Odpowiedz jako specjalista
WsteczPartner, po powrocie po rozstaniu, 3 miesiąc nie wie czy chce ze mną być.
Witam.
Z partnerem wróciliśmy do siebie po rozstaniu.
Niestety mimo, że jesteśmy razem i mieszkamy razem, on wciąż nie wie czy chce ze mną być.
Gdy pytam go o uczucia o pewność (wiadomo że chce wiedzieć, że nikt nas nie rozdzieli i nagle nie zostawi mnie dla nowej, ciekawszej „opcji” - bo po co żyć w związku „aby być”) to nic nie odpowiada albo mówi, że potrzebuje czasu i żebym na niego nie naciskała.
Cały czas mi podkreśla, że teraz to już on musi sobie przemyśleć czy chce ze mną być i żebym dała mu czas. To trwa już 2 miesiące, pierwszy od ponownego wejścia w związek był bez rozmów na takie i poważniejsze tandety, drugi mieszkaliśmy juz razem, zaczęłam rozmawiać z nim na takie tematy i cały czas słyszę nie wiem czy chce z tobą być. A w przyszłym miesiącu minie już 3 miesiąc i ja się zastanawiam ile można tak być w niepewności? Jak można tak długo nie wiedzieć czy się chce z kimś być czy nie? I po co mnie trzyma skoro nie wie? Ja nie umiem odejść, a chyba powinnam. Sama nie wiem co robić czy czekać na dzień, w którym powie nie chce, czy jednak czekać dalej i być z nim dalej tak jak jest? I dać temu czas?
KZ
2 lata temu
Ada Adamczuk
Szanowna Pani,
W sytuacji, którą opisujesz, zrozumiałe jest, że czujesz niepokój i frustrację. Twoje uczucia są ważne, a obecna sytuacja z partnerem wydaje się być dla Ciebie trudna. W takich momentach kluczową kwestią jest otwarta i uczciwa komunikacja. Spróbuj wyrazić partnerowi swoje uczucia i obawy dotyczące niepewności w związku. Jednocześnie daj mu przestrzeń do dzielenia się swoimi myślami i uczuciami. Warto również zastanowić się nad własnymi oczekiwaniami wobec związku oraz określić własne granice. Skup się na swoich odczuciach i zastanów się, czy obecna sytuacja spełnia twoje potrzeby.
Podejście do czasu również może być kluczowe. Skoncentruj się na własnym dobrostanie, niezależnie od decyzji partnera. Jednocześnie, jeśli sytuacja staje się dla ciebie niezdrowa, warto rozważyć skorzystanie z wsparcia zewnętrznego, na przykład poprzez terapię indywidualną lub par.
Pamiętaj, że podejmowanie decyzji w związku wymaga zrozumienia własnych uczuć i potrzeb. Jeśli mimo prób komunikacji partner utrzymuje niepewność przez długi czas, warto być gotowym na podjęcie trudnych decyzji, takich jak odejście. W każdym przypadku, ważne jest, aby dbać o swoje emocje i dobrostan. Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia, skonsultuj się z profesjonalistą, który pomoże ci spojrzeć na sytuację z innej perspektywy i podejść do niej bardziej świadomie. Życzę dużo wytrwałości i uważności na siebie.
Pozdrawiam,
Ada Adamczuk
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Joanna Łucka
Dzień dobry,
sytuacja, którą Pani opisała wygląda na wymagającą i obciążającą emocjonalnie. Wyobrażam sobie, że bycie w niepewności, którą Pani opisuje, kosztuje Panią bardzo wiele.
Zadała Pani kilka pytań - jednak mi nasuwa się tu kluczowa refleksja: czy Pani chce dalej być w tej sytuacji?
Partner zapewne ma rację w stwierdzeniu, że wywieranie presji na jego odpowiedź nie pomoże mu podjąć decyzji. Jednak brak odpowiedzi - to już też odpowiedź, która może nas poinformować o wielu rzeczach. Przede wszystkim brak odpowiedzi na ważne dla nas pytania może skłonić nas do przemyśleń, czy mamy zgodę na to, by nasze życie i relacje wyglądały tak, jak obecnie wyglądają.
Zadała Pani pytanie: “ja się zastanawiam ile można tak być w niepewności?” - odpowiedzią byłoby, że tyle czasu, na ile się Pani zdecyduje.
Nie musi Pani polegać jedynie na odpowiedziach partnera. Proszę zajrzeć we własne emocje i myśli - co tak naprawdę uważa Pani o postawie partnera? Jak Pani z tym jest? Jakie działania chciałaby Pani w związku z tym podjąć?
Wysyłam Pani dużo sił,
wszystkiego dobrego!
Joanna Łucka
psycholożka
2 lata temu
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
z Pani opisu wynika, że obecna sytuacja jest dla Pani trudna; z jednej strony chce Pani pozostać w związku, z drugiej nie czuje się bezpiecznie i chciałby móc planować przyszłość z tym partnerem. Partner ma prawo mieć wątpliwości czy potrzebować czasu na zastanowienie, ale Pani potrzeby pewnej stabilności i przede wszystkim określonej decyzji są równie ważne.
Oczywiście zachęcam do spokojnej rozmowy z partnerem, a także sugerowałabym pomoc terapeuty par.
Pozdrawiam
2 lata temu
Zobacz podobne
TW- myśli samobójcze. Jak radzić sobie z natrętnymi myślami o śmierci?
TW; myśli samobójcze
Już od dłuższego czasu mam myśli typu “zabije się”.
Przypomnę sobie coś, coś się stanie i już ta myśl nawraca.
Nie mam bladego pojęcia co z tym zrobić, a nie chcę nikomu mówić, bo narobię sobie tylko problemy, gdyż, tak mam natrętne myśli o śmierci, jednak nie tendencję.
Odczuwam lęki i zmęczenie po tym, jak straciłam babcię, a teraz ukochanego zwierzaka. Boję się iść do szkoły, nie chcę zmian, ponieważ jest ich już tak dużo w moim życiu.
Dzień dobry, jak mogę poradzić sobie z ogromnym smutkiem? Moja świnka morska, którą miałam 8 lat zachorowała podczas mojego wyjazdu i niestety zmarła. Od tego czasu nie mogę przestać być smutna i najgorsze jest to, że gdy zaczynam się czuć lepiej to ktoś z mojej rodziny musi mnie dobić. Nie wchodzę do pokoju, w którym była i w sumie ze swojego pokoju też praktycznie nie wychodzę. Nie mam siły iść do szkoły a za niedługo kończą się ferie i nie mogę zostać w domu, bo mam już sporo nieobecności. Jest to dla mnie podwójnie ciężkie, bo w zeszłym roku zmarła moja babcia i gdy myślałam już, że z tym smutkiem nie dam sobie rady to przyszedł kolejny. Dodatkowo walczę z dość ciężkim lękiem o charakterze napadowym i teraz jestem dodatkowo zmęczona, nie tylko lękiem, ale i smutkiem. Mam wrażenie, że od ponad pół roku wszystko jest przeciwko mnie. Mam również inny problem- ciągle patrzę w przeszłość i nie umiem skupić się na tym co jest i na tym co będzie. Wiem, że sporo osób tak ma, ale u mnie jest to już dość uciążliwe. Ciągle myślę o tym co było i jak wtedy było dobrze, bo w przyszłości nie widzę nic dla mnie dobrego. Próbuję już parę miesięcy walczyć o powrót do dawnej kondycji psychicznej, ale kompletnie mi to nie wychodzi. :( Czuję się taka bezsilna, bo przez te ostatnie miesiące straciłam babcię, przyjaciół, świnkę, zdrowie oraz część wesołej mnie. Bardzo chciałabym cofnąć czas do kwietnia zeszłego roku, bo wtedy mam wrażenie, że wszystko się zaczęło. Albo chociaż do wakacji. Przytłacza mnie presja szkoły, którą kończę za rok i to również mnie dobija. Gdy tylko myślę o liceum od razu zalewam się łzami i cała panikuję. Nie chcę kończyć szkoły, do której się przyzwyczaiłam. Nienawidzę w życiu zmian, dlatego pewnie też ciężej mi z tymi smutkami czy lękiem. Od zawsze byłam dość lękliwa, najpierw były to rzeczy typu wysokie drabinki czy zasypianie przy zgaszonym świetle a teraz jest to lęk o wyjście z domu, przyszłość i o wiele innych rzeczy. Ja chciałabym żyć jak dawniej, bo mam wrażenie, że niedługo nie dam rady. Mimo, że uwielbiam życie to ostatnio coraz bardziej mnie załamuje, nie pamiętam kiedy miałam dzień, by nie spanikować czy nie być smutną. Byłam zapisana do psycholożki, która jest również psychoterapeutką, ale ciągle a to ja byłam chora a to pani psycholog nie mogła i tak się to ciągnie około miesiąc. :( Staram się mimo lęków wychodzić do szkoły czy na spacery, ale wiąże się to nie raz z mocnym zmęczeniem po tym wszystkim. Mam wrażenie, że ten lęk mocno osłabił mi mięśnie, bo po prostu nie raz nie mam siły, a nie się boję a nogi bolą mnie już po dwóch kilometrach, podczas gdy w wakacje bez problemu chodziłam nawet 15. :( Co mogłabym zrobić, by pomóc sobie z tymi problemami? Nie wiem czy będę teraz w stanie wyjść do psychologa a bardzo już potrzebuję sobie pomóc. Chciałam zapisać się na konsultację online, ale moi rodzice twierdzą, że to nie jest skuteczne i muszę zobaczyć kogoś na żywo. Przez dłuższy czas uważali też, że udaję, bo chcę się wymigać od szkoły, co sprawiło mi dużą przykrość, bo ja naprawdę się bardzo boję. :( Przecież nie trzęsę się cała i czuję się źle, bo nie chcę iść do szkoły. Mój organizm po prostu robi to, bo czuje zagrożenie. Liczę na jakieś rady co robić by było lepiej, bo było już lepiej z tymi lękami no, ale teraz to ze świnką znowu je spotęgowało. :( Z góry dziękuję za pomoc i serdecznie pozdrawiam. :)
Nie spędzam z mężem czasu, przez jego pracę od rana do wieczora.
Mój mąż pracuje w gospodarstwie rolnym, 60 krów.
Codziennie trzeba poświęcać na to około 6godzin, resztę czasu mąż spędza na remontach budowlanych...
Z domu wychodzimy około 5 rano, mąż przychodzi tylko zjeść i pracuje codziennie do 20. Ja mu dużo razy mówiłam, żeby spędził trochę czasu ze mną, on uważa, że musi to wszystko skończyć.
Witam. Rozstałam się z dziewczyną, ciągle o niej myślę, chciałabym przestać.
Witam. Rozstałam się z dziewczyną, ciągle o niej myślę, chciałabym przestać. Pije 3 tydzień alkohol, czasem też nie mam ochoty żyć.
TW. Mąż ma założoną niebieską kartę. Tak samo chłopak córki. Nie mam siły, planuję samobójstwo.
Mam męża agresywnego po alkoholu. Miał niebieską kartę, ale po czasie wszystko wróciło. Od 4 lat wzięłam do domu córkę z wnuczką i jej chłopakiem i on też wypije i zachowuje się jak cham .Mieszkanie, w które włożyłam dużo pracy, mam zrujnowane .Od lipca mam zachwiania emocjonalne. Przestałam o siebie dbać, stronię od ludzi, znajomych i rodziny. Planuje swoją śmierć. Dzisiaj kupiłam trutkę a mój mąż poszedł upić się.
