Pomoc po stracie bliskiej osoby przez samobójstwo - poczucie winy i poszukiwanie odpowiedzi

Dzień dobry,

Podziwiam Pani otwartość i świadomość tego, co się w Pani dzieje i szukania pomocy.  Samobójstwo nie jest prostą konsekwencją czyichś działań lub zaniechań. To efekt wielu czynników — psychicznych, biologicznych i emocjonalnych, które bardzo trudno w pełni dostrzec z zewnątrz, nawet będąc obok. Proszę się zastanowić czego by Pani teraz potrzebowałaby było chodź trochę lepiej? W tej sytuacji bardzo ważne jest, by Pani nie zostawała z tym sama. Rozmowa z bliskimi, psychologiem, terapeutą lub grupą wsparcia dla osób w żałobie po samobójstwie może pomóc przejść przez ten trudny czas i stopniowo oswajać to, co się wydarzyło. 

Przesyłam dużo siły i serdeczności,
Aleksandra Siwek Psycholog

Dzień dobry,

Strata bliskiej osoby w takich okolicznościach jest wyjątkowo trudna do zrozumienia i zaakceptowania oraz często wiąże się z poszukiwaniem odpowiedzialności w sobie. Myśli o tym, co mogła Pani zrobić inaczej, są naturalną reakcją w żałobie, jednocześnie obciążają Panią odpowiedzialnością za coś, na co miała Pani ograniczony wpływ.

Proszę nie zostawać z tym bólem sama. Rozmowa ze specjalistą pomagającym osobom w żałobie może pomóc Pani przejść przez ten trudny czas i odnaleźć ukojenie. Warto również zadbać o wsparcie bliskich, przed którymi może się Pani otworzyć i swobodnie mówić o swoich emocjach. Proszę pamiętać, że cierpienie, które Pani odczuwa, zasługuje na troskę i zrozumienie, tak samo, jak miłość, którą miała Pani do męża.

Pozdrawiam serdecznie,

Patryk Falerowski

Moje wyrazy współczucia dla niewyobrażalnej straty i cierpienia, które w tej chwili Pani przeżywa. Samobójstwo bliskiej osoby jest traumatycznym doświadczeniem, które pozostawia ogromną pustkę i nieustanne pytania o własną odpowiedzialność, choć proszę mi wierzyć, że nie ponosi Pani winy za tę tragiczną decyzję męża. Samobójstwo jest zazwyczaj skutkiem złożonych, wielowarstwowych problemów psychologicznych, najczęściej związanych z poważną depresją, uzależnieniami i współwystępującymi zaburzeniami psychicznymi, które przekraczają możliwości pojedynczej osoby, nawet najbliższej. 

Połączenie leków psychiatrycznych z alkoholem to niebezpieczny stan, który sam w sobie może prowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych i destrukcyjnych zachowań, a fakt, że mąż mówił o problemach, wskazuje na głębsze cierpienie, którego Pani do końca nie mogła przewidzieć ani kontrolować. 

Bardzo ważne jest, aby w tym trudnym czasie Pani również zadbała o siebie - rozumiem, że towarzyszy Pani poczucie winy, ale proszę pamiętać, że to nie Pani wina. Rekomenduję, aby jak najszybciej podjęła Pani profesjonalną pomoc psychologiczną - terapię dla osób po stracie bliskich w wyniku samobójstwa, która pomoże Pani przepracować żałobę i towarzyszące jej skomplikowane emocje.

Życzę dużo dobrego,

Jagoda Jucha

psycholog

Doświadczyła Pani ogromnej straty i to naturalne, że próbuje Pani zrozumieć, co i dlaczego się stało. Jednocześnie jako jednostki dokonujemy własnych wyborów i nie da się uratować drugiej osoby, jeśli ta nie podejmie kroków, by uratować sama siebie. Myślę, że jest ogromnie ważne, żeby poszukała Pani wsparcia dla siebie (u bliskich, w grupach wsparcia, w terapii, etc.) - nie musi Pani radzić sobie z tymi emocjami i bólem w samotności. 

Witam,

Bardzo mi przykro z powodu Pani straty. Nie ma słów, które mogłyby w pełni oddać ból, jaki teraz odczuwasz, jak trudne muszą być dla Pani te dni. To, co się stało, jest niewyobrażalnym ciosem, a teraz podejmuje Pani próbę odnalezienia sensu w czymś, co często nie ma prostych odpowiedzi. Chcę, aby wybrzmiało jedno: to nie jest Pani wina. Kiedy ktoś, kogo kochamy, odchodzi w taki sposób, naturalne jest, że szukamy odpowiedzi, cofamy się myślami, analizujemy każdą rozmowę, każdą sytuację. Ale to nie Pani podjęła tę decyzję. To nie Pani doprowadziła do tej tragedii. Mąż zmagał się z czymś, co było poza Pani kontrolą – problemami psychicznymi oraz chorobą alkoholową.

To bardzo ważne, aby w tej chwili nie była Pani sama z tym bólem. Uczucia takie jak żal, poczucie winy, zagubienie są normalną reakcją po takiej stracie i stanowią element żałoby. Jednak obwinianie się tylko pogłębi ból, a prawda jest taka, że zrobiła Pani to, co była w stanie z perspektywy osoby, która nie mogła w pełni wejść w jego myśli i emocje. Proszę pozwolić sobie na żałobę. Nie ma jednego „właściwego” sposobu na przeżywanie tego bólu. Może być chaos, mogą być momenty pustki, gniewu, rozpaczy. To wszystko jest normalne. Warto porozmawiać z kimś, kto pomoże ci to udźwignąć, psycholog specjalizujący się w żałobie może pomóc odnaleźć drogę i pomoc przejść przez ten trudny czas. Ważne jest to, że musi Pani przez to przechodzić sama. W sytuacji nasienia wyrzutów sumienia proszę podejmować próby oddzielania faktów od emocji, jeśli umysł będzie podpowiadał, że mogła Pani zrobić coś inaczej. Ale czy naprawdę była Pani w stanie przewidzieć to, co się wydarzyło? Czy miała Pani wszystkie narzędzia, żeby temu zapobiec? Najpewniej nie, a to oznacza, że nie musi Pani nosić ciężaru tej tragedii na swoich barkach. Warto spróbować odnaleźć przestrzeń na wsparcie np. grupy wsparcia dla osób w żałobie, rozmowy z bliskimi, cokolwiek, co pozwoli podzielić się swoim bólem i nie zamykać go w sobie. Warto rozważyć konsultację psychologiczną. Nie musi Pani przechodzić ten ciężki proces samotności. Przesyłam dużo ciepła

Z pozdrowieniami 

Kacper Urbanek 

Psycholog, diagnosta 

Bardzo mi przykro z powodu Twojej straty. To, co teraz czujesz -poczucie winy, szukanie odpowiedzi, analizowanie przeszłości -jest naturalną reakcją po tak trudnym doświadczeniu. Ale pamiętaj, że to nie Ty ponosisz odpowiedzialność za decyzję męża.

Osoby w kryzysie psychicznym często nie pokazują w pełni swojego cierpienia, nawet najbliższym. Depresja, myśli samobójcze czy inne problemy psychiczne mogą sprawiać, że ich wewnętrzny ból jest niewidoczny dla otoczenia. To, że mąż planował przyszłość i wydawał się pełen życia, mogło być mechanizmem obronnym lub chwilowym lepszym okresem.

To, co teraz jest najważniejsze, to zadbanie o siebie. Pozwól sobie na przeżywanie żałoby, sięgnij po wsparcie -bliskich, psychologa, grupy wsparcia dla osób w żałobie po samobójstwie. Nie jesteś w tym sama. Nie obwiniaj się, zrobiłaś tyle, ile mogłaś, mając wiedzę i możliwości, które wtedy miałaś.

Pozdrawiam serdecznie,

Urszula Małek

Dzień dobry,

proszę przyjąć moje wyrazy współczucia w związku ze śmiercią Pani męża.

Widzę, że specjalistki_ści powyżej udzieliły_li już kilku odpowiedzi na Pani pytanie. 

Ja ze swojej strony polecam materiały, które znajdzie Pani na stronie fundacji Życie Warte jest Rozmowy, również w razie potrzeby znajdzie tam Pani wsparcie specjalistek_tów:
https://zwjr.pl/jestem-w-zalobie

Wartościowym wsparciem dla osób doświadczających śmierci samobójczej najbliższych  bywa też książka pt.: "Niewysłuchani. O śmierci samobójczej tych, którzy pozostali", autorki: Halszka Witkowska, Monika Tadra.

Pozdrawiam,

Magda Deresińska