Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z presją w pracy przy zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych i lękowych?
Cierpię na zaburzenie obsesyjno-kompulsywne i lękowe mieszane. Jak sobie poradzić z wewnętrzną presją dotyczącą wykonywania obowiązków służbowych? Chodzi o to, że muszę swoje obowiązki wykonać jak najlepiej, bo boję się krytyki ze strony przełożonych i innych pracowników. Czasami poświęcam czas przeznaczony na przerwę na dalszą pracę, bo boję się, że czegoś nie zdążę zrobić. Nie potrafię wyluzować. Gdy nie zdążę w danym dniu czegoś wykonać, czuje niedosyt i żal do siebie, że mogłem dać z siebie więcej. Męczy mnie to bo czuję się jak nakręcona zabawka.
Ciągła presja wykańcza mnie bardziej niż sama praca.
Łukasz
1 rok temu
Dominika Płoucha
Występowanie objawów lękowych jest bardzo nieprzyjemnym doświadczeniem wymagającym terapii, lecz stanowi również sygnał, żeby dokładniej przyjrzeć się sobie, bardziej zadbać o siebie i o to, co subiektywnie ważne w życiu.
Objawy lękowe to komunikat z naszej nieświadomej części mówiący, że życie jednostki nie spełnia jej oczekiwań.
Dlatego psychoterapia jest podstawową i często skuteczną metodą leczenia zaburzeń lękowych, chociaż wielu pacjentów korzysta też z farmakoterapii. Niemniej terapeuta może odkryć kontinuum, gdzie po jednej stronie są brak realizacji czegoś ważnego i objawy lękowe, a po drugiej asocjacja z ważnymi potrzebami, emocjami i innymi aspektami funkcjonowania jednostki oraz szczęście.
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Emilia Jędryka
Dzień dobry Panie Łukaszu,
rozumiem, że to, co Pan przeżywa, jest naprawdę wyczerpujące. Ta ciągła presja, by robić wszystko perfekcyjnie, jest wyjątkowo obciążająca, zwłaszcza gdy lęk przed krytyką staje się dominującym uczuciem. To, co Pan opisuje, to częsta sytuacja u osób z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym i lękowym – poczucie, że nie można pozwolić sobie na odpoczynek, bo każda przerwa to ryzyko, że coś nie zostanie zrobione na czas.
W mojej praktyce kieruję się podejściem skoncentrowanym na rozwiązaniach. W terapii skoncentrowanej na rozwiązaniach (TSR) chodzi o to, by znaleźć sposób na złagodzenie tej presji i poczuć się lepiej. Może warto spróbować kilku prostych strategii:
Zmiana myślenia o perfekcjonizmie – Spróbujmy spojrzeć na to, że "wystarczająco dobrze" to także sukces. Może warto zaakceptować, że nie wszystko musi być idealne, a i tak będzie dobrze zrobione.
Dbanie o przerwy – Odpoczynek jest równie ważny, jak praca. Może warto traktować przerwę jako coś niezbędnego do zachowania równowagi, a nie coś, co można pominąć.
Małe kroki – Zamiast myśleć o całym dniu pracy, spróbuj dzielić ją na mniejsze zadania. Może warto ustalić czas na każde zadanie, by nie czuć się ciągle pod presją.
Wsparcie psychologa – Jeśli presja jest naprawdę przytłaczająca, rozmowa z psychologiem może pomóc. Specjalista pomoże Panu zrozumieć, skąd bierze się ten lęk i jak skutecznie z nim walczyć.
Pana zaangażowanie i odpowiedzialność w pracy są wartościowe, ale równie ważna jest troska o siebie. Co Pan sądzi o tych sugestiach? Może któryś z pomysłów mógłby pomóc złagodzić codzienną presję?
Pozdrawiam serdecznie,
Emilia Jędryka
1 rok temu
Urszula Małek
Brzmi to, jak bardzo wyczerpujący stan, jakbyś cały czas musiał udowadniać swoją wartość i nie miał miejsca na oddech.
Widzę, że perfekcjonizm i lęk przed oceną mocno sterują Twoim podejściem do pracy, a to prowadzi do błędnego koła: im więcej wysiłku wkładasz, tym większa presja, by utrzymać ten poziom.
Może warto zadać sobie pytania:
- Co by się stało, gdybyś raz nie zrobił wszystkiego perfekcyjnie? Co w tym najbardziej Cię przeraża?
- Czy naprawdę od Ciebie oczekuje się aż takiego poświęcenia, czy to głównie Twoje wewnętrzne przekonanie?
- Jak traktujesz siebie w tej sytuacji? Czy jesteś wobec siebie bardziej surowy niż wobec innych?
Być może Twoje ciało i umysł wysyłają Ci sygnał, że czas postawić granice i dać sobie prawo do odpoczynku, ponieważ to nie jest luksus, a konieczność.
Możesz poszukać małych kroków, które pomogą Ci odzyskać równowagę. Może zacznij od pozwolenia sobie na jedną pełną przerwę dziennie? Albo od ćwiczenia myśli: "Wystarczająco dobrze też jest dobrze".
Pozdrawiam,
Urszula Małek
1 rok temu
Martyna Jarosz
Kilka pytań do refleksji, które mogą pomóc zrozumieć źródło tej presji i lepiej radzić sobie z jej skutkami:
- Co sprawia, że obawiasz się krytyki ze strony przełożonych i innych pracowników? Czy te obawy są oparte na przeszłych doświadczeniach, czy są wynikiem Twoich przekonań?
- Jakie są Twoje główne wartości i priorytety w pracy? Czy dążenie do perfekcji jest zgodne z tymi wartościami?
- Jakie są długoterminowe konsekwencje ciągłej presji na Twoje zdrowie fizyczne i psychiczne? Czy istnieją sposoby, aby wprowadzić więcej równowagi między pracą a odpoczynkiem?
- Jakie małe kroki możesz podjąć, aby zacząć wprowadzać przerwy i odpoczynek do swojego dnia pracy nie odczuwając przy tym poczucia winy?
- Jakie techniki relaksacyjne lub strategie radzenia sobie z lękiem już stosujesz, które mogłyby być pomocne w sytuacjach stresowych w pracy?
Refleksja nad tymi pytaniami może pomóc zrozumieć, skąd bierze się wewnętrzna presja i jakie konkretne kroki można podjąć, aby ją złagodzić. Pamiętaj, że umiejętność wyluzowania się i dbania o siebie jest równie ważna, jak wykonywanie obowiązków służbowych. Jeśli potrzebujesz dodatkowego wsparcia, warto również rozważyć terapię, która może pomóc w radzeniu sobie z lękiem i obsesyjnymi myślami.
1 rok temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z lękiem i przygnębieniem po okresie intensywnego stresu?
Hej chciałabym opisać swoją historię z zaburzeniami. Zaczęło się trzy miesiące temu, pracowałam za granicą, mialam ogrom stresu ,presji , ,praca,przeprowadzka i zaczęło się: płacz, ataki paniki ,roztrzęsienie , dezorientacja co się dzieje. Zjechałam do Polski ,zapisałam się na terapię cbt .Z początku było w miarę okej ,skupiłam się nad pracą nad sobą, nad obowiązkami w domu, jakoś to szło, mogłam normalnie jeść,spać, ataki ustąpiły, jednak czas mija ,a moj stan nie poprawia się,wręcz czuje się ciągle słabo, mam problemy ze snem, koncentracją, z apetytem, wszystko co do tej pory cieszyło nie cieszy jak dawniej,staram się nie rezygnować z życia prywatnego,wychodzę do znajomych,ale czuje się tam inaczej,dziwnie,przytłoczona,zdezorientowana, w poczuciu ,ze cos z moja psychiką jest nie tak. Nie mam żadnych objawow somatycznych,dlatego ciągle głowie się nad tym co mi jest,nie mogę utożsamić się z ludźmi w grupie ,żeby się jakoś wesprzec , nie wiem jak sobie z tym poradzić,lekarze wykluczyli depresję. Mam mysli lękowe,czasami są natarczywe ,ale sama potrafię się nakręcać analizowaniem. Czuje się przybita,przygnebiona, bez nadzieji.Martwię się, że nie wrócę do siebie sprzed zaburzenia, chciałabym normalnie żyć,bez uczucia lęku,niepewności,nie chęci .Czy ktoś miał /ma podobnie ? Ewentualnie szukam też jakiś historii, informacji na tematy nerwic/zaburzen bez somatow ,potrzebuje wsparcia.
Jak radzić sobie z zaburzeniami lękowymi i stresem w szkole? Problemy z terapią i wsparciem nauczycieli
Dzień dobry,
zwracam się w sumie z paroma drobnymi problemami.
Od ponad roku próbuje leczyć zaburzenia lękowe i jakoś to idzie. Niestety, ale chodzę jeszcze do szkoły, w której jestem przez to oceniana przez nauczycieli przez ich wizję na temat tego wszystkiego. Przez ostatni miesiąc było spokojnie, a teraz wyszło to z jakąś zdwojoną siłą, jestem krytykowana za to, że nie umiem czasami wytrzymać na lekcji.
Jest mi ciężko wytrzymać w szkole, często objawy psychosomatyczne próbują zrobić wszystko, bym tam nie poszła, właśnie od czasu tych afer z praktycznie wyzywaniem mnie przez niektórych nauczycieli…
Chodzę na terapie, ale czuję się ostatnio z tym źle.
Chciałabym już wyzdrowieć, czuję się chora, jak tam chodzę. Podczas ostatniej sesji dodatkowo jakoś pokonywanie danej trudności, o której wspomniał terapeuta, wywołało u mnie dziwne uczucie, naprawdę jest ze mną aż tak źle, że mam ćwiczyć proste rzeczy? Wiem, że jest mi to potrzebne, ale ciężko się przełamać. Bardzo się boję, że wyszedł wtedy pomiędzy nami jakiś kwas, obecnie boję się tam iść i omówić te wszystkie obawy, boję się opowiadać o takich odczuciach, bo nie chce kończyć tej terapii, moja poprzednia zakończyła się takim kwasem. Mam wrażenie, że teraz tam nie powinnam przychodzić, bo może zadziało się coś złego z mojej winy, chciałabym, by nie było żadnych problemów i niestety mam wrażenie, że złym pomysłem było pójście tam w stresującym dla mnie czasie, oczywiście, że nieraz chodziłam tam z negatywnymi emocjami, ale nigdy jakoś tak coś we mnie nie uderzyło, ciężko opisać, co odczuwam, ale wolałbym cofnąć czas by nie czuć takich dziwnych emocji.
Mam wrażenie, że ostatnio ciężko mi się cieszyć.
Próbuje wygrzebać się z tego lęku, ale z drugiej strony nie chce. Chciałabym wymazać sobie pamięć i cofnąć się do dnia, gdy to wszystko się zaczęło i nie dopuścić do tego.
Chce być i czuć się jak zdrowa osoba.
Nie wiem, co robić. Wiem, że takie rzeczy pewnie trzeba konsultować ze swoim terapeutą, ale ja nie umiem, czuję się winna, że odczuwam takie emocje i w sumie nawet nie umiem ich opisać, po prostu jakby na następnym spotkaniu ten cały proces miał się zakończyć. Jestem pewna, że to wszystko przez tę sytuację w szkole, ale nie mam co teraz z tym zrobić. Zaczęłam teraz znikąd obawiać się terapii i ogólnie tych wszystkich spraw związanych z zaburzeniami lękowymi, chce tylko zapomnieć.
Jak radzić sobie ze stresem i lękiem przed rozmowami z innymi ludźmi?
Dzień dobry,
jak radzić sobie ze stresem i lękiem przed kontaktem z ludźmi? Jestem osobą zamkniętą w sobie i nie potrafię swobodnie rozmawiać z ludźmi. Bardzo się stresuje, gdy mam z kimś porozmawiać paraliżuje mnie lęk. Często jest tak, że mam taką blokadę, że nie wiem co powiedzieć. Czuję lęk, że powiem coś nie tak i z reguły tak się dzieje, wtedy przychodzą myśli, że jestem beznadziejna. Myślałam o tym, żeby pójść na terapię, ale wtedy jest dokładnie tak samo, gdy myślę o tym, żeby się zapisać, paraliżuje mnie taki lęk, że nie jestem w stanie nic zrobić i odpuszczam. Jest mi ciężko tak normalnie rozmawiać z ludźmi, a co dopiero rozmawiać o moich problemach.
Nie wiem, co mam robić jak to przezwyciężyć.
Jak radzić sobie ze stresem i wypaleniem zawodowym w wymagającym środowisku pracy?
Pracuję w naprawdę wymagającym środowisku, gdzie tempo jest szalone, a wymagania ciągle rosną. Coraz częściej czuję, jak dopada mnie chyba wypalenie zawodowe.
Codzienny stres związany z obowiązkami i ogromną presją zaczyna mnie przytłaczać.
Zmęczenie, brak motywacji i problemy z koncentracją to teraz moja codzienność. Zastanawiam się, jak sobie radzić ze stresem, który nie daje mi spokoju. Boję się, że jeśli nic z tym nie zrobię, moje zdrowie psychiczne może się załamać.
Będę wdzięczny za wszelkie wskazówki, jak sobie radzić w tej sytuacji.
Jak radzić sobie z perfekcjonizmem i presją w pracy?
Presja w pracy, związana z moim perfekcjonizmem, staje się coraz większa. Zawsze miałem wysokie wymagania wobec siebie, ale teraz czuję, że to po prostu mnie zżera. Każdy najmniejszy błąd powoduje, że czuję się jak kompletny nieudacznik i mam wrażenie, że wszyscy wokół mnie, mnie oceniają. To zupełnie psuje moją satysfakcję z pracy, bo zamiast cieszyć się z sukcesów, nie mogę przestać myśleć o tym, co zrobiłem źle.
Wypalenie zawodowe - przyczyny, objawy i jak sobie z nim radzić?
Czy czujesz się ciągle zmęczony i zniechęcony do pracy? Możliwe, że doświadczasz wypalenia zawodowego – stanu wyczerpania, który dotyka coraz więcej osób. To poważny problem wpływający na zdrowie psychiczne – sprawdź, jak sobie z nim radzić.