Odpowiedz jako specjalista
WsteczTrudności w pracy: problemy z koncentracją i adaptacją przy stwardnieniu rozsianym, a ADHD?
Co powinnam zrobić, jeżeli w każdej pracy mnie nie chcą? Czuję się głupia. Mam problemy z pamięcią, koncentracją (co może wynikać ze stwardnienia rozsianego, na które choruje albo nie), jestem za spokojna, niesamodzielna, mam problemy z adaptowaniem się i kontaktami z ludźmi, a poza tym jestem za szybka, niedokładna, przez co popełniam błędy nieświadomie. Czuje się z tym fatalnie, bo to nie moja pierwsza praca, a chciałabym mieć coś stabilnego. Z tego powodu zaczynam nie lubić siebie ani innych ludzi i bać się o przyszłość. A może mam ADHD? Czy coś mi pomoże?
Ewa
1 rok temu
Karolina Sobkiewicz-Pyszny
Dzień dobry,
objawy, o których Pani wspomniała mogą być związane z ADHD - jednak, aby to potwierdzić lub wykluczyć należy przeprowadzić diagnostykę (minimum wywiad diagnostyczny DIVA 5.0 + test MMPI-2). Zdecydowanie, aby móc powiedzieć więcej, należy przeprowadzić również dokładny wywiad życiorysowy.
Karolina Sobkiewicz-Pyszny
Ośrodek Psychoterapii PoznajSiebie
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Domaciuk
Dzień dobry,
Jeśli podejrzewa Pani u siebie ADHD, warto zgłosić się do Poradni Zdrowia Psychicznego lub specjalnego ośrodka w celu diagnozy. Podstawą do podjęcia działań w kierunku diagnozy pojawiających się problemów z pamięcią i uwagą jest Pani subiektywna ocena, że problemy te zakłócają codzienne funkcjonowanie, zwłaszcza w sferze zawodowej. Bardzo często nie znając diagnozy swoich trudności, obwiniamy siebie, czujemy się gorzej niż inni, a co za tym idzie, również spada nasza motywacja do działania. Nie musi jednak tak być. Znając rodzaj swoich trudności, łatwiej jest dopasować do swoich potrzeb specyfikę pracy, otoczenie, sposoby budowania relacji, jeśli jest to konieczne również wdrożenie odpowiedniego leczenia. Każdy zasługuje na to, aby czuć się dobrze z samym sobą i z tym, co nas otacza, a lęk o przyszłość na pewno ogranicza w pewnym stopniu przeżywanie przyjemnych emocji.
Pozdrawiam,
Domaciuk Agnieszka
Psycholog, Psychoterapeuta w trakcie szkolenia
1 rok temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Droga Ewo,
1) czy w KAŻDEJ pracy pracodawca kończył z Panią współpracę?
2) ile było miejsc tych pracy i jakie stanowiska? Czy je Pani lubiła?
3) z jakich konkretnie powodów nastąpiło rozwiązanie umowy?
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
1 rok temu
Weronika Babiec
Pani Ewo, Pani trudności mogą mieć różne podłoże. Jeżeli podejrzewa Pani stwardnienie rozsiane, proszę udać się do neurologa, to on może ocenić, czy występujące trudności mają związek z chorobą. Problemy z pamięcią, koncentracją, o których Pani pisze, mogą być również związane z procesami psychologicznymi - na przykład z przewlekłym stresem, przemęczeniem lub ADHD. ADHD u osób dorosłych może objawiać się m.in. trudnościami w koncentracji, impulsywnością, zapominaniem, dużą podatnością na rozproszenia, a także problemami z organizacją czasu. Opisane przez Panią trudności mogą częściowo wpisywać się w ten obraz.
Opisuje Pani również trudności w relacjach, adaptacji i pracy. Tego typu trudności często mają wiele nakładających się na siebie przyczyn. Zachęcam do wizyty u specjalisty (specjalizującego się w ADHD), który lepiej pozna Pani historię i pomoże zrozumieć, co dokładnie wpływa na Pani trudności, a następnie zaproponuje możliwe kierunki dalszego wsparcia.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Babiec
Psycholog, Terapeutka ACT
1 rok temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z presją i blokadą słowną podczas prezentacji u pani dziekan?
Dzień dobry, na zajęciach z jednego przedmiotu u pani dziekan, czuję presję, że muszę jej przedstawić swoją pracę i wszystko co mam. Wtedy czuję blokadę słowną, zaczynam milczeć i czuję pracę swojego serca.
Jak sobie z tym poradzić?
Podobną sytuację miałam w trzecim semestrze (obecnie jestem na piątym) i w liceum. W liceum podobna sytuacja skończyła się słowami polonistki ,, ja to wszystko wiem z obserwacji,,. Rozmawiałam na ten temat z koleżanką i powiedziała, że jest to normalne i zaproponowała, aby powiedzieć o tym pani dziekan. Chciałabym to zrobić, ale boję się do niej podejść i o tym powiedzieć, bo na samą myśl się trzęsę i wiem, że nic nie powiem.
Jak wasze dzieci i rodzina zareagowała na wyjazd za granice na około 3 miesiące w celach zarobkowych.
Jak wasze dzieci i rodzina zareagowała na wyjazd za granice na około 3 miesiące w celach zarobkowych. Mam dwóch synów 14 i 9 lat. Mam ochotę wyjechać na chwile dorobić do budżetu naszego. Mąż nie bardzo jest zadowolony. Pytanie moje jak może się to odbić na dzieciach?
Jak zrozumieć zachowanie kolegi będącego w związku na odległość?
Dzień dobry pracuję w pewnej firmie i jest tam kolega będący w związku na odległość. Nie wiem jak mam rozumieć jego zachowanie względem mnie. Przed świętami przyszedł życzyć mi wesołych świąt i uściskać się ze mną. Gdy mnie widzi szeroko się uśmiecha i zagaduje, staje blisko. Raz przyszedł gdy jadłam w kuchni obiad, siadł blisko mnie,patrzył nieprzerwanie w oczy, miał rozszerzone źrenice I niby pytał o sprawy służbowe. Odciąga mnie od rozmowy z innymi osobami i zaczyna rozmawiać tylko ze mną. Gdy widział mnie rozmawiająca z innym kolega to tez sie wtrącił w rozmowę I mocno dotknął mojego ramienia i rozmawial ze mną. Zaproponował mi innym razem że zrobi kawę. Gdy omyłkowo wymieniłam kiedys w rozmowie imię innego kolegi to sie zdenerwował i na drugi dzień powiedzial ze dla mnie co druga osoba to ulubiona a on wczoraj poczuł sie wyjatkowo. Jak innym razem szykowałam sobie śniadanie w kuchni to wszedł uśmiechnięty i powiedział tak myślałem ze to Ty tu jestes. Nie wiem czego on ode mnie oczekuje skoro jest w związku
Jak przestać porównywać się z innymi i zaakceptować siebie po porażkach życiowych?
Czy jest jakiś sposób by przestać się porównywać z innymi i zaakceptować że jestem nikim Odkąd z 4 lata temu poddałem prawo jazdy po paru nieudanych próbach poczułem bardzo duży wstyd i zażenowanie samym sobą. Mam 23 lata i już czuję że będzie tylko gorzej. Codziennie porównuje się z innymi i już chyba nie daję rady psychicznie jestem gorszy od innych. Szczególnie zauważyłem że czuję ogormny wstyd przy kobietach i chociażby przy swoich kolegach. Bardzo często widuje je studiujące w autach itp a koledzy mają prawo jazdy są po prostu lepsi, czuje po prostu ogormny wstyd samym sobą czuje się mały przy nich nic nie warty nieudacznik. Dlatego to był też jeden z powodów dla których wiem że o związkach mogę zapomnieć dużo naczytałem się postów na internecie wiem że może nie powinienem ale chyba przez to zdałem sobie sprawę że tak naprawdę jako mężczyzna zawiodłem. Pracuje dalej w tej samej pracy od 4 lat za najniższą krajową bo nie mam żadnego planu co chce robic i do tego dalej mieszkam z rodzicami. Przez jakiś czas czułem się lepiej leczę zęby u ortodonty chciałem po tym zrobić operację przegrody nosowej chciałem się na tym skupić skończyć to w pełni ale wiem że to za mało wiem że to wymówki bo po tym nie wiem co będę chciał robić nie mam planu ambicji celu do prawa jazdy dalej boje się podejść. A codziennie się porównuje z innymi i codziennie czuję ból. Mam 23 lata i po prostu robię się starszy i dalej nic nie osiągnąłem będzie tylko gorzej boję się przyszłości ciągle o niej rozmyślam porównuje się do ludzi czytam te posty różne o samotności o tym że jako mężczyzna w pewnym wieku na związki jest po prostu za późno bez statusu odpowiednich pieniędzy czy do tego bycie prawiczkiem to już mnie skreśla. Nie wiem już co mam robić nic mi nie sprawia przyjemności tylko czuję lęk przed przyszłością. Do tego straszny lęk przed kobietami czytając te posty itp wszystko już kompletnie straciłem nadzieję nawet wstydzę się przechodzić koło nich one studiują mają ambicję cokolwiek a ja nic nie mam kompletnie. Ciągle zadaje to samo pytanie ale już nie daję rady chyba będzie tylko gorzej i ja nie wiem jak to wszystko przetrwać jak widzę wokół codziennie tych lepszych ludzi a ja nic nie osiągam
Brak motywacji i strach przed porażką po niezdanym egzaminie na prawo jazdy
Czuje się jak przegryw codziennie mam już dość życia i jest tylko gorzej wszystko zaczęło się od tego że poddałem prawo jazdy po 8 nieudanych razach 4 lata temu i do tej pory boje się spróbować ponownie. Dalej mieszkam z rodzicami pracuje w tej samej kategorii od 4 lat generalnie po prostu zawiodłem nie mam planu nie mam siły na nic po prostu jestem przegrywem widząc tych wszystkich ludzi co są normalni nie wiem studiują coś robią normalnie mogą jeździć bie boją się a ja nic mam dość życia nic mi nie sprawia radości
