Poczucie winy z powodu natrętnych myśli. Stwierdzone OCD.

Jak sobie poradzić z myślami samobójczymi w momencie odczuwania lęku przed wysokością i prędkością?

obecnie mam szesnascie lat i nazywam sie patrycja, majac okolo dziesieciu lat, przeszlam przez trudne przezycia i mysle, ze to, w tamtym momencie zaczela sie moja historia z zaburzeniem lękowo depresyjnym - mam rowniez fobie spoleczna. w tamtym okresie, traumatyczne zdarzenia dzielily miesiace - bylam raczej dzieckiem ostroznym, niesmialym i zamknietym w sobie ale gdzies pod tym wszystkim, kazdego dnia oddawalam cala siebie zwierzeta - moim i tym bezdomnym. ktoregos dnia, babcia od strony mamy i ciocia zabraly moje koty, w worku na ziemkniaki wrzuconym do bagaznika, pamietam spojrzenie babci, jakby byla zadowolona i krzyk, ktory do dnia dzisiejszego odtwarza w mojej glowie, nie pamietam jak do tego doszlo ale doskonale zapamietam moment, w ktorym patrzylam jak auto sie oddala zabierajac ze soba ogromna czesc mnie, a przeciez bylam tylko dzieckiem, pozniej smierc dziadka, ktory mnie wychowal i pelnil dla mnie przyklad - zalobe przeszlam dopiero w wieku pietnastu lat, bo wczesniej nieswiadomie wypieralam z siebie ból po stracie. ostatnia smiercia, byla smierc jednego z kotow, ktorym sie opiekowalam - jak codzien wyszlam z domu chcac sie z nimi przywitac ale wtedy go zobaczylam - martwe cialo, ktore jeszcze dzien wczesniej obejmowalam. moja sytuacja domowa w tamtym czasie byla okropnie trudna, wiec nie mialam z kim o tym porozmawiac, przestalam wychodzic z domu i zamknelam w swoim wyobraznym swiecie. chcialabym to w sobie przepracowac bo wiem, ze stamtad wzial okromny lęk ale jednoczescie, jeszcze nie potrafie wypowiedziec tego na glos, mysle, ze to w jakims stopniu zaloba, ktorej nie potrafilam przejsc. te wszystkie zdarzenia mialy ogromny na mnie wplyw i wiele sie po nich wydarzylo, wiele przeszlam i dopiero teraz sie ucze na nowo zyc ale one wciaz na mnie wplywaja - w relacjach, sposobie myslenia, a przedewszystkim na lęk. widzialam mozliwosc konsultacji tekstowej, co w moim przypadku bylo by najbezpieczniejsza dla mnie opcja ale sama nie wiem..

Czy można mówić osobie w depresji, że sobie to wmawia, gdy np. nie chce się jej iść na spacer? Moja mama tak do mnie mówi, gdy nie uda mi się siebie zmusić do różnych czynności.

Zacznę od tego, że dwa lata temu urodziłam córkę. Wychowuję ją praktycznie sama, bo mąż ciągle w pracy. Przez ten cały czas, kiedy jestem mamą, nie jestem szczęśliwa. Mam wahania nastroju, szybko się denerwuję, często płaczę, lecz staram się nie pokazywać tych emocji dziecku. Czasem jednak się to nie udaje . Ostatnio zauważyłam u siebie napady lękowe. Nie wiem, skąd się wzięły. Po prostu przyszły tak nagle. Czy to depresja?

Do kogo iść po pomoc, gdy nadmiernie się zamartwiam o córkę?

Dzień dobry, mam zaburzenia lękowe, niedawno zrezygnowałam z terapii, bo nie było w niej efektów. Nadal czuję lęk, mam objawy somatyczne. Po ostatniej sesji na jakiej byłam terapeuta zalecił wizytę u psychiatry i coraz bardziej się próbuje do tego zmusić. Mimo że podczas terapii nie miałam żadnych pomysłów od terapeuty co robić z lękiem i czekałam aż sam zniknie to utwierdziłam się, że to z mojej winy się nie udało, że sama musiałam znaleźć sposoby. Przez dwa dni nie wychodzę z domu, bo już tak się tym przejęłam, wstydzę się wyjść do ludzi. Mam wrażenie, że wszyscy się ode mnie odsuwają przez te lęki. W sumie nie ma co się dziwić, jedyne co, to chodzę do szkoły, a poza nią nie wychodzę ze znajomymi, bo mimo wszystko się boję, wychodzę jedynie z rodzicami, bo przed nimi się nie wstydzę, że mogę spanikować. Nie wiem już co robić, mam wrażenie, że zaraz sobie zniszczę życie takim lękiem. Chciałabym normalnie żyć, ale skoro terapia, nawet nie prowadzona dobrze, ale jakakolwiek nie pomogła to nie wiem czy coś pomoże. Boję się, że jak pójdę do innego specjalisty to też nie dostanę żadnych rad co robić, a jak udam się do psychiatry to zwariuję od tego poczucia, że niemożliwe, że ze mną jest aż tak źle . I tak na razie nie mogę znaleźć nikogo, kto ewentualnie by mi odpowiadał jako terapeuta, więc może lepiej się z tym przemęczyć i minie samo? Chciałabym znowu wyjść z domu bez myślenia o sobie jak o kimś winnym lękowi, a nie umiem. Co mogę zrobić, bo wyjść muszę?