Jak pomóc przyjaciółce z zaburzeniami odżywiania? Wskazówki i techniki komunikacji

Dzień dobry

Temat z którym się zmagasz wymaga zarówno sztuki delikatności ale także pewnej dyplomacji. Zaburzenia jedzenia a szczególnie anoreksja dosięga osoby ambitne, uparte, samodzielne  jednocześnie wysoce wrażliwe na krytykę. Dlatego dobrze by rozmowa odbyła się w atmosferze dużego zaufania, bliskości ale także pewnej konkretności.  

Jeśli zgłoszenie się do psychologa zajmującego się zaburzeniami jedzenia byłoby na ta chwilę nierealne warto zaproponować udanie się do psychodietetyka,  który pomoże jej odpowiednio podejść do diety i uchwyci problem zaburzeń  i wdroży odpowiednie leczenie. Możesz uzasadnić wybór psychodietetyka tym że ma głębszą wiedzę nie tylko z zakresu dietetyki i metabolizmu człowieka ale także psychiki która można wesprzeć przy stosowaniu jakiejkolwiek diety. 

Wsparcie się profesjonalną pomocą to dopiero początek drogi do zmiany jednakże niezwykle ważny by temat zaburzeń odżywania nie przyczynił się do  rozwinięcia  innych zaburzeń. To także sposób by nie czuła się pani przytłoczona i bezsilna w pomaganiu przyjaciółce. 

Pozdrawiam

Beata Matys Wasilewska

Pani Paulo,

Rozumiem, że jest Pani zaniepokojona sytuacją przyjaciółki, i bardzo doceniam, że chce Pani podejść do tego z troską i delikatnością. To naprawdę trudne, ale już samo dostrzeżenie problemu i chęć pomocy jest niezwykle cenne.

W takich sytuacjach warto zacząć od spokojnej, życzliwej rozmowy. Proszę wybrać moment, kiedy będziecie mogły w spokoju porozmawiać, najlepiej w miejscu, gdzie Pani przyjaciółka poczuje się swobodnie. Można zacząć od czegoś w rodzaju:
„Zauważyłam, że ostatnio wyglądałaś na przytłoczoną, i zastanawiam się, czy mogę Ci w czymś pomóc. Martwię się o Ciebie, bo widzę, że dużo mówisz o swoim wyglądzie i unikamy wspólnych posiłków. Bardzo mi na Tobie zależy i chcę Cię wesprzeć.”

Taka forma otwiera przestrzeń do rozmowy bez oceniania czy presji. Ważne, aby pozwolić jej mówić i słuchać z uwagą, nie próbując na siłę „rozwiązywać problemu” w tej chwili. Jeśli przyjaciółka zechce się otworzyć, można delikatnie zasugerować wsparcie, na przykład:
„Może dobrze byłoby porozmawiać z kimś, kto się na tym zna? Mogę pomóc Ci znaleźć odpowiednią osobę, jeśli byś chciała.”

Jeśli chodzi o dalsze kroki, wspieranie przyjaciółki w poszukiwaniu profesjonalnej pomocy, np. psychologa czy dietetyka specjalizującego się w zaburzeniach odżywiania, może być bardzo pomocne. Ważne, aby nie naciskać i dać jej poczucie, że to ona decyduje o tym, kiedy i jak chce podjąć działania.

Proszę również pamiętać, że takie sytuacje mogą być trudne emocjonalnie również dla Pani. Jeśli poczuje Pani, że to obciążenie staje się duże, warto też porozmawiać o tym z kimś bliskim lub specjalistą.

Jestem pewna, że Pani troska i delikatne podejście będą dla przyjaciółki ważnym wsparciem w tym trudnym czasie.

Życzę Pani wszystkiego dobrego!

psycholog

Emilia Jędryka

Witam Pani Paulo, 

Dziękuję za tak wrażliwe i troskliwe podejście. Już samo to, że zauważyła Pani zmiany u swojej przyjaciółki i chce reagować w sposób delikatny, pokazuje, jak bardzo Pani na niej zależy. To ważne, by pamiętać, że osoby z zaburzeniami odżywiania często odczuwają wstyd i lęk, każda rozmowa na temat jedzenia lub ciała może wywoływać silne emocje.

Kilka wskazówek, które mogą pomóc w "podejściu" do niej:

Wybiór odpowiedniego momentu: najlepiej, gdy jesteście same, w spokojnym, bezpiecznym otoczeniu, bez pośpiechu.

Mówić z własnej perspektywy: zamiast oskarżać lub oceniać, warto opowiadać o swoich uczuciach: „Zauważyłam, że unikasz wspólnych posiłków i martwię się o Ciebie”: to pozwala przyjaciółce poczuć, że nie jest atakowana.

Nazywanie emocji i troska a nie zachowania: skupienie się na tym, że Pani zależy, że widzi Pani trudności przyjaciółki i chce ją wspierać.

Nie warto diagnozować ani dawać rad medycznych : to może wywołać obronną reakcję. Zamiast tego zachęcanie do rozmowy ze specjalistą: „Może warto porozmawiać z psychologiem/terapeutą, który może Ci pomóc poczuć się lepiej”.

Być dostępną ale bez nacisku: ważne jest, by przyjaciółka wiedziała, że może na Panią liczyć ale decyzja o szukaniu pomocy należy do niej. 

Dodatkowo można przygotować informacje o miejscach wsparcia – np. linie pomocowe, poradnie zdrowia psychicznego lub psychologów specjalizujących się w zaburzeniach odżywiania. To ułatwia krok do profesjonalnej pomocy, kiedy przyjaciółka będzie gotowa. Osobiście polecam placówkę z ktorą kiedyś współpracowałam Centrum Zaburzeń Odżywiania ( skrot OCZO), https://centrumzaburzenodzywiania.pl/strefapacjenta/ 

Najważniejsze, co można zrobić, to być obecną, wysłuchać, pokazać troskę i cierpliwość. Pani empatia i spokojna obecność już same w sobie są ogromnym wsparciem.

Wszystkiego dobrego!

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka