Odpowiedz jako specjalista
WsteczPartner, po powrocie po rozstaniu, 3 miesiąc nie wie czy chce ze mną być.
Witam.
Z partnerem wróciliśmy do siebie po rozstaniu.
Niestety mimo, że jesteśmy razem i mieszkamy razem, on wciąż nie wie czy chce ze mną być.
Gdy pytam go o uczucia o pewność (wiadomo że chce wiedzieć, że nikt nas nie rozdzieli i nagle nie zostawi mnie dla nowej, ciekawszej „opcji” - bo po co żyć w związku „aby być”) to nic nie odpowiada albo mówi, że potrzebuje czasu i żebym na niego nie naciskała.
Cały czas mi podkreśla, że teraz to już on musi sobie przemyśleć czy chce ze mną być i żebym dała mu czas. To trwa już 2 miesiące, pierwszy od ponownego wejścia w związek był bez rozmów na takie i poważniejsze tandety, drugi mieszkaliśmy juz razem, zaczęłam rozmawiać z nim na takie tematy i cały czas słyszę nie wiem czy chce z tobą być. A w przyszłym miesiącu minie już 3 miesiąc i ja się zastanawiam ile można tak być w niepewności? Jak można tak długo nie wiedzieć czy się chce z kimś być czy nie? I po co mnie trzyma skoro nie wie? Ja nie umiem odejść, a chyba powinnam. Sama nie wiem co robić czy czekać na dzień, w którym powie nie chce, czy jednak czekać dalej i być z nim dalej tak jak jest? I dać temu czas?
KZ
2 lata temu
Ada Adamczuk
Szanowna Pani,
W sytuacji, którą opisujesz, zrozumiałe jest, że czujesz niepokój i frustrację. Twoje uczucia są ważne, a obecna sytuacja z partnerem wydaje się być dla Ciebie trudna. W takich momentach kluczową kwestią jest otwarta i uczciwa komunikacja. Spróbuj wyrazić partnerowi swoje uczucia i obawy dotyczące niepewności w związku. Jednocześnie daj mu przestrzeń do dzielenia się swoimi myślami i uczuciami. Warto również zastanowić się nad własnymi oczekiwaniami wobec związku oraz określić własne granice. Skup się na swoich odczuciach i zastanów się, czy obecna sytuacja spełnia twoje potrzeby.
Podejście do czasu również może być kluczowe. Skoncentruj się na własnym dobrostanie, niezależnie od decyzji partnera. Jednocześnie, jeśli sytuacja staje się dla ciebie niezdrowa, warto rozważyć skorzystanie z wsparcia zewnętrznego, na przykład poprzez terapię indywidualną lub par.
Pamiętaj, że podejmowanie decyzji w związku wymaga zrozumienia własnych uczuć i potrzeb. Jeśli mimo prób komunikacji partner utrzymuje niepewność przez długi czas, warto być gotowym na podjęcie trudnych decyzji, takich jak odejście. W każdym przypadku, ważne jest, aby dbać o swoje emocje i dobrostan. Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia, skonsultuj się z profesjonalistą, który pomoże ci spojrzeć na sytuację z innej perspektywy i podejść do niej bardziej świadomie. Życzę dużo wytrwałości i uważności na siebie.
Pozdrawiam,
Ada Adamczuk
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Joanna Łucka
Dzień dobry,
sytuacja, którą Pani opisała wygląda na wymagającą i obciążającą emocjonalnie. Wyobrażam sobie, że bycie w niepewności, którą Pani opisuje, kosztuje Panią bardzo wiele.
Zadała Pani kilka pytań - jednak mi nasuwa się tu kluczowa refleksja: czy Pani chce dalej być w tej sytuacji?
Partner zapewne ma rację w stwierdzeniu, że wywieranie presji na jego odpowiedź nie pomoże mu podjąć decyzji. Jednak brak odpowiedzi - to już też odpowiedź, która może nas poinformować o wielu rzeczach. Przede wszystkim brak odpowiedzi na ważne dla nas pytania może skłonić nas do przemyśleń, czy mamy zgodę na to, by nasze życie i relacje wyglądały tak, jak obecnie wyglądają.
Zadała Pani pytanie: “ja się zastanawiam ile można tak być w niepewności?” - odpowiedzią byłoby, że tyle czasu, na ile się Pani zdecyduje.
Nie musi Pani polegać jedynie na odpowiedziach partnera. Proszę zajrzeć we własne emocje i myśli - co tak naprawdę uważa Pani o postawie partnera? Jak Pani z tym jest? Jakie działania chciałaby Pani w związku z tym podjąć?
Wysyłam Pani dużo sił,
wszystkiego dobrego!
Joanna Łucka
psycholożka
2 lata temu
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
z Pani opisu wynika, że obecna sytuacja jest dla Pani trudna; z jednej strony chce Pani pozostać w związku, z drugiej nie czuje się bezpiecznie i chciałby móc planować przyszłość z tym partnerem. Partner ma prawo mieć wątpliwości czy potrzebować czasu na zastanowienie, ale Pani potrzeby pewnej stabilności i przede wszystkim określonej decyzji są równie ważne.
Oczywiście zachęcam do spokojnej rozmowy z partnerem, a także sugerowałabym pomoc terapeuty par.
Pozdrawiam
2 lata temu
Zobacz podobne
Mam trudność z kłamstwami męża oraz jego dorosłą córką, która mnie obraża. Mąż nic z tym nie robi, a mnie to dobija.
Dzień dobry, mój problem polega na tym, że jestem drugą żoną, 38 lat razem i mąż ma 2 dzieci z pierwszego małżeństwa, w wieku 44 i 50 lat, jak go poznałam, to przez 8 miesięcy ukrywał, że jest żonaty, ale w końcu się dowiedziałam, a już byliśmy zakochani i zaszłam w ciążę, mąż oczywiście wziął rozwód, bo jak twierdził, że im się od dawna nie układa, ale problem mam taki - syna poznałam raz przypadkiem, po 28 latach naszego małżeństwa, córki w ogóle nie znam, jak miał kontakty z nimi, to zawsze mówił, że idzie do kolegi, ale 2017 roku wpadł i okazało się, że siedzą sobie w pubie i dobrze się bawią, byli jeszcze chyba inni ich znajomi po 23.00 i wkurzyłam się, że nie wiedziałam, że się spotyka, to nie pierwszy raz przychodził późno nawet 2 w nocy, też dowiedziałam się, że przez 25 lat jeździł pod dom ex niby po córkę, chyba powinien to ze mną ustalić i od tej pory mamy nieraz karczemne awantury, jeszcze naskarżył córce, że się dowiedziałam i zabraniam im kontaktów i tu się zaczęło- córka po drinkach zaczęła pisać i dzwonić na telefon męża i mnie obrażać wulgarnie- trwało to kilka miesięcy, chociaż prosiłam męża, żeby zwrócił jej uwagę- mówił, że to nic takiego, a że pisze do niego, a nie do mnie, to chyba bał się odezwać i jeszcze ją broni. Ostatnio w listopadzie 23', wziął pieniądze i dał w kopercie, chyba tak nie powinien zrobić bez mojej wiedzy, razem pracowaliśmy, a ja teraz nie mogę sobie poradzić, że tyle lat kłamał i nawet nie stanął po mojej stronie, dla mnie to był szok, że jedzie pod dom ex i.t.d być może trudno mi się z tym pogodzić, bo ich nie znam, a teraz nagle są nie umiem się w tym odnaleźć i nie wiem czy będę umiała odnaleźć się, w sumie to byliśmy dobrym małżeństwem do 2017 r. My też mamy 2 dorosłych dzieci, proszę o opinie czy mąż powinien wysłuchiwać i stawać za córką, która mnie tak obrażała, ja nie umiem sobie z tym poradzić, bo przez 38 lat cisza, tak jakby nie miał dzieci, a tu bum - jeszcze w męża obecności się wyśmiewają ze mnie. Przepraszam za tak długi post.
Problem z przywiązywaniem się do ludzi – jak radzić sobie z zależnością emocjonalną?
Mam problem z przywiązywaniem się do ludzi. Nie chodzi tylko o relacje miłosne, ale przede wszystkim o te przyjacielskie. Zauważyłam, że kiedy ktokolwiek poświęca mi uwagę, to od razu się przywiązuje. Kiedy zaczynam z kimś pisać i nawet jeszcze się nie spotkamy, to zaczyna zależeć mi na tej osobie i kiedy ta osoba np. mnie wystawi albo po prostu przestanie okazywać mi tyle samo zainteresowania co na początku, jestem załamana i nie wiem, co zrobić. Moi rodzice są po rozwodzie i w zasadzie wychowywała mnie zawsze mama, a z tatą miałam małą ilość kontaktu. Może mieć to na to jakiś wpływ?
Wiele razy także byłam zostawiana w relacjach przyjacielskich, ze względu na to, że pojawiał się ktoś inny.
Przeżywam kryzys w związku z moim rozwojem. Nie mam planu na siebie.
Czuję się coraz gorzej, od podstawówki stresowałam się szkołą i tak już do dzisiaj stresuję się każdą rzeczą. Teraz kończę licencjat i nie mam pojęcia co dalej, bardzo mnie stresują studia i nie chcę ich na ten moment kontynuować, ale też nie wiem co mogłabym robić, pójść na inny kierunek, albo gdzie pracować. Nie mam prawdziwej pasji, lubię się uczyć nowych języków, ale studia się nie sprawdzają i nie widzę wcale przyszłości. Dołuję mnie fakt, że każdy kogo pytam ma jakiś plan na siebie, a ja kompletnie nie. Nie mam motywacji do życia i często wolę iść spać, żeby nie myśleć. Moim priorytetem w życiu jest miłość, a to też mi nie wychodzi i każda zakończona relacja wprowadza mnie w jeszcze większy dołek. Uważam, że problem leży głównie w tym, że nie mam pasji, na której bym się skupiła. Jednocześnie szukając i obserwując co mogłoby mnie zainteresować na taką skalę nie widzę niczego. Nie powinnam być wcale smutna, bo rodzice dali mi wszystko co mogli i dalej dają. Wiele osób pewnie by umiało wykorzystać taką szansę od życia, a ja nie potrafię.
Mój chłopak ma depresje - jak mogę mu pomóc?
Jestem w związku 5 lat, mój chłopak po raz 3 przechodzi przez depresję, powtarza że ma kryzys w związku, chce nas ratować ale nie wie jak. Gdy zapytałam że nie potrafię zrozumieć problemu pomiędzy nami to powiedział że problemem są jego uczucia. Przy wcześniejszej depresji było podobnie, chodził na terapię i wyszedł z tego. Teraz też chodzi na terapię ale chyba teraz jest o wiele ciężej. Czuję się bezsilna, co mam robić? To jest najważniejsza osoba w moim życiu
Dzień dobry. Dzisiaj zmarła mi mama
Dzień dobry. Dzisiaj zmarła mi mama , którą bardzo kochałem i dopiero dzisiaj zrozumiałem, że nie czuję smutku. W ogóle, nie potrafię płakać, zamiast tego siedzę cały czerwony i boli mnie głowa. Jakieś 15 lat temu za dzieciaka, gdy zmarła mi babcia to czułem się tak samo, gdy wszyscy płakali, ja siedziałem tak jakby nieobecny, chociaż będąc bardzo mały pamiętam, że płakałem. Nie wiem, co jest ze mną nie tak. Czy da się to naprawić?
