Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy współczucie terapeuty może być oznaką jego skuteczności?
Witam, mam pytanie, czy to może jest oznaka, że ten terapeuta jest dobry? Ostatnio zaczęłam chodzić na terapię do mężczyzny. Przyznam szczerze, że to moja pierwsza terapia u mężczyzny, bo zazwyczaj chodziłam do kobiet. Ostatnio miałam sytuację, że terapeutka mi nie spasowała, więc postanowiłam poszukać coś w mojej miejscowości i trafiłam na tego terapeutę.
Stwierdziłam, że spróbuję, chociaż nie było to łatwe, ponieważ po moich wcześniejszych doświadczeniach mam problemy z zaufaniem do mężczyzn. Ale poszłam i nie jest łatwo, trochę trudniej rozmawia mi się z nim niż kobietą terapeutką, ale jest ok. Jak się otworzyłam i powiedziałam o moim trudnym doświadczeniu, (chociaż nie naciskał, żebym powiedziała) podziękował za to, że mu to powiedziałam i wyczułam takie współczucie zrozumienie. Zapytał się również czy było mi trudno w takim razie przyjść do niego, patrząc na to, że jest mężczyzną. Powiedziałam, że tak, ale stwierdziłam, że spróbuję.
Na koniec sesji, też podziękował jeszcze raz, że się z nim tym podzieliłam.
Zoe
1 rok temu
Zuzanna Świtała
Dzień dobry :)
Nazywam się Zuza Świtała, jestem psycholożką i psychoterapeutką CBT w trakcie szkolenia.
Niezależnie od nurtu w psychoterapii bardzo ważne jest, aby osoba, która się zgłasza do specjalisty, czuła się bezpiecznie.
Jak rozumiem po opisie, osoba terapeuty zrobiła wszystko, co mogła, aby upewnić się, że w tym momencie w waszym procesie jest przestrzeń na to wyznanie, i świetnie :)
Jeśli cokolwiek wzbudziłoby Pani niepokój, proszę to poruszyć przede wszystkim z psychoterapeutą, to jest ważne, żebyśmy wiedzieli jako specjaliści, jakie myśli pojawiają się u naszych pacjentów.
Życzę owocnego procesu i serdecznie pozdrawiam!
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Dawid Rowiński
Szanowna Pani,
To, co Pani opisuje, może być oznaką, że terapeuta, do którego Pani trafiła, jest dobrym specjalistą. Jego empatia, zrozumienie oraz umiejętność stworzenia bezpiecznej przestrzeni do rozmowy są kluczowe w procesie terapeutycznym. To naturalne, że może być Pani trudniej rozmawiać z mężczyzną, zwłaszcza po wcześniejszych doświadczeniach. Fakt, że potrafił Panią wysłuchać i docenić Pani otwartość, świadczy o jego umiejętności budowania relacji opartej na zaufaniu. To, że zadał Pani pytanie o trudności związane z jego płcią, pokazuje, że jest świadomy potencjalnych barier i stara się je zrozumieć.
Serdecznie pozdrawia,
Dawid Rowiński
1 rok temu
Beata Matys Wasilewska
Dzień dobry
Budujące się zaufanie do terapeuty i poczucie bycia zrozumianym jest ważnym elementem w procesie psychoterapii. Pani terapeuta zdaje sobie sprawę, że był to dla pani ważny krok, kiedy decydowała się pani na pracę psychoterapeutyczną z mężczyzną. Wspiera panią w procesie otwierania na uczucie własne i szanuje pani emocje. To kluczowe w terapii.
Czas i dalsza praca pozwoli pani samej ocenić czy efekty, jakie wynosi pani ze spotkań, pomogą pani w życiu i w pracy nad sobą.
Pozdrawiam
Beata Matys Wasilewska
1 rok temu
Anastazja Zawiślak
Z tego, co Pani opisuje, wydaje się, że ten terapeuta wykazuje dużą wrażliwość i szacunek wobec Pani emocji oraz granic (zbudował atmosferę do podzielenia się tym, co było dla Pani wyjątkowo trudne, okazał wsparcie i zrozumienie, daje też przestrzeń na wszystkie emocje i jest wrażliwy na Panią).
Jego reakcje, takie jak podziękowanie za podzielenie się trudnym doświadczeniem i okazanie współczucia, są oznakami, że traktuje Pani historię z troską i profesjonalizmem. To, że zapytał, czy trudno było Pani przyjść na terapię do mężczyzny, pokazuje, że stara się zrozumieć Pani perspektywę i budować relację terapeutyczną opartą na bezpieczeństwie i zaufaniu. To bardzo ważne, zwłaszcza gdy wcześniej miała Pani trudne doświadczenia związane z zaufaniem.
Fakt, że odczuwa Pani trudność w rozmowie, ale mimo to czuje się Pani wysłuchana i doceniona za swoją otwartość, może świadczyć o tym, że proces terapeutyczny idzie w dobrym kierunku.
Terapia bywa wyzwaniem, zwłaszcza na początku, ale z czasem może pomóc w przełamaniu trudności i zbudowaniu większego zaufania – zarówno do terapeuty, jak i siebie samej. Ważne by wszelkie wątpliwości i emocje omawiać z terapeutą, to może bardzo pomóc w terapii. Terapia to proces, a dobre relacje z terapeutą są jednym z kluczowych czynników sukcesu.
Życzę Pani siły i spokoju w tej drodze!
Anastazja Zawiślak
Psycholog
mniej niż godzinę temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Droga Zoe,
istotne w całym procesie terapii jest to, aby klient nawiązał z prowadzącym więź, mówiąc wprost: aby terapeuta przypadł do gustu klienta. To jest na początku bardzo ważne z tego względu, aby osoba korzystająca z takiej konsultacji poczuła się swobodnie, a co za tym idzie, otworzyła się na temat swoich lęków, smutków - wszelakich trudności. Czasami między prowadzącym a pacjentem "nie zaiskrzy", ale to się zdarza i wtedy trzeba poszukać terapeuty z inną osobowością i metodami pracy.
Wychodzi na to, że znalazła Pani dla siebie odpowiedniego prowadzącego - gratulacje! :)
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Witam Jesteśmy z żoną po dwóch prawie latach terapii. Nasza terapeutka wg mnie od początku szukała jedynie winy w mojej osobie.
Witam
Jesteśmy z żoną po dwóch prawie latach terapii. Nasza terapeutka wg mnie od początku szukała jedynie winy w mojej osobie. Pierwsze, co mi dało do myślenia ,to jej pytanie, kiedy mówiłem, że z żoną nie współżyjemy brzmiało "a jak by ci kutasa obcięli to co byś zrobił?" Ciągle mówiła o tym, że jesteśmy, jak dwa pociągi z różnymi oczekiwaniami i to po mojej stronie leżało panować nad sobą itd. Chodziło zawsze o sytuację, w której żona przychodziła do domu z nerwami i się wyżywała, tłumaczono mi na terapii ,że nie rozumiem czemu tak jest, ale ja muszę przy tym się nie denerwować nerwami mojej żony. To, co mnie skłoniło jednak dopiero do przemyślenia tego wszystkiego, to kiedy się wreszcie dogadaliśmy z żoną i było tak, jak oboje chcieliśmy, jednak po pewnym czasie pani terapeutka spotkała się z moją żoną i wszystko w ciągu jednej rozmowy cofnęło się do etapu sprzed terapii, a nawet gorzej. Od tamtego ich spotkania jestem wrogiem nr 1, ciągle słyszę groźby rozwodu a wszystkie problemy które przez ten czas przepracowaliśmy wróciły. Żona twierdzi, że jej pani terapeutka uświadomiła , iż ja jestem źródłem jej nerwów i tak naprawdę nie daje jej nic, a robi co ja chcę(pragnę tutaj nadmienić, że każde pani życzenie jest w miarę możliwości spełniane, wyjeżdżamy zawsze w miarę możliwości finansowych i tak naprawdę robimy wszystko, co chce, nie zwracając uwagi, np. na moje zmęczenie), a wszystko, co nam się podoba i czego oczekujemy od życia, da nam tylko problemy. W związku z tym, iż jesteśmy na granicy, chcę zapytać o etykę takiego zachowania, chcę również dodać, że aby pani terapeutka przyznała mi rację, musiałem wszystko tłumaczyć lub wręcz wykrzyczeć czy tak można, czy nie, bo ciągle słyszałem, że nie rozumiem.
Czy mogę wesprzeć partnera przez odprowadzanie go na terapię?
Witam, czy jeżeli partner zaczął uczęszczać na terapię, ponieważ ma ataki paniki i nerwicę lękową. To mogę go na nią odprowadzać żeby czuł moje wsparcie?
I czy jeżeli nasz związek zaczął na tym cierpieć i mi również jest ciężko. To czy nie rozważyć terapii dla par?
Czy psychoterapeuta może mnie krytykować?
Czy psychoterapeutka może powiedzieć pacjentowi, że patrząc na moje zachowanie nie dziwi się, że mnie ludzie odrzucają. Czy miała do tego prawo? Po każdym spotkaniu z nią tylko bardziej się nienawidzę, zamiast bardziej akceptować. Czy tak powinno być?
Czy obecna terapia jest odpowiednio dobrana do moich potrzeb? Czuję się gorzej, usłyszałam też nieprzyjemny komentarz.
Dzień dobry, od paru miesięcy uczęszczam na terapię, chociaż przez ostatnie spotkania mam wrażenie, że jest gorzej niż przed nią. Czy możliwe, że to nurt jest nieodpowiedni? Czy nurt psychodynamiczny jest odpowiedni dla napadowego lęku?Rozmowa z samą terapeutką zawsze jest miła, lecz sam sposób odbywania się spotkań ostatnio zaczął mnie zastanawiać, mam wrażenie, że jak tylko jest lepiej to JEDYNY problem z jakim przyszłam na terapię jest nagle nieważny. I właśnie przez takie zmienianie tematu po ostatniej sesji czuję się gorzej niż przed nią. Sam lęk też się pogorszył, więc najpierw wspomniałam o tym, miałam poczucie, że mimo widocznego pogorszenia, nadal ten temat jest spychany podczas rozmowy, więc gdy już względnie o tym opowiedziałam, temat zmienił się na przykrą dla mnie sytuację, gdy osoba, którą darzyłam zaufaniem kompletnie je zepsuła, bo powiedziałam prawdę podczas rozmowy, a zostałam za nią tylko skrytykowana. Uznałam, że to wydarzenie mogło pogorszyć mój lęk, dlatego o tym powiedziałam, ale jedyne co w sumie usłyszałam, to, że mogłam tak nie mówić do tamtej osoby. No powiem szczerze, że po takiej dość niesłusznej krytyce niekomfortowo mi się nadal rozmawiało. No bo łatwo powiedzieć, że trzeba było tak nie mówić, ale wtedy było konieczne powiedzieć to do tamtej osoby. Teraz przez święta będę mieć przerwę od sesji, ale przyznam, że zastanawiam się nad tym czy skoro moje odczucia ostatnio są negatywne nie powinnam zmienić terapeuty? Wiadomo, proces leczenia lęków może być długi, ale gdy pogarsza się tak, że mam wrażenie jakbym w ogóle tam nie chodziła i nie dostawała jakiś konkretnych porad w sprawie lęku to zaczynam mieć wątpliwości czy to odpowiednia dla mnie terapia. Jest to pierwszy raz, gdy jestem na terapii, więc możliwe, że nieodpowiednio ją dobrałam do swoich potrzeb.
Chodzę po terapeutach od blisko 15 lat z zerowym efektem. Obecny wywołuje na mnie poczucie winy.
Witam.
Chodzę po terapeutach od blisko 15 lat z zerowym efektem.
Obecnie jestem u terapeuty, od którego już raz odszedłem, ale po półrocznym okresie postanowiłem jednak znów powrócić.
Niestety znów się pojawił powód mojego wcześniejszego odejścia z terapii i nie daje mi to spokoju. Powodem jest to, że czuję się przez swojego terapeutę oceniany i przymuszany do pewnych działań. Terapeuta mówi mi, że powinienem czuć wstyd przed samym sobą i że z pewnych powodów nie jestem w stanie tego poczuć.
Dla mnie taka terapia to już jakiś rodzaj nękania, który niestety nie pojawia się po raz pierwszy. Jestem gotów odejść na stałe. Nie wiem tylko co dalej ... Czy to normalne by terapeuta sugerował jak powinienem się czuć ?! Czy to nie ja decyduje o swoich emocjach ?? Czuję po raz kolejny, że przy tym terapeucie tracę ostatnie resztki niezależności / wolności, której i tak niewiele w moim życiu. Zawsze uważałem, że terapeuta powinien stać po stronie pacjenta, a nie sugerować by to pacjent czuł się z samym sobą źle. Dla mnie to wszystko jest o tyle trudniejsze, bo sam żyje w izolacji z poczuciem wstydu i winy. Gdy mi to mówi czuję, że jestem sam sobie winny. To jest już dramat. POMOCY.
