Kinga Bujna - Ulatowska
- Strona główna
- Forum
- kryzysy, rozwój i praca
- Niedawno skończyłam...
Wstecz
Niedawno skończyłam 20 lat. Zaczęłam pracować, ale przychodzi mi to z wielkim trudem.
W
Witam, niedawno skończyłam 20 lat. Zaczęłam pracować, ale przychodzi mi to z wielkim trudem. Duzo rzeczy mnie irytuje albo/i denerwuje. Dlaczego?
Psycholożka, Psychoterapeutka w trakcie szkolenia
Z tego co Pani pisze, to doświadcza zmian w życiu. Być moze ten nowy etap, związany z podjęciem pracy, potrzebuje "oswojenia" - zwykle nowe sytuacje na początku bywają trudne, bo nieznane; stawiają inne wyzwania, np osadzenia się w nowej roli, zdobycia pewnych kompetencji. Między innymi dlatego można odczuwać więcej trudnych emocji- niepewności, niepokoju, drażliwości.Jednocześnie trudno odpowiedzieć na pytanie "dlaczego czuje Pani dużo irytacji"- może być sporo czynników, które są z tym związane. Bardziej użyteczne mogłoby być podążanie za tym, co złość Pani przekazuje, jaki daje sygnał- być może robi Pani coś w niezgodzie ze sobą, swoimi wartościami? Być może poza złością pojawiają się też inne uczucia, których Pani nie identyfikuje na ten moment? Jest wiele hipotez. Zachęcam do przyglądania się im. Jeśli ta sytuacja, odczucia będą Panią martwić, utrudnią funkcjonowanie w pracy lub będzie Pani chciała lepiej rozumieć to, co się dzieje - pomocna będzie konsultacja z psychologiem.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.
Zadaj to samo pytanie
Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
Usunięty Specjalista_tka
Trudno odpowiedzieć na to pytanie nie znając Pani ani Pani historii. Zarówno trudności w pierwszej pracy, jak i pojawiające się zirytowanie są czymś, co jest częścią życia. Jeśli jednak towarzyszy im niepokój, nasilają się i są długotrwałe - warto przyjrzeć się im ze specjalistą. Rekomendowałabym udanie się do wybranego psychologa/psychoterapeuty i porozmawianie o tym.
NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działaZobacz podobne
Dzień dobry, Od kiedy jestem nastolatką, często słyszę od mężczyzn jednoznaczne propozycje.
Dzień dobry,
Od kiedy jestem nastolatką, często słyszę od mężczyzn jednoznaczne propozycje. Nigdy nie ubieram się prowokacyjnie (jeansy i bluzki sportowe), nie maluję się, nie flirtuję itp. Zawsze jestem miła dla ludzi, ale sama nie mam odwagi rozpocząć rozmowy. Staram się być pomocna dla innych i często pytam się ludzi, czy im pomóc i może to sprawia, że ludzie myślą, że mogą mnie traktować przedmiotowo? Taką propozycję usłyszałam nawet od wujka (brat mojej mamy), który mieszkał piętro niżej... Nigdy nie skorzystałam z propozycji, ale zawsze wpływa to na mnie tak, że zamykam się w sobie i tracę chęć życia. Wczoraj sąsiad dał mi taką propozycję: że jeśli będzie mi brakować faceta, to zejdzie do mnie piętro niżej (choć sam wcześniej powiedział, że ma żonę, więc liczy tylko na okazję)... Obecnie przez takie sytuacje myślę, że zasługuję tylko na przedmiotowe traktowanie i że jestem nic nie warta, oraz wracają mi myśli samobójcze (a jestem już po czterech próbach, więc biję się z tym czy nie lepiej zakończyć wszystko i nie męczyć się z tym wszystkim). Czy takie sytuacje zdarzają się często? Czy tylko ja muszę być taką cichociemną, że aż prowokuje takie sytuacje?
2 odpowiedzi
Silny lęk przed operacją usunięcia pęcherzyka żółciowego, emetofobia i paraliżujący strach przed szpitalem
Dostałam diagnozę kamicy żółciowej i niestety nie ominie mnie operacja usunięcia pęcherzyka. Od tej pory nie jestem w stanie funkcjonować, cały czas się boję ataku bólowego, nie mogę jeść, nie mogę spać, każdy sygnał z brzucha traktuję jako początek najgorszego. Bez przerwy płaczę. Mam ogromny lęk przed szpitalami i ciężko mi znieść świadomość, że to będzie trzeci raz w szpitalu w ciągu roku. Boję się całego zabiegu, bólu, wymiotowania po narkozie (mam silną emetofobię). Strach paraliżuje mnie do tego stopnia, że zamknęłam się w domu i nie wychodzę z łóżka, odwołałam nawet sesję z psychologiem, bo po prostu nie mam siły wyjść. Strach jest tak obezwładniający, że nie jestem w stanie sobie dać rady ze sobą. Rozmowa z kimś bliskim też nie pomaga, bo czuję się niezrozumiana. Nie robię nic innego tylko czytam na forach o powikłaniach, o tym jak ludzie źle to znosili. I wiem, że nie powinnam, ale to jest silniejsze ode mnie. Nie jestem w stanie skupić się na niczym innym. Nie pomaga też wmawianie sobie, że to nie jest ciężki zabieg, że inni przechodzą gorsze piekło. Nie wiem jak sobie ulżyć z tym wszystkim
4 odpowiedzi
Problem od trudności w relacjach z teściami, przez relację z mężem, po trudności w komunikacji z dziećmi. Czuję, że emocje są bardzo silne.
Mój problem jest ogólny. Problemy z relacjami z rodziną męża. Problemy z tego powodu w relacji z mężem i najbliższym otoczeniu. Brak panowania nad emocjami do własnych dzieci. Wybuchy złości i płacz. Problemy emocjonalne z samą sobą.
5 odpowiedzi
Zamiana klas w szkole: Jak pomóc dziecku, które straciło przyjaciół?
Mój syn idzie teraz do klasy 4 i dyrekcja szkoły postanowiła że wszystkie dzieci z klas 3 zostaną wymieszane. Były rozmowy z rodzicami a nawet ankieta dla dzieci gdzie mogły wskazać z kim mają dobre relacje a z kim złe. Każde dziecko miało pójść do nowej klasy z przyjaciółmi a tak się nie stało. Ogłaszając listę klas 4 mój syn nie ma ani jednego kolegi. Wymieniał ich 5-6 i wszyscy znaleźli się w innej klasie. Dziecko płacze, jest przygnębione, czuje się oszukane i nie chce we wrześniu iść do szkoły. Dyrekcja się na to wszystko wypina i twierdzi, że robi wszystko dla dobra uczniów, że syn dostanie opiekę psychologa we wrześniu ale czy nie lepiej zaradzac czemuś niż doprowadzać dzieci do złego stanu psychicznego a potem leczyć? Nie jesteśmy jedynymi rodzicami którzy tak mają i tak się czują. Proszę Państwa o opinię w tej sprawie. Czy taki model szkoły jest słuszny i działa dla dobra dziecka? Czy według Państwa dzieci nie powinny iść dalej w takim samym składzie jak w klasie 3? Jesteśmy załamani całą sprawą a dziecko ma zepsute wakacje od kilku dni. Proszę o pomoc i wyrażenie opinii. Mój syn wskazywał jednego chłopca z którym nie chce chodzić do klasy bo ciągle mu dokucza i się nie dogadują a został ten chłopiec wybrany razem z nim do jednej. Dyrekcja rozmawia z rodzicami w sposób agresywny i nie ma w ogóle dialogu, jak ja mam się czuć? Chciałbym by ktoś potwierdził że mam rację a Dyrekcja niesłusznie postępuje. Czy ja się mylę?
4 odpowiedzi
Czuję potrzebę sięgnięcia po pomoc - nie czuję się pewnie w tym, co się dzieje we mnie
Nie mam kategorii pytania .. nie wiem czy mam jakiś problem psychologiczny … mam mega nieprzepracowane dzieciństwo i ogólnie przeszłość, ale radzę sobie z tym .. żyję mega dobrze, mam wszystko, czego chcę i pewnie nawet nie potrzebuję pomocy .. ale z jakiegoś powodu dzisiaj wieczorem wpisałam w Google pomoc psychologiczną … coś jednak jest w podświadomości , może nawet więcej niż mi się wydaje .. wyrzuciłam z głowy wszystko, co było nie tak, a co jeżeli właśnie teraz, kiedy jestem w najlepszym momencie mojego życia, wszystko wraca …
3 odpowiedzi
Problemy ze wzwodem, pornografia i brak bliskosci w zwiazku - jak sobie poradzic?
Mamy z partnerką pewien problem.. Ja odkąd pamiętam mam problemy ze wzwodem. Nie wiem czy kiedykolwiek był w pełni sprawny. Może to przez to że od dziecka oglądam porno. Na szczęście zostawiłem to gowno z pół roku temu. Seks miałem kilka razy z pierwszą partnerką. W gumce tylko raz ale po sildenafilu. Tak to mi flaczal zaraz. Kiedy chciałem żeby do czegoś doszło to zaraz po rozpoczęciu wzwodu musiałem wejść żeby nie oklapł. Tak to przynajmniej pamiętam. Teraz po latach jestem z nową partnerką. Mieliśmy chyba z 3 próby. Żadna nie wyszła. Kiedy miałem gumkę założyć to wiotczał. Zauważyłem że nie mam wzwodu albo mam chwilowy nawet podczas pieszczot lub kiedy jej dobrze robiłem. Zmienił to trochę tadalafil (5mg/dzien) ale nawet po nim nie wyszło. Najgorsze jest to że partnerka nie chce żadnej bliskości, namiętności bo nie doprowadzi do seksu. Mówi że nienauczona jest że bliskość może być bez seksu. Kiedy ją dotykam czy całuję namiętnie to widzę że jest nieobecna albo to przerywa. Ostatnio tak było kiedy próbowałem zainicjować jakąś chwilę czułości kiedy miała dni płodne. Była nieobecna, mówiła że to niby przez wrażliwe piersi. Ale potem w rozmowie powiedziała że kobieta w tych dniach chce seksu a niekoniecznie czułości czy dotykania. Czuję obrzydzenie do siebie i jednocześnie ból że przez to że nie ma bolca nie pozwala na jakąkolwiek namiętność. Pieszczot oralnych nie chce bo to ją nie zadowala a mi… szczerze mówiąc odechciewa się już czegokolwiek.. Nie miała w życiu lekko, była w domu dziecka, pieszczoty tylko podczas seksu miała ale czuje że i tak to niesprawiedliwe. Nie wiem, może przez adhd emocjonalnie do tego za bardzo podchodzę ale mam ochotę zrezygnować z jakiekolwiek formy bliskości. Nie mogę się przemóc żeby iść do lekarza a teraz.. przez to jak przedmiotowo do tego podchodzi (na moje:nie ma bolca, nie ma pieszczot) aż mi się odechciewa. Jakbym miał chodzić do seksuologów to jest to długi proces, a czuję że kolejne „próby” z partnerką tylko bardziej ją do tego zniechęca i w końcu jej zbrzydnę. Chociaż mówi że seks nie jest dla niej najważniejszy i możemy się tylko tulić. Czuję obrzydzenie do siebie i wpadam w coraz większy dół.
7 odpowiedzi











