiedział i udawal ze wszystko jest fajnie i dobrze zeby mu przykrości nie sprawić ze go oleje. Żona przyznaje mi racje z moimi argumentami ze nie zamierzam njczego udawać ale twierdzi mocno ze to jest jej ojciec jest emocjonalnie związana i skoro ja kocham zebym dla niej chociaż 10 minit z nim siedzial... Natomiast ja po 11 latach mam dość udawania, chce nazywać rzeczy po imieniu i jeśli ktos chce zrobic to co robi z teściowa całe zycie czyli zdeptać człowieka i splunąć na niego a pozniej udawac jakby nigdy nic ze nic sie nje dzieje. Moja żona nie jeździ do tesciowej kiedy jest teściu.. tez go omina jak również jej siostra i 3/4 rodziny. Bardzo prosze o taką opinie z zewnatrz obiektywna jakie moze byc dla nas obiektywne rozwiązanie w naszym malzenstwie żebyśmy przez małżeństwo zepsute od tesciow w takich sytuacjach nie zabijali sie wzajemnie.....

Dzień dobry, mam pytanie odnośnie obgadywania, wyśmiewania. Już od kilkunastu lat wydaje mi się lub tak jest, że każdy śmieje się na mój widok, obgaduje, wyśmiewa, komentuje mój wygląd. Czy to może być choroba?

Witam, mam brata bliźniaka i oboje mamy po 26 lat obecnie. Nasze osobowości i charaktery mimo że były od zawsze podobne to z wiekiem coraz bardziej się różnią. I niby w tym nie byłoby nic dziwnego ale to jak mój brat się od jakiegoś czasu zachowuje jest co najmniej dziwne. Ale po kolei. Zacznę od tego że mniej więcej 1,5 roku temu uczęszczał do psychologa, który stwierdził mu depresję. A z kolei 2 lata temu zakończył toksyczny 5 letni związek z dziewczyną. W tym związku on nie był szanowany, często ta dziewczyna grała mu na uczuciach i potrafiła o naprawdę pierdoły się obrażać na parę dni. On był psychicznie strasznie wyniszczony a po zerwaniu jeszcze bardziej pogorszył swój stan. Zaczął bardzo nadużywać alkoholu (mimo że kiedyś był abstynentem). Zaczął chorobliwie często kłamać, nawet w sytuacjach kiedy wcale kłamać nie musi. Często na proste pytania odpowiada ,,Niewiem,, albo wręcz wkurzać się że ktoś mu pytanie zadaje. Potrafi w jednym momencie być duszą towarzystwa a godzinę później wkurza się na wszystko i wszystkich. Dużo bardzo kradnie, najczęściej pieniądze, jedzenie i alkohol. A jak ktoś się na niego wkurzy bo został okradziony to on nie widzi w tym nic złego a nawet sam dziwi się dlaczego ktoś się na niego wkurza, dosłownie tak jakby nie widział w swoim zachowaniu nic złego. Lub nawet ,,przeczekuje,, moment jak ktoś się na niego wkurza, bo on ma podejście że sobie chwile ten ktoś pogada, powkurza się a potem sobie pójdzie i sprawa zalatwiona.(Wiem że tak ma bo nawet przyznał mi się do tego) Stał się również bardzo przemądrzały. Poucza wszystkich dookoła, wszystkich ocenia a swoich wad nie widzi, we wszystkim twierdzi że robi to lepiej, że on zawsze wie lepiej (Często w sposób nerwowy i prowokujący). Totalnie nie potrafi komuś przyznać racji, albo nawet poprostu zgodzić się z czyimś zdaniem lub opinią. Nawet jak ktoś na serio ma bardziej sensowne argumenty to on i tak nie przyzna racji, trochę jakby uważał to za słabość. A jak jest sytuacja że ktoś coś nie wie a on akurat wie to strasznie na siłę stara się robić z tej osoby głupka (również w sposób bardzo nerwowy i prowokujący). Doszło do tego że ja nawet już nie chce mu zbytnio pytań zadawać jak coś niewiem, bo nie mam ochoty cały czas słuchać jego przemądrzałości. Często się czepia o totalne błahostki, które nawet go nie dotyczą. Potrafił mnie pouczać w sprawie pracy mimo że on nigdzie nie pracuje już od dłuższego czasu. Moi rodzice, znajomi, moja dziewczyna a nawet ja, zaczynamy mieć go naprawdę dość. Moi koledzy wprost mówią że uważają go za dziwnego i nie za bardzo chcą go gdziekolwiek zapraszać, a ja dosłownie pierwszy raz w życiu na poważnie się zastanawiam czy się od niego odciąć, przynajmniej na jakiś czas. Jeszcze dodam że ma on (według mnie chorobliwego) bzika na punkcie męskości i kontaktami z dziewczynami (mimo że śmiałości do kobiet to on nie ma), dosłownie jakby to był jego najważniejszy cel w życiu, i nie raz po rozmowie z nim odnosiłem wrażenie że on się czuje gorszy od innych bo nie ma dziewczyny. Dosłownie każdy aspekt jego życia wiąże się z dziewczynami. Przykłady: Gadamy sobie o jakimś filmie i on mówi że jakieś tam zachowanie aktora jest uważane za seksi dla dziewczyn. On musi koniecznie ubierać się w jeden ten sam outfit bo na to najbardziej lecą dziewczyny. On musi jeść to i to a tego i tego koniecznie unikać bo w ten sposób będzie miał więcej testosteronu itp itd. Jak raz byłem apropo czegoś niezdecydowany, to mnie pouczał że nie mogę być niezdecydowany bo tego dziewczyny nie lubią. No i oczywiście wiadomo często poucza mnie jak mam do własnej dziewczyny podchodzić a moją dziewczynę z kolei też się o wszystko czepia. Potrafi nawet odkopywać sytuację które miały miejsce już mega dawno temu tylko po to żeby się przyczepić. Kiedyś on taki nie był i naprawdę niewiem już co robić. Parę miesięcy temu z moim tatą znaleźliśmy mu rzekomo dobrego, doświadczonego psychologa do którego miał chodzić. No i okazało się że był tylko na trzech wizytach a później już przestał chodzić. Zamiast tego brał pieniądze od taty(bo sam nie ma przez brak pracy) kupował alkohol i szedł pić do lasu lub na jakąś melinę, po czym wracał do domu i ściemniał że był u psychologa. Jeszcze dodam na koniec że po alkoholu też się dziwnie zachowuje, ma myśli samobójcze, potrafi obrażać ludzi dookoła(raz nawet do własnej matki powiedział że życzy sobie żeby zdechła) Doradźcie mi co mam robić bo jest coraz gorzej :(.

Mam pytanie . Jestem mężatką od 16 lat, mamy 2 dzieci, chłopaka 11 lat i dziewczynkę 7 lat. W tym czasie na wspólnych wakacjach byliśmy tylko 3 razy. Za pierwszym zagroziłam mężowi, że się rozwiodę z nim, za drugim on zaproponował wyjazd w góry, a za trzecim zrobiłam awanturę, więc spędziliśmy urlop w rodzinnym mieście korzystając z basenu, kina teatru itp. Rok temu obiecał mi, że urlop spędzimy razem, ale dostał urlop w innym terminie (tłumaczył się, że źle w firmie zanotowali termin). Mamy jechać w listopadzie na wyjazd we dwóch (czyli bez dzieci pierwszy taki wyjazd) który był wcześniej planowany, ale on pytał mnie czy może z nami jechać jego brat, za rok także chce, aby jechał z nami i naszymi dziećmi jego brat kawaler. Czy to jest normalne? Jak jadę do siostry czy do mamy, on nie chce z nami jechać. Namówić go na jakikolwiek wyjazd czy wyjście jest trudne. Nie spotyka się często bratem. Nie chodzą na piwo. Spotykają się wtedy, kiedy jeden z nich potrzebuje pomocy drugiego np. naprawić auto, skosić trawę itp. Nie ma znajomych. Dodam jeszcze, że kiedy dzieci były małe, proponowałam mężowi, aby zabrał brata oraz osobiście szwagrowi, aby jechał z nami, ale wtedy nie chciał ani jeden, ani drugi. Nie wiem czy mąż chce jeździć z bratem, czy jego brat chce jechać z nami. Czy taka sytuacja jest normalna? Dodam, że wcześniej kilka razy byłam na wakacjach ja z dziećmi. Dostałam pieniądze które starczyły na bilet i noclegi oraz może 3 dni pobytu. Resztę pieniędzy to zaoszczędzone z domowego budżetu, odkładane cały rok. Raz w roku z przyjaciółką jadę gdzieś na 3-4 dni. (Bez męża i dzieci) Zbieram cały rok z kieszonkowych. Domowymi obowiązkami dzielimy się. Co sądzicie o moim mężu, bo już straciłam cierpliwość. Czy to normalne, że nie spędzamy czasu razem, że nie lubi jeździć, nie ma znajomych. A jak już gdzieś jedziemy czy to z dzieciakami, czy bez, to chce zabrać brata?