Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak poradzić sobie z brakiem kontroli nad jedzeniem i kompulsywnymi zachowaniami?
Myślę, ze juz nie mam kontroli nad jedzeniem, jestem jak w jakiejś klatce, z której nie potrafię się wyrwać. Najpierw jem – dużo, co chce, bez myślenia. Wtedy przez chwilę czuję ulgę, jakby wszystko inne przestawało mieć znaczenie. Ale zaraz potem przychodzi panika, wstyd, nienawiść do samej siebie. I wtedy jedynym wyjściem wydaje się pozbycie się tego wszystkiego.. a to juz jest strasznie męczące, mam tego dość... Jak przestać z tym objadaniem, wyrzutami i przymusem wymiotów
Nina
1 rok temu
Dorota Mucha
Dzień dobry Pani Nino,
Rozumiem, że te problemy są da Pani męczące. Dobrze, że jest Pani świadoma problemu, widzi go, teraz przyszedł czas, aby sobie z nim poradzić :)
Czy komuś bliskiemu może Pani powiedzieć o tym?
Wygadać się? Dałoby to Pani poczucie ulgi i przede wszystkim wsparcie, aby wyjść z zaburzeń odżywiania.
Proszę zgłosić się do psychologa.
mniej niż godzinę temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Marta Siedlecka
To, co opisujesz, wskazuje na cykl napadowego objadania się i zachowań kompensacyjnych (np. wymioty), charakterystyczny dla bulimii psychicznej lub zaburzeń z pogranicza bulimii i BED (binge eating disorder). Te zachowania nie wynikają z braku silnej woli, ale są strategią regulowania trudnych emocji, czyli napięcia, pustki, lęku czy złości. Ulga po jedzeniu to efekt chwilowego "odłączenia" od emocji, ale potem pojawiają się wstyd i samokrytyka, co tylko napędza cykl.
Zdecydowanie zachęcam Cię do skonsultowania się z psychoterapeutą specjalizującym się w zaburzeniach odżywiania. Z tego można wyjść. Z pomocą, bez poczucia winy i walki z samą sobą.
9 miesięcy temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry Pani Nino,
To, co Pani opisuje, brzmi bardzo trudno. Napady objadania się, poczucie utraty kontroli, a potem wstyd i przymus wymiotów mogą wskazywać na zaburzenia odżywiania, takie jak bulimia, choć do postawienia diagnozy potrzebna jest dokładniejsza rozmowa ze specjalistą.
Chcę Panią zapewnić, że nie musi Pani przez to przechodzić sama. To, co Pani czuje, jest zrozumiałe. Wiele osób w podobnej sytuacji doświadcza silnych emocji, poczucia winy i bezradności. Pomóc może psychoterapeuta, najlepiej specjalizujący się w zaburzeniach odżywiania. W terapii można bezpiecznie przyjrzeć się emocjom stojącym za napadami jedzenia i nauczyć się innych sposobów radzenia sobie z napięciem oraz samooceną.
Jeśli ma Pani wrażenie, że przymus wymiotów lub poczucie bezradności stają się zbyt silne. Proszę nie zostawać z tym sama. Warto jak najszybciej skontaktować się z terapeutą, psychiatrą lub zadzwonić na całodobowy numer wsparcia, np. Centrum Wsparcia 800 70 2222 to bezpłatna, anonimowa pomoc.
To, że Pani o tym mówi i szuka pomocy, jest bardzo ważnym krokiem. Naprawdę można z tego wyjść z pomocą specjalistów, krok po kroku.
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Zaburzenia odżywiania, niechęć do zmiany i lęk. Celowo sprawiam sobie cierpienie, wiem, że tak nie mogę funkcjonować.
Nie mam pojęcia co mam zrobić, chodzę do psychologa i rozmawiamy o moich zaburzeniach odżywiania, ale dalej nie jestem gotowa nic z tym zrobić, nie jestem gotowa na wprowadzenie regularności w jedzeniu, czuje się komfortowo tak, jak teraz jest, ale wiem, że jest to dla mnie złe i męczy mnie to, czuje się jakbym zasługiwała na cierpienie, jednak nie chce cierpieć, nie chce zmieniać tego jak się odżywiam bo boje się ze gdy to zmienę to przytyje, a tak to czuje się bezpiecznie, jednak nie chce dalej tak żyć, nic już nie rozumiem.
Mam problem z odżywianiem, jem mało, a nagle zaczynam jeść dużo
Mam problem z odżywianiem, jem mało, a nagle zaczynam jeść dużo, nie pytanie tego kontrolować. Często również zdarza się, że nie odczuwam głodu, a mimo to jem, i to jest silniejsze ode mnie. Jak z tym poradzić sobie?
Kompulsywne jedzenie - czy udać się do specjalisty?
Czy jak kompulsywne się objadam, np. dzisiaj zjadłam śniadanie, dwa batony, całą paczkę chipsów, czekoladę i wypiłam monstera i mam poczucie winny z tego powodu, to jest powód, żeby pójść do jakiegoś specjalisty i jeżeli tak, to do jakiego? To już trwa z dwa lata albo dłużej, nie mam nadwagi ani nie rekompensuję sobie tego ćwiczeniami czy głodówkami (tak jak kiedyś), ale boje się, że będę miała za parę lat z tego powodu jakieś problemy zdrowotne, np. cukrzycę, nadciśnienie tętnicze. Często nie mam siły na przygotowywanie sobie zdrowych posiłków. Czasem nie mam tych napadów tak dużych, jak wyżej wymieniony, ale codziennie zjadam coś niezdrowego.
Kompulsywne używanie substancji psychoaktywnych, kompulsywne jedzenie.
Dzień dobry, Mam 34 lata i nie potrafię przejąć kontroli nad swoim życiem w aspekcie przyjmowania substancji i zachowań, które mi szkodzą. Na przykład piję kilka piw dziennie, a innego dnia przyjmuje benzodiazepiny, a jeszcze kiedy indziej tabletki nasenne. Miewam dni, że wczesnym wieczorem piję piwo, a przed snem dodatkowo Xanax. Dodatkowo nie mogę zapanować nad jedzeniem - wiem, że nie powinienem jeść niezdrowo (mam nadwagę), ale czasami zrywam się z miejsca i pędzę objadać się fastfoodem - od razu po jedzeniu odczuwam wyrzuty sumienia i złość, że robię coś czego w głębi duszy nie chce. W głębi duszy chcę żyć zdrowo i być wolnym od wszelkich uzależnień - chce kontrolować co jem i żyć zdrowo. Miewam natrętną myśl w sytuacji stresowej - rozmawiając służbowo w pracy - wraca mi myśl o napluciu w twarz rozmówcy. Wiem, że jest to irracjonalne i czuje złość na tę myśl - wiem, że nigdy tego nie zrobię. Miewam epizody hipochondrii, a w przeszłości lęki w sytuacjach, z których ciężko mi się uwolnić - na przykład siedząc pod płachtą u fryzjera, a innym razem na zebraniu w pracy. Nie wiem już co mi jest, chce zapanować nad sobą, mam wrażenie, że mam jakiś nieprzepracowany problem emocjonalny, ale nie umiem sam tego wszystkiego przeanalizować i poukładać.
Napadowe jedzenie. Panika z powodu braku kontroli i planu na jedzenie w kolejnych dniach.
Dzień dobry, od jakiegoś czasu na własną rękę staram się wyjść z napadów objadania. Były górki i dołki, ale mam wrażenie, że idę w dobrym kierunku. Za 4 dni jadę na wyjazd w góry z tatą (mój pomysł) i od 2 dni już panikuję, bo okrutnie boję się, że przez to, że nie mogę zaplanować sobie jedzenia, ale policzyć jego kcal zjem za mało (co wywoła napad)/zjem za dużo (co też go wywoła, bo mam tendencje do podejścia 'wystko, albo nic')/nie będę miała poczucia kontroli (a to już na 100% skończy się napadem). Chciałam tam sobie gotować, nawet na oko, ale tata powiedział, że to strata czasu i obiady będziemy jeść na mieście (nie jem mięsa, a na mieście zapominają o istnieniu białka robiąc wege jedzenie, więc będę szybko głodna).
Co mogę zrobić, żeby ograniczyć możliwość wystąpienia napadu/przytycie oraz co zrobić, żeby nie panikować na samą myśl o braku poczucia kontroli i braku planu, bo aktualnie natrętnie myślę o tym przed snem starając się to wszystko zaplanować (aż nie mogę zasnać), a oprócz tego na samą myśl strasznie szybko bije mi serce, nieświadomie wstrzymuje oddech/biorę je plytkie i trzęsą mi się ręce.
Z tatą o tym nie porozmawiam, bo jedyne co to będzie się martwił i ślęczał nade mną odnośnie jedzenia (jem teraz x kcal, bo redukcja - x kcal, i trenuje 5/6 x tygodniowo siłowo) opcjonalnie wyślę mnie do psychologa, a mam z nimi słabe doświadczenia. Mam 21 lat.
