Odpowiedz jako specjalista
WsteczWitam
Od jakiś 12 lat non stop się zakochuje, do tej pory już około 20 razy lub więcej, wszystko bez wzajemności, i naprawdę to były osoby, które bardzo pokochało moje serce, za każdym razem równie mocno cierpię. Od kiedy pierwszy raz doznałam odrzucenia zaczęłam mieć zaburzenia w postaci bulimii i ciągnie się to za mną do dziś. Ciągle jestem zmęczona, mam problemy ze snem, czuję pustkę i czuję się bardzo nieszczęśliwa. Nie wiem jak poradzić mam sobie z tymi uczuciami, bo to normalne chyba nie jest, żeby tyle razy się tak mocno zakochać. Czuje, że coś ze mną jest mocno nie tak. Nie potrafię zająć tej pustki i dlatego chyba mam bulimie, nie wiem co mam na to już poradzić.
Karolina
3 lata temu
Katarzyna Faryniarz
Witaj Karolino! Czytając Twoją wiadomość, czuję, że odczuwasz masę cierpienia. Radzenie sobie z tak dużym odrzuceniem przez znaczące dla Ciebie osoby musi być bardzo trudne i bolesne. Czy brałaś pod uwagę psychoterapię? Powielane schematy często świadczą o niekorzystnych strategiach lub przekonaniach na swój temat lub na temat innych ludzi. Czy widzisz może u siebie przestrzeń na to, aby popracować z kimś nad poprawieniem jakości swojego życia?
3 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Magdalena Ziomko
Pani Karolino,
trudnośći o których Pani pisze mogą być ze sobą mocno połączone.
Czytam z Pani wypowiedzi, że w tym co Pani przyżywa jest dużo cierpienia, samotności, poczucia bycia nieszczęśliwą.
Bulimia może być sposobem radzenia sobie, który nieświadomie Pani znalazła na to aby jakoś sobie poradzić, widocznie na dany moment jedynym, który był możliwy i dostępny, ale wie Pani pewnie doskonale, żę wclae Pani nie służy. Bulimia to choroba, z którą warto zgłosić się do specjalisty. Ogromnie zachęcam Panią do konsultacji z kimś kto pomożę Pani zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi, ale przede wszytskim pomożę nauczyć się dbać o siebie w konstruktywny sposób, podchodzić do siebie z troską. Nie musi być Pani z tym wszystkim sama! Trzymam mocno za Panią kciuki!
Pozdrawiam,
Magda
3 lata temu
Adrianna Stawarz
Dzień dobry. Warto udać się na terapię i przyjrzeć się temu dokładniej. Jedzenie często służy ludziom do regulacji emocjonalnej. Kiedyś jako dziecku, ten sposób mógł Pani służyć, ale teraz, kiedy jest Pani dorosłą osobą, ten sposób stał się nieefektywny i destrukcyjny. W terapii będzie Pani miała szansę przyjrzeć się swoim mechanizmom, emocjom, zrozumieć je i nauczyć się z nimi radzić inaczej. Bez terapii w przypadku zaburzeń odżywiania będzie to trudne. Z poważaniem. Adrianna Stawarz
3 lata temu
Zobacz podobne
Zaburzenia odżywiania, niechęć do zmiany i lęk. Celowo sprawiam sobie cierpienie, wiem, że tak nie mogę funkcjonować.
Nie mam pojęcia co mam zrobić, chodzę do psychologa i rozmawiamy o moich zaburzeniach odżywiania, ale dalej nie jestem gotowa nic z tym zrobić, nie jestem gotowa na wprowadzenie regularności w jedzeniu, czuje się komfortowo tak, jak teraz jest, ale wiem, że jest to dla mnie złe i męczy mnie to, czuje się jakbym zasługiwała na cierpienie, jednak nie chce cierpieć, nie chce zmieniać tego jak się odżywiam bo boje się ze gdy to zmienę to przytyje, a tak to czuje się bezpiecznie, jednak nie chce dalej tak żyć, nic już nie rozumiem.
Problem z odżywianiem: jak poradzić sobie z nawrotami chęci głodówki i tęsknotą za utratą wagi?
Dzień dobry. Zwracam się z problemem dotyczącym odżywiania. W 2021 roku, mając 20 lat, zaczęłam dość poważną głodówkę. Przez pierwsze dni piłam wyłącznie gorzką kawę rano, smoothie w południe oraz wodę — i na tym kończyło się moje odżywianie. Z czasem zdarzało się, że zjadłam jakiś ciepły posiłek, ale w bardzo małych, wręcz dziecięcych porcjach. Do tego zaczęłam regularnie ćwiczyć. Szybko schudłam. Mimo zmęczenia i głodu czułam się świetnie — podobała mi się lekkość, poczucie „czystości” w ciele i komplementy, które otrzymywałam. Za każdym razem, gdy czułam głód, szłam pod prysznic albo myłam zęby. Miałam wtedy wrażenie, że naprawdę żyję. I ciągnęło się to około rok czasu. Z czasem wróciłam jednak do normalnego odżywiania i przytyłam około 20 kg. Teraz od niedawna znowu wracają do mnie myśli, żeby powrócić do tamtych zachowań. Tęsknię za uczuciem pustego żołądka i satysfakcją z coraz mniejszej liczby na wadze każdego poranka. Najgorsze jest to, że sama myśl o zwykłej diecie czy deficycie kalorycznym — gdzie mogłabym jeść normalnie — mnie odpycha. Czuję, że wolałabym nic nie jeść, niż jeść z ograniczeniami i wydawać pieniądze na przygotowywanie kilku posiłków dziennie… Jestem zagubiona.
Po każdym zatruciu pokarmowym/chorobie związanej z wymiotami potem przez długi czas nie mogę zacząć normalnie jeść. Zastanawiam się czy może mieć to podłoże psychiczne, a jeśli tak, to co można z tym zrobić?
Dzień dobry, zastanawia mnie sprawa pośrednio związana ze zdrowiem psychicznym. Od wielu lat, jeśli nie od urodzenia zmagam się z pewną uciążliwą przypadłością . Po każdym zatruciu pokarmowym/chorobie związanej z wymiotami potem przez długi czas nie mogę zacząć normalnie jeść, dosłownie nie mogę wmusić w siebie jedzenia. Czasem trwa to tydzień lub dwa, a czasem nawet przez miesiąc jem mniejsze ilości jedzenia niż przed chorobą. Zastanawiam się czy może mieć to podłoże psychiczne, a jeśli tak to co można z tym zrobić?
Czy psychoterapia może łączyć się ze wsparciem psychodietetyka?
Czy można podczas psychoterapii korzystać również z usług psychodietetyka?
Jak pokonać lęk przed jedzeniem? Co to jest?
Jedzenie stało się dla mnie ostatnio czymś, czego bardziej się boję, niż czymś, z czego czerpię przyjemność. Lęk przed jedzeniem – kompletnie przejęła kontrolę nad moim codziennym życiem. Ciągle unikam wszystkiego, co wydaje mi się „niezdrowe” albo „złe”. Każdy kęs to myśli: „A co, jeśli mi zaszkodzi?”, i to naprawdę mnie wykańcza. Chcę znowu móc jeść normalnie, bez ciągłego analizowania każdego składnika i zamartwiania się.
