Katarzyna Jadwiga Lewińska
Pani Paulo,
Wsparcie rodziny jest nieocenione w procesie zdrowienia - wspaniale, że Państwo wyrażają chęć pomocy!
W przypadku zaburzeń psychotycznych doświadczenie pacjenta może być skrajnie odmienne od rzeczywistości, w jakiej żyje reszta otaczających ją osób. Przede wszystkim należy łagodnie traktować osobę, która właśnie doświadcza takich zaburzeń - zauważyć, nie używać krytycznych słów i mocnych stwierdzeń typu: "coś ci się przywidziało, o czym ty mówisz, to znowu te twoje wariactwa, uspokój się, tu nic nie ma..." Dobrze jest nawiązać fizyczny kontakt, dotknąć osobę delikatnie, spróbować popatrzeć w oczy. Powiedzieć: "Słyszę, że teraz coś właśnie zobaczyłaś/ usłyszałaś. Rozumiem, że Cię to niepokoi.
Ja nic takiego nie widzę/nie słyszę. Czy możesz opisać to, co właśnie usłyszałaś/zobaczyłaś? Aha, rozumiem. Ja tego nie widzę, ale przyjmuję, że Ty tak." Po czym spróbować odwrócić uwagę tej osoby najlepiej czymś zająć ręce - poprosić o pomoc przy gotowaniu, układaniu ubrań czy wyjściu z psem.
Nie zaprzeczać doświadczeniu, ale nie potwierdzać, że Państwo też widzą czy słyszą to samo.
Zaburzenia dobrze leczone mają szansę zniknąć, konieczna jest terapia i farmakologia.
Powodzenia!















