Witam. Nie wiem, jak zadać pytanie... Nie umiem już iść na terapię, wypisuję się ciągle ze szpitala psychiatrycznego, bo nie dostaję tam żadnej pomocy, tylko przedłużanie agonii od 15-nastego roku życia, kiedy popadłem w ostrą nerwicę myśli, która przerodziła się w ciężką depresję, która odebrała mi 17 lat życia... Nic już mnie nie pcha naprzód, jedyne, co potrafi mnie ożywić, to kobiety, ale żadnej nie umiem pożądać i brzydzę się być pożądanym - prawdopodobnie przez złe wychowanie, pedofilię i siostrę i zdeprawowanego ojca. Każdy mój związek kończy się katastrofą po 2 miesiącach, bo brzydzę się kobiet i każdą mam w głębi za szm... Od urodzenia aż do dziś mam chorobę sierocą, 2-3 dni temu próbowałem po raz kolejny odebrać sobie życie, bo już nie wierzę w ratunek w psychologii, jedyne co słyszę, to że mam iść na odwyk, a ja nie umiem żyć z ludźmi przez chorobę sierocą i wstręt do ludzkiego pożądania, którym ludzie odznaczają się na każdym kroku... Mam chore paranoje przez to, boję się, że mój Ojciec nie chciał zdjęć moich dziewczyn tylko dla ciekawości i Ojcowskiej dumy... Moi koledzy są bezczelnie obleśni wobec moich dziewczyn... Jestem pewien, że zabiłbym ich bez żadnych wyrzutów, gdyby nie władza i kara więzienia... Nie wiem już, co z tym zrobić, boję się, że jak trafię do szpitala, to każdy oleje mój problem, a ja nie wytrzymam tam sam z myślami bez leków na spanie i marihuany, bo już jedynie to mnie ukoja, jedynie tam w wyobraźni mogę być z kilkoma kochankami, które były prawie że idealne, ale nie UMIAŁEM ICH POKOCHAĆ!!!!!!!! NIE POTRAFIĘ, K***A!!!!!!