Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak poradzić sobie z nagłym ochłodzeniem relacji z przyjaciółką?
Ostatnio moje relacje z koleżanką znacznie się pogorszyły. Przestała do mnie pisać prywatnie, nawet jeśli coś ode mnie chce, to pisze przez grupę, a moje wiadomości ma w głębokim poważaniu. W relacji "na żywo" jakoś zobojetniałem w jej oczach, nie ma już uśmiechu na przywitanie ani nic. Dzisiaj mnie nawet zignorowała zupełnie i się nie przywitała. Podobnie jak ona dla mnie, tak ja dla niej byłem "głównym" znajomym. Wiem, że ma chłopaka i zna się z nim co najmniej od roku. Przyznam, że mi się podoba, ale nigdy jej tego nie okazywałem, żeby nie psuć relacji... a jednak. nie wiem, co zrobić.
zirael
1 rok temu
Żaneta Kędzierska
Rozumiem, że czuje się Pan zraniony i zagubiony w tej sytuacji. Może budzić to wiele trudnych emocji od złości, przez smutek, po poczucie odrzucenia. Warto przyjrzeć się temu z kilku perspektyw, aby lepiej zrozumieć, co się dzieje w twoich myślach i emocjach.
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Paulina Urbanowicz
Dzień Dobry,
Wygląda na to, że Twoja koleżanka zmieniła swoje zachowanie, co może wynikać z nowych priorytetów, jak chłopak czy inne sprawy. Może nie do końca zdaje sobie sprawę, jak Cię to dotyka, dlatego warto spróbować porozmawiać z nią szczerze o tym, jak się czujesz. Jeśli czujesz, że Twoje potrzeby w tej relacji nie są spełniane, rozmowa pomoże wyjaśnić sytuację. Co do Twoich uczuć, jeśli obawiasz się, że wyznanie może pogorszyć relację, lepiej najpierw spróbować odbudować kontakt. Czasami szczerość pomaga zrozumieć, co się dzieje.
Pozdrawiam serdecznie,
Paulina Urbanowicz
1 rok temu
Usunięty Specjalista
Rozumiem, że przeżywa Pan trudny moment w relacji z koleżanką, która do tej pory była dla Pana bardzo bliską osobą. Z Pańskiego opisu wynika, że doświadcza Pan wyraźnego dystansu emocjonalnego i odrzucenia, co z pewnością jest bardzo bolesne. Warto zastanowić się nad możliwymi przyczynami tej zmiany. Może istnieć kilka scenariuszy: być może Pani koleżanka wyczuła Pańskie ukryte uczucia, albo zaszły jakieś niewyjaśnione nieporozumienia, które doprowadziły do ochłodzenia relacji.
Rekomendacje, które mogę zaproponować:
- Szczera rozmowa: najlepiej byłoby porozmawiać z koleżanką wprost o tym, co się dzieje. Spokojnie i bez oskarżeń zapytać, czy coś się stało, że wasza relacja uległa zmianie.
- Akceptacja granic: jeśli koleżanka nie jest zainteresowana podtrzymywaniem bliskiej relacji, trzeba nauczyć się to zaakceptować. To trudne, ale konieczne dla Pańskiego dobrostanu emocjonalnego.
- Otwarcie się na nowe relacje: być może warto skierować swoją energię na poznawanie nowych osób i budowanie innych, równie satysfakcjonujących więzi.
Pozdrawiam,
Jagoda Jucha
psycholog
1 rok temu
Karolina Bladowska
Ludzie czasem zmieniają swoje zachowanie wobec innych z różnych powodów – mogą to być czynniki zewnętrzne (np. nowy związek, stres, inne priorytety) albo wewnętrzne (np. zmiana uczuć, potrzeba dystansu). Z Pana opisu wynika, że ona wcześniej traktowała Pana jako jednego z bliższych znajomych, a teraz zachowuje się chłodno.
warto rozważyć rozmowę, np. „Zauważyłem, że ostatnio trochę się oddaliliśmy, mniej rozmawiamy. Zastanawiam się, czy coś się stało?”
Dzięki temu da jej Pan przestrzeń do wyjaśnienia, jeśli coś jest nie tak.
1 rok temu
Kacper Urbanek
Rozumiem, że ta sytuacja jest dla Ciebie trudna i budzi sporo emocji — zwłaszcza że przez dłuższy czas ta znajomość była dla Ciebie istotna. Pogorszenie relacji, szczególnie gdy wcześniej była bliska, może budzić poczucie odrzucenia, smutek czy frustrację.
Warto zastanowić się nad kilkoma kwestiami takimi jak to, co mogło się zmienić? – Choć wspominasz, że nie okazywałeś jej swoich uczuć, być może Twoje emocje w jakiś sposób wpłynęły na Waszą relację. Czasem niewerbalne sygnały, choć nieuświadomione, mogą być dostrzegane przez drugą osobę. Możliwe też, że jej nowe relacje lub sytuacje życiowe pochłaniają jej uwagę. Warto zadać sobie pytanie, czy jest przestrzeń na rozmowę? – Jeśli czujesz, że relacja była dla Was obojga ważna, możesz spróbować spokojnej, szczerej rozmowy. Możesz powiedzieć coś w stylu: "Zauważyłem, że ostatnio mniej rozmawiamy i trochę się od siebie oddaliliśmy. Zależy mi na naszej znajomości i chciałbym wiedzieć, czy coś się stało." Ważne, by mówić o swoich uczuciach bez oskarżeń. Daj przestrzeń, ale nie rezygnuj z siebie. Czasem ludzie potrzebują dystansu, by poukładać własne sprawy. Staraj się skupić na swoim dobrostanie, rozwijaj inne znajomości i zadbaj o siebie.
1 rok temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Droga Zirael,
czy ta relacja jest dla Ciebie ważna? Czy wnosi dobro i satysfakcję w Twoje życie?
Być może warto zapytać wprost swoją koleżankę, czemu się w ten sposób zachowuje.
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
1 rok temu
Zobacz podobne
Jak poradzić sobie z faktem, że moja bliska znajoma nie chce utrzymywać już ze mną kontaktu?
Jak poradzić sobie z faktem, że moja bliska znajoma nie chce utrzymywać już ze mną kontaktu? Uznała tak po jednym razie gdzie zachowałom się źle i od razu mnie odrzuciła, mimo że ona skrzywdziła mnie bardzo już kilka razy, jednak nigdy nie uznałem, że pora to zerwać, a ona od tak to zrobiła tydzień temu :<
Mam pytanie odnośnie koleżanki. Jak poradzić sobie ze współpracą?
Witam serdecznie,
Mam pytanie odnośnie koleżanki. Jak poradzić sobie ze współpracą? W podstawówce razem chodziłyśmy przez rok do jednej klasy (wyprowadziliśmy się potem i zmieniłam szkołę) stąd ją znam... Następnie po latach natrafiłam na nią na studiach (onecnie) i nie wiem, jak to ująć, aby nie być źle odebraną. Koleżanka odkąd pamiętam, była dziwna, (chociaż tak w pierwszych chwilach ogólnie nie rzuca się nic dziwnego w oczy) aspołeczna i w zasadzie prawie z nikim nie rozmawiała. Teraz na studiach mając inne przedmioty na 2 semestrze mamy razem z dwóch przedmiotów laboratoria i razem z nią jestem (przydzielona) w parze na jednych z nich. I dopiero teraz ja poznaję (o ile tak można to nazwać - ze względu na to, że jesteśmy na siebie skazane). W bezpośrednim kontakcie jest nawet kontaktowa, choć mówi minimalistycznie, konkretnie i jest miła, ale tyle, co trzeba powie i koniec, zapytana zawsze odpowie, jest spokojna.... Jednak w rozmowie bardzo często nie patrzy w oczy, a jak tylko nie musi być w towarzystwie, to ulatnia się od ludzi i gdzieś znika. Denerwuje mnie to coraz bardziej, bo teraz zetknęłyśmy się po latach na studiach co gorsze i choć nie wiele, ale jesteśmy razem na zajęciach i trafiło się ze w parze na jednych. A ona w sumie to jest bardzo niedostępna w kontaktach. JAK MAM Z NIĄ PRACOWAĆ, SKORO U NIEJ KOMUNIKATYWNOŚĆ JEST PRAWIE ZEROWA? Z nikim poza mną teraz (bo musiała) nie wymieniła nawet kilku zdań, powie tylko hej, bo wypada. Wiecznie milcząca i wydająca się kompletnie niezainteresowana, ale to dokumentnie interakcjami społecznymi. Jest bardzo inteligentna, jak się okazuje, robi swoje i idzie. Nie, że geniusz, ale zaskakująco inteligentna. Nawet wygłasza swoje seminarium, ale NIGDY, ale to nigdy nie popatrzyła na żadną z nas trzech osób na sali - patrzy gdzieś gdziekolwiek indziej. A jak jest z ludźmi to jak przed egzekucją byle wytrwać, choć tak na pierwszy rzut oka nie wygląda na zestresowaną bardzo tylko taka odcięta od innych..... ONA MNIE TAK DENERWUJE. Nieuchwytna taka za murem, jak mam zaliczać ćwiczenia laboratoria, a potem dogadywać się z pisaniem sprawozdań z wykonywaniem ćwiczeń na zajęciach z kimś takim ? Ja się dziwnie już przy niej czuje...BARDZO PROSZĘ O PORADĘ I O SPOSÓB NA KOLEŻANKĘ, ABY BYŁO LEPIEJ DLA NAS OBU. Chociaż trochę. Jak ją "rozkręcić? Dodam jeszcze tylko, że ona nienawidzi dotykania, odkryłam to, jak chciałam jej okazać serdeczność, aby zachęcić do siebie, aby właśnie lepiej nam się pracowało i mnie polubiła, zaufała i tak przywitać się takim gestem lekkim uściskiem małym tulasem ... i chciałam ja jedną ręką tak troszkę objąć, tak za ramie przyjacielsko, to odepchnęła mnie i tyle po kontakcie było w tym dniu - a co najdziwniejsze jeszcze tego samego dnia oddała sprawozdanie za nas dwie bez najmniejszego problemu i bardzo jej dziękowałam a ona "ok nie ma problemu". Ona sama napisała, a ja prezentacje wygłaszałam za nas dwie (TU SIĘ W JEDNYM od razu dogadałysmy - ze ja wygłaszam i robię slajdy, a ona pisze sprawozdania - tak zaproponowałam na początku, bo ja nie mam problemu z wygłaszaniem a ona z pisaniem - od razu powiedziała krótko : "OK" ). I naprawdę niby nie jest bardzo dziwna, ale jednak, niekontaktowa i mnie to do szału doprowadza. Ja zawsze mówiłam, że mam nie wiele znajomych, że samotnik, bo mam tylko 6 osobową ekipkę od lat i chodzimy jeździmy koncerty itd..... ale chyba jednak patrząc na koleżankę, to mam dobre życie towarzyskie. Z JEDNEJ STRONY MNIE DENERWUJE ONA, Z DRUGIEJ JEST MI JEJ BARDZO ŻAL. Po prostu żal w taki sposób, że chciałabym jej pomóc. BARDZO PROSZĘ O PORADĘ JAK Z NIĄ PRACOWAĆ I PRZY OKAZJI POMÓC ? Przepraszam, że się rozpisałam, ale mnie to zaczyna stresować.
Jak radzić sobie z zazdrością o przyjaciółkę?
Dzień dobry,
nie radzę sobie z zazdrością o przyjaciółkę.
Ilekroć widzę, że była gdzieś ze swoją najlepszą przyjaciółką to się wściekam. Jak jej ostatnio mówiłam, że mnie olewa, to ona używa mojej choroby (choruję na padaczkę), jako wymówki, przez co zazdrość tylko się u mnie pogłębia.
Ostatnio wiele łez przez nią wylałam. Co robić?
Przyjaciółka woli spotykać się z kimś innym - a ja nie radzę sobie z zazdrością. Jak sobie pomóc?
Witam,
Ilekroć widzę swoją przyjaciółkę, że znowu gdzieś wyszła, ze swoją najlepszą przyjaciółką to się denerwuję, wręcz gotuje się we mnie. Nie radzę sobie z zazdrością.
Przyjaciółka jako wymówki używa mojej choroby (jestem chora na padaczkę od 12 lat), w tej kwestii nie mogę liczyć na mamę, a poza Magdą (przyjaciółką) nie mam żadnej innej przyjaciółki.
Co robić?
Jak poradzić sobie z utratą bliskiej przyjaciółki i odbudować swoją tożsamość?
doświadczyłam czegoś, co strasznie mnie poruszyło - straciłam bliską przyjaciółkę, z którą spędziłam wiele lat.
to było jak nagły cios w serce, opierałam na tej relacji tyle rzeczy w życiu. Staram się zrozumieć, co się właściwie stało i dlaczego nasza przyjaźń się rozsypała.
Doświadczam całego spektrum emocji, od smutku i żalu, przez złość, aż do rozczarowania. Czasami nie umiem zatrzymać tych myśli o tym, „co by było, gdyby...” czy ktoś mógłby mi doradzić, jak przetrwać ten czas? Czuję, jakby część mnie zaginęła i nie wiem, jak się pozbierać. Myślę nad tym, co mogę zrobić, żeby zrozumieć własne uczucia i zacząć na nowo układać swoje życie.
Proszę o rady, bo już nie mogę tak żyć
