Odpowiedz jako specjalista
WsteczAgresja nauczycieli w latach 90. - jak wyjaśnić przemoc w szkołach?
Chodziłam do szkoły w latach 90. Pamiętam tylko, że nauczycielki zadzierały nosy i popisywały się jedna przed drugą (jak np. krzyczą na dzieci). Do tego było szarpanie, ośmieszanie, a nawet bicie... Tak było wszedzie - w mniejszym lub większym natężeniu. Jak wytłumaczyć tamta agresje ze strony nauczycieli, czy pielęgniarek? Ludzie byli głupsi, czy masowo chorzy psychicznie? Nie potrafię wyjaśnić sobie tego, bo ja jestem ddd i nigdy nie przejawiałam przemocy. Nikt z mojej klasy nie wyrósł na patola, chociaż każdy był prany. Rozumiem efekt tłumu i poczucie "władzy", ale to prymitywne, bo Ci ludzie byli nikim i przecież mało co osiągnęli... Pamiętam, jak najulubieńsza nauczycielka przywiązywała sznurkami uczniów do krzeseł albo śmiała się, jak ktoś się zesikał. Przecież to powinno być karalne!!
Jakiś czas temu spotkałam jedna z tych bab i powiedziałam, czy jej nie wstyd, no i wiązankę jej puściłam. Była zdziwiona i wyparła się, zaczęła z agresją wyjeżdżać, że kłamie. Absurd
Kora
1 rok temu
Dorota Żurek
Ma Pani rację, że kiedyś takie zachowania nauczycieli były na porządku dziennym i nikogo nie dziwiły. Dziś mamy większą świadomość, że dziecko wymaga troski i uwagi, nie mówiło się o przemocy psychicznej, czy rozwoju emocjonalnym.
Pewne osoby, gdy miały poczucie władzy, po prostu z tego korzystały. Obecnie też to się zdarza, ale już mamy świadomość, że jest to niewłaściwe. Świat idzie do przodu, zmieniają się metody wychowawcze, już wiemy, jak przemocowe zachowania wpływają na dzieci i całe szczęście, że te patologiczne metody zniknęły lub nie są tak powszechne, jak kiedyś.
Pozdrawiam,
Dorota Żurek
psycholog
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Beata Matys Wasilewska
Dzień dobry,
Porusza pani złożony i trudny temat. Każde pokolenie wywodzi się z pokolenia wcześniejszego i sytuacji, jaka wtedy miała miejsce społecznie. Temat agresji i władzy często w połączonej z zaburzona empatią, lękiem czy toksycznymi zależnościami może przyczyniać się do nadużyć i wykorzystania słabszych.
Doświadczanie krzywdy, zostawia wiele śladów w naszej psychice, dlatego tak ważnym jest przepracowanie w sobie bólu, niesprawiedliwości czy upokorzeń, tak by ostatecznie oddzielić się od obrazów przemocy, jaką zaznaliśmy. Zaatakowanie byłej nauczycielki może wskazywać, że wiele z tych trudnych emocji w pani zostało. Poczucie krzywdy może popychać nas do zemsty a tu już o krok od stania się agresorem wobec osoby, która nas skrzywdziła.
Warto pochylić się nad tym tematem z zaufanym psychoterapeutą, by w zaciszu gabinetu uświadomić sobie nie tylko swoje emocje, ale i myśli, przepracować je, nauczyć się chronić siebie i bronić w sytuacjach jakikolwiek nadużyć.
Pozdrawiam
Beata Matys Wasilewska
1 rok temu
Urszula Jędrzejczyk
Dzień dobry,
Pani Koro, wydaję mi się, że trudno jest znaleźć wytłumaczenie dla zachowań opisanych nauczycielek. W latach, w których chodziła Pani do szkoły, niestety wiedza na temat rozwoju i sposobu zachowania dzieci było zgoła inna niż teraz. Coś, czego Pani doświadczała w szkole, teraz jest już niedopuszczalne, niewyobrażalne i karalne.
Okropnie mi przykro z powodu tego doświadczenia.
Jeśli chciałaby Pani więcej na ten temat porozmawiać, omówić sytuacje z przeszłości, bardzo zachęcam do umówienia się na konsultację z psychologiem. Rozmowa i opowiedzenie o swoich doświadczeniach może mogłaby pomocne w zrozumieniu siebie i swoich emocji z tym związanych.
Pozdrawiam serdecznie
Ula Jędrzejczyk
1 rok temu
Agnieszka Zając
Dzień dobry,
sytuacja/ sytuacje, o których Pani pisze, można określić jako przemoc w różnych jej formach. Przykro mi, że ich Pani doświadczyła jako dziecko ze strony osób dorosłych, a ich skutki odczuwa Pani do dzisiaj. To o co Pani pyta ujęłoby pytanie: Dlaczego mnie to spotkało? Chciałabym podkreślić, że nie jest to Pani wina. W sytuacji jakiejkolwiek opieki nad dzieckiem to osoba dorosła (rodzic, nauczyciel, opiekun) ponosi odpowiedzialność za zapewnienie dziecku tej właściwej, adekwatnej opieki i wsparcia, ale również zadbanie o jego potrzeby, przyjmowanie jego emocji również złości, niechęci, dbanie o nie i uczenie właściwych sposobów radzenia sobie z nimi, samemu pokazując te sposoby, modelując je.
Nie ma usprawiedliwienia dla stosowania przemocy.
Dlaczego mimo to dochodzi do przemocy?
Co może współwystępować u osoby stosującej przemoc? Doświadczanie samemu przemocy, która utrwala się jako wzorzec zachowania, niektóre zaburzenia psychiczne nieleczone/niezaopiekowane, kontekst kulturowy i społeczny normalizujący przemoc, brak świadomości konsekwencji przemocy dla dziecka, uzależnienie od substancji psychoaktywnych i wiele innych.
Jeśli czuje Pani potrzebę pozastanowienia się nad swoim pytaniem, szerzej, zachęcam do rozważenia psychoterapii lub wsparcia psychologicznego.
Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka Zając
1 rok temu
Anna Martyniuk-Białecka
Dziękuję, że podzieliłaś się swoimi doświadczeniami i spostrzeżeniami!
Mam wrażenie, że pod takimi zachowaniami kryje się wiele mechanizmów, a ich analiza wymaga spojrzenia nie tylko na psychiczny wymiar, ale i na kontekst kulturowy, społeczny i historyczny.
Okres lat 90. to czasy, kiedy ówcześni rodzice posiadali zupełnie inne wyobrażenie o wychowaniu, brakowało powszechnej i dostępnej edukacji oraz świadomości psychologicznej, która jest obecnie dostępna. Dominował model wychowania oparty na dominacji i surowości, a przemoc była postrzegana jako pożądana dyscyplina. Rodzice nie zgłaszali i nie reagowali na przemoc, bo najczęściej sami jej doświadczali w dzieciństwie, co oznacza, że są to skutki tramy międzypokoleniowej. Przemoc była uznawana za normalną, lekceważona, tolerowana i panowało ogólne przyzwolenie na jej wykorzystywanie. Wiele osób nie znało innych sposobów na regulację emocji, radzenie sobie z frustracją oraz stresem.
Z pewnością w każdym pokoleniu znajdują się osoby, które rozwijają skłonności psychopatyczne czy antyspołeczne, jednak jest to niewielki odsetek.
Niesamowitym zjawiskiem jest przełamanie schematu, obecne czasy dają sporo nadziei dla nas i kolejnych pokoleń.
Twoje zachowanie i próba rozmowy z dawną nauczycielką świadczy o odwadze, chęci skonfrontowania się z nią, myślę, że to ważne, by zadawać niewygodne i trudne pytania.
Pozdrawiam serdecznie,
psycholog Anna Martyniuk-Białecka
1 rok temu
Zobacz podobne
Wychowawczyni a jednocześnie nauczyciel języka polskiego 4-tej klasy szkoły podstawowej zadała w trakcie lekcji dzieciom
Witam.
Wychowawczyni a jednocześnie nauczyciel języka polskiego 4-tej klasy szkoły podstawowej zadała w trakcie lekcji dzieciom taki tekst do uzupełnienia:
"Nasza wychowawczyni ...... mnie dziś zdenerwowała.
Powiedziała, że ostatnio ....... się uczę i gorzej odrabiam zadania domowe.
Według niej postępuję .... .
A czy to moja wina , że w komputerze ciągle jest coś ciekawego !
Przecież Pani ...... mnie zachęca do rozwijania zainteresowań."
Dodam, że jest wychowawcą od tego roku i na każdym zebraniu z rodzicami krytykuje jaka to ta klasa jest zła i niegrzeczna i że jej poprzednia klasa była super.
Czy powinniśmy to zgłosić do dyrektora ?
Czy duża agresja u chłopca w 1 klasie to może być zaburzenie?
Witam, czy chłopiec w 1 klasie, który kopie w twarz drugiego chłopca, rzuca na ścianę tak że nabija dużego guza temu drugiemu a mojemu synowi jest normalny czy może mieć jakieś zaburzenia?
Matka oczywiście nie wierzy, że to zrobił, pani wychowawczyni miała dzwonić do rodziców ale stwierdziła, że lepiej będzie gdy chłopak sam się przyzna. Tak się się przyznał, że powiedział że to zrobił niechcący i że ręką. A kolega syna widział, że tamten go kopnął.
Czy iść do pedagoga? Czy poprosić wychowawcę by porozmawiała z rodzicami?
Pozdrawiam
W sytuacji przemocy czuję się odcięta od rzeczywistości, jestem później bardzo zmęczona.
Wychowywałam się w domu, gdzie stosowano przemoc fizyczną, jak i psychiczną (wyzywanie, straszenie) i pewnego razu, kiedy znów działo się to, co działo, nagle zaczęłam szybko oddychać, łzy same cisnęły mi się do oczu i jakby odcinało mnie od rzeczywistości, w sensie słyszałam to, co ktoś do mnie mówi, ale nie potrafiłam nic powiedzieć, dopiero po paru minutach, kiedy zaczęło przechodzić to coś mogłam skleić jakieś zdanie. Do zeszłego sylwestra myślałam, że wywołuje to zachowanie jednego z moich rodziców, ale na sylwestrze miała miejsce nieprzyjemna sytuacja z przemocą fizyczną u mojej koleżanki i nagle stało się to ponownie- nie miałam nad tym żadnej kontroli, w większości po tych „atakach” pamiętam jak przez mgłę co się wokół mnie wtedy działo. Po tym sylwestrze dochodzę do świadomości, że to nie ludzie, a możliwe, że sytuacje z przemocą to wywołują- chciałabym się zapytać co to może być ? I czy można z tym coś zrobić ? Nie dostaje tego często w tym roku, dostałam raz wtedy w sylwestra, dodam jeszcze, że okropnie po tym, jak się uspokoję, jestem zmęczona psychicznie i to dość odczuwalnie
Nauczycielka zaczęła przejawiać stresujące nas zachowania, mszczące się, żartuje o chorobach czy śmierci.
Dzień dobry, w gronie kilkunastu osób zauważyliśmy, że zachowanie naszej nauczycielki stopniowo się pogarsza. Co mam przez to na myśli? Otóż w 1 klasie liceum była bardzo sympatyczna, dużo z nami rozmawiała, dobrze uczyła i ciągle przekonywała o tym jaką ona jest wspaniałą nauczycielką i jak dobrze nas przygotuje do matury - wszyscy ją uwielbiali. W drugiej klasie jej stosunek do nas zaczął się pogarszać. Coraz częściej zaczęła nas straszyć trudnymi testami, śmiać się z tego, że są one nie do przejścia. Zaczęły się żarty o śmierci i chorobach. Coraz częściej robiła kartkówki, ale niczego nie oddawała w terminie. Zaczęło jej sprawiać przyjemność to, że się jej boimy. Aktualnie prawie nikt nie ma odwagi zapytać o możliwość przełożenia sprawdzianu. W obecnym roku szkolnym zrobiła test na pierwszej lekcji w pierwszym dniu szkoły i oczywiście sprawiło jej to przyjemność. Wyselekcjonowała sobie grupę osób z klasy, które faworyzuje i darzy sympatią, ale reszta jest u niej na straconej pozycji. Teraz zaczęła robić kartkówki z książek uniwersyteckich wykraczających poza nasz materiał. Co jakiś czas rzuca tekstami w stylu: jutro idę na pogrzeb, ale będzie super impreza! Moje pytanie brzmi: czy to mogą być jakieś zaburzenia psychiczne? Jest osobą skłonną do mszczenia się na osobach, które chcą zgłosić ten problemem innym opiekunom. Powtarza nam, że to nic nie da. Jej zachowanie jest dla nas wyniszczające i prowadzi do problemów zdrowotnych związanych z przewlekłym stresem. Z góry dziękuję za odpowiedź.
Nauczyciele lekceważą zaburzenia lękowe, grożą obniżeniem zachowania.
Dzień dobry, mam zaburzenia lękowe i powiedziałam o tym wychowawcy, bo z rodzicami uznałam, że trzeba. Powiedziałam, bo przez lęki nie raz, gdy mieliśmy np. wyjść na dwór (mam problemy z wychodzeniem) to się chowałam gdzieś w szatni czy w łazience i po prostu chciałam, by mieli świadomość, że nie robię tego z powodu lekceważenia. Jak widzę kompletnie nie rozumieją tego tematu, ja jestem winna temu, że nie wychodzę wtedy ze szkoły tzn. musiałam przeprosić nauczycielkę, która podczas ataku paniki nakrzyczała na mnie za to, że siedzę w szatni a przecież to nie moja wina, że to mi przytrafiły się zaburzenia lękowe. Dodatkowo chcą mi przez to obniżyć zachowanie, jak kiedyś znowu nie będę chciała wyjść to mi obniżą. A ja nawet szczerze nie wiem czy tak można zrobić. Tak samo nie wierzą w sam lęk i mam przynieść jakieś papiery od psychologa, a ja niedawno zmieniłam terapię i jestem dopiero po paru sesjach, i nie wiem czy już po takim czasie psycholog będzie mógł wystawić taką opinię, bo jednak jeszcze nie wszystko wie w mojej sprawie. Mam teraz ogromną niechęć do szkoły przez to, boję się tam iść i żałuję, że o tym powiedziałam. Co mam zrobić; i z tą opinią od psychologa i z tym by nie stresować się teraz bardziej oceną przez nauczycieli w szkole niż wychodzeniem.
