Odpowiedz jako specjalista
WsteczCo grozi, jeśli nie zgłoszę się na terapię po sugestii szkolnego psychologa za spożycie marihuany?
Szkolny psycholog chce mnie wysłać na terapie do specjalisty, bo powiedziałem mu, że spożywałem marihuanę, nie chce iść na ta terapie. Czy grozi mi coś, jeśli nie zgłoszę się do specjalisty i ile będę zmuszony do odwiedzania go? Jestem totalnie przeciw pójścia do niego
Anon
8 miesięcy temu
Joanna Lida
Psycholog może sugerować, a nie zalecić terapię, a Ty nie musisz z tego korzystać. Ale jeśli jesteś niepełnoletni to w takiego rodzaju decyzjach powinni brać udział rodzice. Czy oni wiedzą o zaleceniu psychologa? Inna sprawa to niechęć do wizyty, dlaczego jesteś przeciw? Takie rozmowy mogą być b.pożyteczne i wcale nie muszą ściśle dotyczyć używania marihuany, ale Twoich problemów, spraw które są dla Ciebie np trudne, wielu osobom rozmowy b. pomagają.
Pozdrawiam
Joanna Lida
8 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Patrycja Kurowska
Dzień dobry,
rozumiem Pana niechęć i opór przed terapią – to zupełnie naturalne, że budzi to w Panu sprzeciw, zwłaszcza jeśli czuje się Pan, że to nie jest coś, czego sam potrzebuje. Chcę jednak, żeby Pan wiedział, że szkoła czy psycholog prawdopodobnie kierują się troską, nawet jeśli ich reakcja wydaje się Panu przesadzona.
W praktyce nie grożą Panu żadne prawne konsekwencje tylko za to, że nie zgłosi się Pan na terapię. Jeśli jest Pan niepełnoletni, szkoła może poinformować rodziców, a oni mogą próbować namawiać Pana na wizyty.
Warto zastanowić się, dlaczego w ogóle doszło do tej sytuacji. Może psycholog widzi coś, czego Pan jeszcze nie dostrzega? Może nie chodzi tylko o marihuanę, ale o to, że szkoła zauważa u Pana stres, wycofanie czy coś, co ich niepokoi? Nie mówię, że musi się Pan zgadzać z ich oceną, ale może warto przynajmniej wyjaśnić sobie, o co dokładnie chodzi.
Jeśli naprawdę nie chce Pan iść do terapeuty, może warto porozmawiać o tym szczerze z psychologiem szkolnym? Zapytać, czy są inne możliwości – np. regularne rozmowy w szkole zamiast wizyt u specjalisty. Czasem już samo to może załagodzić sytuację.
Najważniejsze, żeby Pan nie czuł się osaczony ani zmuszony. Terapia ma sens tylko wtedy, gdy jest dobrowolna. Ale jeśli kiedykolwiek uzna Pan, że jednak warto porozmawiać z kimś neutralnym – niech to będzie Pana wybór, a nie przymus.
Jeśli szkoła lub rodzice będą wywierać zbyt dużą presję, zawsze może Pan poszukać wsparcia np. u rzecznika praw ucznia. Ważne, żeby Pan wiedział, że ma swoje prawa i możliwości działania.
Trzymam kciuki, żeby udało się znaleźć rozwiązanie, które będzie dla Pana w porządku. I pamiętaj – to Pan ma ostateczny głos w tej sprawie.
Pozdrawiam serdecznie,
Patrycja Kurowska
8 miesięcy temu
Zobacz podobne
Ataki paniki, poczucie odrealnienia. Męczące myśli pełne lęku. Co robić, bym znów normalnie funkcjonowała?
Witam, przychodzę z dosyć męczącym problemem. Od początku października mam znaczne osłabienie, mimo dobrego stanu zdrowia. Wszystko zaczęło się od tego, że praktycznie zemdlałam 1 października i wtedy pojawił się u mnie ogromny lęk. Unikałam wychodzenia z domu, bo bałam się, że wtedy zemdleje. Po jakimś czasie nieco się poprawiło, ale potem znowu wróciło, gdy byłam przeziębiona. Miałam wtedy pierwszy "atak" myśli o tym, że to wszystko jest snem i nie jest prawdziwe, strasznie się wtedy trzęsłam i biło mi serce, więc zakładam, że mógł to być atak paniki. Tydzień po tym wydarzeniu wróciłam w miarę normalnie do codzienności i było okej. Lecz w nocy z 30 na 31 miałam sen z moją zmarłą babcią i potem samoistnie pojawiły mi się myśli na temat śmierci, chorób, odrealnienia itp. na tyle nasilone, że musiałam wrócić wcześniej do domu, bo nie mogłam tego w ogóle opanować. Dodam też, że kiedyś już miałam takie pojedyncze myśli na temat śmierci, bo bardzo się bałam, że umrę (to było jeszcze przed śmiercią mojej babci, więc wtedy to nie miało uzasadnienia bym o tym jakoś myślała). Ogólnie męczą mnie nie raz różne myśli do tego stopnia, że mam wrażenie, że zaraz całkowicie stracę kontrolę. I od czasu tego snu znowu jestem bardzo osłabiona, ciężko mi się myśli i ciągle muszę sprawdzać czy na pewno nie śpię. W sumie sen to teraz jedyny mój odpoczynek, bo nawet w weekend takie stany mnie atakują i przeszkadzają w dosłownie wszystkim. Bardzo liczę na jakąś pomoc, bo chciałabym cieszyć się życiem, które tak uwielbiam. :) Z góry dziękuję za odpowiedź <3
Jak radzić sobie z zazdrością o przyjaciółkę?
Dzień dobry,
nie radzę sobie z zazdrością o przyjaciółkę.
Ilekroć widzę, że była gdzieś ze swoją najlepszą przyjaciółką to się wściekam. Jak jej ostatnio mówiłam, że mnie olewa, to ona używa mojej choroby (choruję na padaczkę), jako wymówki, przez co zazdrość tylko się u mnie pogłębia.
Ostatnio wiele łez przez nią wylałam. Co robić?
Czy dzwonienie do dziecka podczas pobytu u ojca wpływa na jego tęsknotę za matką?
Witam. Od jakiegoś czasu słyszę opinie od rodziców, szczególnie matek, że nie dzwonią do swoich pociech w momencie przebywania ich u swoich ojców, bo to wywołuje tęsknotę.
Jak jest naprawdę ?
Dzięki za odp
Pozdrawiam
Jak wspierać dziecko z dysleksją w nauce i budować pewność siebie?
W jaki sposób można wspierać dziecko z dysleksją w nauce, aby poczuło się pewniej? Córka coraz bardziej wstydzi się podchodzić np. do tablicy podczas zajęć, ponieważ boi się, że dzieci będą się z niej śmiać, że trochę dłużej zajmuje jej przeczytanie czy rozwiązanie zadania. Bardzo mi jej szkoda, jednak metody z ośrodka nie sprawdzają się.
Czy są jakieś naprawdę sprawdzone metody, które ułatwią jej pracę?
Okaleczam się po toksycznej relacji. Nie potrafię sobie poradzić, tęsknię za chłopakiem, który mnie skrzywdził
Cześć,
Nazywam się Alicja i mam pewien problem.
W okresie od lutego do sierpnia byłam z chłopakiem, który wydawał mi się idealny, jestem nastolatką, więc to była moja pierwsza poważna relacja. Był jeden pewien problem - chłopak wykorzystywał mnie seksualnie i tylko tego chciał a ja chciałam prawdziwego związku oraz pomocy w sensie, żeby ktoś mnie wysłuchał i wysłuchał mojego gadania o moich problemach z rodzicami i z podejrzeniem o depresję. Przez niego nienawidzę swojego ciała, patrzę z obrzydzeniem na siebie, codziennie myślę o tym, jaka brzydka jestem patrzę na swoje rany na rękach i wspominam kiedy to robiłam, jak on mnie krzywdził. Miałam jedną próbę kiedy on mi powiedział, że mam się zabić a doskonale wiedział, że chce to zrobić. Nienawidzę go, ale tęsknię za nim, tęsknię za tym, że zawsze był przy mnie. Teraz do mnie wypisuje i pyta co tam u mnie.Przez niego nie umiem wejść w żadną relację, bo boję się, że będę skrzywdzona tak samo.Wiem, że ludzie mają ważniejsze problemy niż ja, ale potrzebowałam to komuś powiedzieć.Nie mam zaufania aż takiego do kogokolwiek, żeby powiedzie,ć że się samookaleczam prawie codziennie, kiedy spojrzę na siebie albo pomyślę o nim. Przepraszam, że piszę . A i jeszcze jedno wiem, że pewnie każdy sądzi, że po prostu czas to zagoi, ale to nieprawda.
