Jak pomóc przyjacielowi w kryzysie psychicznym – strategie wsparcia i znaki ostrzegawcze

Witaj Marku,

W swoim wpisie wyrażasz troskę i zmartwienie stanem emocjonalnym swojego przyjaciela. Piszesz o tym, że dostrzegasz zmianę w jego zachowaniu - w ostatnim czasie wycofał się z życia społecznego, ma kłopoty ze skupieniem uwagi i obniżony nastrój. Zastanawiasz się, co możesz zrobić, aby mu pomóc.

Myślę, że pierwszym krokiem może być poinformowanie przyjaciela, że dostrzegasz zmianę w jego codziennym funkcjonowaniu - może to być sygnał dla niego, że nie jest sam ze swoimi trudnościami i że jesteś w gotowości, aby go wesprzeć. Kolejnym krokiem może być zapytanie przyjaciela, czy potrzebuje wsparcia oraz w jakiej formie. Niektóre osoby będą otwarte na rozmowę, inne mogą potrzebować obecności, przytulenia lub pomocy w codziennych obowiązkach. Wspierać można na wiele sposobów, a każdy z nas może potrzebować nieco innego działania, dlatego warto o to pytać.

Sygnałami alarmującymi jest utrzymywanie się kryzysu przez dłuższy czas, zaniedbywanie obowiązków (np. opuszczanie pracy), coraz większe wycofanie z życia. W takim wypadku może być konieczna pomoc specjalisty, np. psychologa, psychoterapeuty i/lub psychiatry. Warto, abyś miał przygotowaną listę miejsc lub nazwiska osób, do których przyjaciel może się zwrócić po pomoc, ponieważ osobom w kryzysach czasami brakuje energii na samodzielne szukanie takich informacji.

Marku, w Twoim wpisie czytam, że w związku z trudnościami przyjaciela pojawia się w Tobie niepokój i stres. To zrozumiałe. Ważne jest, abyś zadbał też o swój dobrostan i zdrowie emocjonalne, po to aby mieć siłę na dalsze wspieranie bliskiej osoby.

Z pozdrowieniami

Aniela Januś

Witam serdecznie,

Wydaje mi się, że warto w rozmowie z przyjacielem przedstawić swoje obserwacje i obawy w taki właśnie wyważony sposób, w jaki opisał je Pan tutaj. Myślę, że lepiej samemu zacząć rozmowę, gdyż osoby w kryzysie często nie dostrzegają zmian w swoim zachowaniu, nie zawsze są świadome, co się tak naprawdę niedobrego z nimi dzieje, mogą żyć w iluzji, że sobie świetnie radzą. Ponadto mogą czuć wyrzuty sumienia, wstyd z powodu swojego gorszego samopoczucia, znalezienia się w kryzysie, własnej bezradności. Nie chcą czuć się ciężarem i zmartwieniem dla innych.

Warto w rozmowie z przyjacielem zapewnić go o swojej trosce, obecności, gotowości do udzielenia wsparcia czy pomocy. Można zapytać, czego przyjaciel potrzebuje, oczekuje, co mogłoby mu pomóc poczuć się lepiej lub poradzić sobie z obecną sytuacją. Warto wierzyć w siłę Waszej przyjaźni- i że na Pański sygnał odnośnie dostrzeżenia problemu przyjaciela, druga osoba się otworzy i pozwoli sobie pomóc. 

Życzę powodzenia i pozdrawiam,

Justyna Papurzyńska- Parab, psycholog