Joanna Łucka
Dzień dobry,
bardzo przykro mi, że mierzysz się z takimi zadaniami i rozterkami. Wyobrażam sobie, że może być to bardzo obciążające.
Jak najbardziej rozumiem Twoje obawy. Sama pracuję także w szkole w roli psychologa. Będąc zupełnie uczciwą, muszę przyznać, że podejścia do zagadnienia są różne.
Są osoby, które mogą uznać to za zagrożenie przemocą (np. w postaci zaniedbywania czy nadużywania w zakresie obowiązków), są osoby, które skupią się na pomocy Tobie i rozmowie z Twoją mamą. Nie ma tu sztywnej i jednoznacznej postawy. W takich sytuacjach psycholog powinien zadać sobie pytanie, co będzie dla Ciebie w tym momencie konieczniejsze - wsparcie Ciebie, czy zajęcie się kryzysową sytuacją w domu.
Myślę, że jak najbardziej możesz rozważyć wizytę u psychologa i wybadać nieco grunt, z jaką osobą masz do czynienia, czy macie dobry kontakt, czy ufasz tej osobie. Nie musisz od razu opowiadać o sytuacji, o której napisałaś.
Jeśli byłoby to dla Ciebie pomocne, możesz rozważyć pójście na spotkanie razem z mamą, by przedstawić sytuację także od strony osoby dorosłej, która potwierdzi brak nadużyć.
To zrozumiałe, że potrzebujesz wsparcia w tak trudnej sytuacji i myślę, że dobrze byłoby, gdybyś z niego skorzystała.
Nie robisz NIC złego, prosząc o pomoc. Za to robieniem czegoś złego jest stawianie Cię w takiej roli i przed takimi dylematami. Trudności, z których powodu chcesz zgłosić się do psychologa, nie są w żaden sposób Twoją winą czy odpowiedzialnością i myślę, że najwyższa pora, aby konsekwencje swoich działań ponieśli dorośli, którzy mają możliwości i zasoby do zmiany sytuacji - natomiast Ty ich nie masz.
Zatem chroń siebie i pozwól sobie pomóc, nie powinnaś dźwigać tego sama.
Trzymam za Ciebie kciuki, a Ty trzymaj się ciepło!
Pozdrawiam serdecznie
Joanna Łucka
psycholożka










