Odpowiedz jako specjalista
WsteczRodzina, która postąpiła źle, odwróciła się ode mnie, nie rozumiem dlaczego.
Moja matka związała się z moim teściem 4 miesiące po śmierci jego żony. Po roku znajomości wzięli ślub. Jako córka nie poszłam na ten ślub ze względów takich, iż moja matka nastawiła teścia przeciw jego synowi (a mojemu partnerowi) - w rezultacie czego, mój partner czuje się bardzo odrzucony przez ojca, który nie widzi nikogo innego poza swoją żoną a moja matką. Nie potrafi zrozumieć swoich synów i nie chce ich wysłuchać nawet w kwestii tej sytuacji.
Przez nieobecność na ślubie mojej matki i mojego teścia, rodzina od strony matki urwała ze mną kontakt. Nie zapytali się nawet, dlaczego się nie pojawiłam tylko poblokowali mnie na portalach i nie odbierają telefonów.
Czuję się odrzucona bez powodu i nie rozumiem dlaczego tak postąpili.
Dominik Kupczyk
Znalezienie się w skomplikowanej sytuacji rodzinnej, w której decyzja o nieobecności na ślubie matki i teścia, motywowana wsparciem dla partnera, prowadzi do odrzucenia przez rodzinę, jest niewątpliwie trudne i bolesne. Ważne jest, aby Pani zrozumiała i zaakceptowała swoją decyzję jako wyraz lojalności wobec partnera, mimo że miała ona negatywne konsekwencje w relacjach z rodziną matki. Choć sytuacja wydaje się obecnie zamknięta, z czasem może pojawić się możliwość otwartej rozmowy z rodziną w celu wyjaśnienia motywów Pani decyzji. W międzyczasie, szukanie wsparcia, zarówno emocjonalnego, jak i profesjonalnego, jest kluczowe dla przetworzenia tych emocji. Ważne jest również utrzymanie wsparcia w relacji z partnerem, który również doświadcza trudności w relacji z własnym ojcem.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Aleksandra Działo
Zgaduję, że rodzina od strony matki utrzymuje z nią częsty kontakt i że Pani matka miała czas z nimi porozmawiać. Pewnie już podczas ślubu Pani nieobecność była ważnym tematem. Jeśli bliskie Pani osoby znają perspektywę tylko Pani matki, prawdopodobnie przeżywają emocje, które wzbudziła w nich jej historia. Trudno powiedzieć co w takiej sytuacji należałoby zrobić. Mogę się tylko domyślać na podstawie Pani zapytania, że zależy Pani na kontakcie z tą stroną rodziny i że to trudne i uciążliwe przeżywać tę blokadę komunikacyjną, bycie wykluczoną, bez możliwości przedstawienia swojej perspektywy. Jeśli te wydarzenia są świeże, to pewnie trudno będzie od razu zareagować. Takie emocje jak złość czy poczucie krzywdy, kiedy są wywołane niedawnymi sytuacjami, wywołują zazwyczaj dość gwałtowne reakcje. Być może jest ktoś wśród Pani rodziny od strony matki, kto umiałby zrozumieć Pani sytuację? Jakaś osoba, z którą się Pani rozumiała i ma Pani u niej większą szansę na akceptację Pani punktu widzenia? Jeśli opisywane wydarzenia działy się niedawno, wstrzymałabym się na Pani miejscu z próbami kontaktu. Warto poświęcić czas na wzmocnienie siebie i przemyślenie własnych powodów, dla których chce Pani podtrzymać kontakty z rodziną od strony matki. W przyszłości mogą się jeszcze pojawić wydarzenia, które naruszą Pani równowagę i warto wtedy wiedzieć dla jakich wartości poświęca Pani swój spokój. Proszę dbać teraz o siebie, dbać o te relacje, w których czuje się Pani komfortowo, gdzie może Pani znaleźć wsparcie i zrozumienie. Życzę cierpliwości i wytrzymałości :)
Zobacz podobne
Córka partnera nie chce mieć z nim kontaktu. Czy powinnam w jakiś sposób być w tej sytuacji?
Mój partner jest ode mnie starszy o 16 lat. Ma dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa - córki 18 lat i 12 lat. Z córką 12 lat ma dobry kontakt, jednak 18-letnia córka dziś powiedziała mu przez telefon, że nie chce mieć z nim żadnego kontaktu, że był nieobecny w jej życiu, że zasłania się swoją chorobą (partner choruje na depresję - choć ja podejrzewam u niego zaburzenia afektywne dwubiegunowe - ale psychiatra na wizycie dał mu leki na depresję i stwierdził, że to przepracowanie). Odkąd jestem z mężem on kilkukrotnie próbował spotkać się z córką, jednak ta zawsze odmawiała. Ja sama wychowywałam się bez ojca i bardzo dotknęła mnie ta sytuacja, że jego córka oznajmiła, że nie chce mieć z nim kontaktu. Jednocześnie nie wiem, jaka powinna być moja rola w tym wszystkim. Czy powinnam zachęcać partnera do czegoś? Wiem, że córka jest też pod dość dużym wpływem swojej mamy, która nastawia ją negatywnie przeciwko ojcu (ojciec jest raczej do płacenia dość wysokich alimentów i przelewania pieniędzy).
Czy OCD może się zmniejszyć po porodzie? Wpływ hormonów na nasilenie objawów w ciąży
Witam, mam pytanie. Cierpię na OCD od 5 lat, teraz jestem w ciąży i choroba się tylko nasiliła u mnie przez hormony.. czy po porodzie gdy hormony się unormują jest szansa na jakiś cud, że choroba ustanie lub zmiejszy się z znacznym stopniu ?
Utrzymywanie kontaktu byłego partnera z dzieckiem. Jak przeprowadzać wideorozmowy?
Dzień dobry,
córka ma 2 lata i 4 miesiące, z jej tatą nie mieszkamy razem od kiedy córka skończyła 9 miesięcy. Tata przebywa za granicą i raz na pół roku przyjeżdża na tydzień. Były partner naciska na codzienne rozmowy video, jednocześnie wymaga ode mnie, żebym chodziła za córką z telefonem i przesuwała go, gdy dziecko się przesuwa. W związku by zapewnić dziecku lepszy obraz i ograniczyć zniszczenia w sprzęcie zdecydowałam się na połączenie video przez laptopa. Córka często odchodzi od telefonu i nie chce do niego podejść, co spotyka się ze złością mojego byłego partnera na mnie, że nie przesuwam ekranu, by mógł ją lepiej widzieć.
Z mojej strony uważam, że dziecko ma prawo do prywatności i jeśli nie ma ochoty być widziana nie musi tego robić. Dodatkowo wydaje mi się, że 15 minut "rozmowy" a w rzeczywistości obserwacji otoczenia dziecka jest to czas, w którym ojciec powinien przygotować jakieś atrakcje, by dziecko chciało oglądać co robi. Proponowałam kukiełki, przesyłałam skany książeczek które córka czyta.
Wiem, że rozmowy są nagrywane i że były partner zbiera materiały przeciwko mnie w sądzie. Przeraża mnie jak duża odpowiedzialność w tym momencie jest na mnie zrzucona, jeśli chodzi o przebieg tych rozmów. Bardzo proszę o informację jak najlepiej przeprowadzać tego typu videorozmowy.
Mam chorą onkologicznie rodzinę, jestem przerażona tym, że będę musiała pożegnać się ze wszystkimi, których kocham.
Mam 53 lata, mam męża, jest sporo starszy, jesteśmy szczęśliwi, ale niestety nie mogliśmy mieć dzieci, ostatnio strasznie się boje, moi rodzice są onkologicznie chorzy, mój mąż też, oczywiście się leczą, ale zdaje sobie sprawę, że będę musiała przeżyć odchodzenie wszystkich, których kocham, nie mam prócz nich nikogo, w pracy mam znajomych, ale wszyscy są zabiegani , mają swoje dzieci, sprawy, rodziny, często nawet nie mają czasu na rozmowę przez telefon . Z rodziny mam siostrę, ma swoją rodzinę i żyje za granicą, nie wiem jak radzić sobie z lękiem, narazie udaję przed sobą , że jest ok, ale tak nie jest.
Jak radzić sobie z lękiem i brakiem wsparcia rodziny w podejmowaniu życiowych decyzji?
Boję się czegoś w życiu podjąć, bo nie mam bezpiecznego ,,zaplecza" w postaci domu i rodziny. Wiem, że gdyby coś mi się nie udało, to zostanę z tym sama, dlatego tak trudno od lat jest mi spróbować w życiu czegoś nowego. Zawsze towarzyszy mi lęk.(Mam 20 lat)
