Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy terapia ACT rzeczywiście jest skuteczna? Ile zazwyczaj trwa?
Czy terapia ACT rzeczywiście jest skuteczna? Ile zazwyczaj trwa?
Olivier
1 rok temu
Weronika Babiec
Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) jest jak najbardziej skuteczną metodą pracy terapeutycznej, czego potwierdzeniem są liczne badania kliniczne i metaanalizy. Metaanalizy pokazują, że terapia ACT pomaga osobom zmagającym się z m.in.:
- zaburzeniami lękowymi,
- depresją,
- zaburzeniami odżywiania,
- zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi (OCD),
- zespołem stresu pourazowego (PTSD) i doświadczeniami traumy,
- uzależnieniami,
- przewlekłym bólem,
- zaburzeniami adaptacyjnymi,
- zaburzeniami psychotycznymi,
- trudnościami emocjonalnymi,
- obniżonym poczucie własnej wartości,
- perfekcjonizmem, nadmierną samokrytyką.
I wieloma innymi trudnościami.
Jeżeli chodzi o czas trwania terapii ACT, wszystko zależy od indywidualnej sytuacji: doświadczanych trudności oraz potrzeb klienta. Niemniej jednak zgodnie z badaniami terapia ACT jest skuteczna w formie krótkoterminowej (ok. 8-20 sesji).
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Babiec
Psycholożka, Terapeutka ACT
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Martyna Jarosz
Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) jest uznawana za skuteczną metodę leczenia różnych zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, lęk czy PTSD. Opiera się na rozwijaniu elastyczności psychologicznej, akceptacji trudnych emocji i działaniu zgodnym z wartościami pacjenta.
Czas trwania terapii ACT zależy od indywidualnych potrzeb – może obejmować kilka do kilkunastu sesji, ale w niektórych przypadkach trwa dłużej. Badania wskazują, że efekty mogą być trwałe i porównywalne do terapii poznawczo-behawioralnej.
1 rok temu
Karolina Maciejewicz
Cześć Olivier,
Super, że pytasz o ACT – czyli Terapię Akceptacji i Zaangażowania (Acceptance and Commitment Therapy). ACT to podejście oparte na dowodach naukowych, rozwijane od lat 80., należące do tzw. trzeciej fali terapii poznawczo - behawioralnych.
Liczne metaanalizy (np. A-Tjak et al., 2015; Gloster et al., 2020) pokazują, że ACT jest porównywalnie skuteczna z klasyczną CBT w leczeniu depresji, lęku, przewlekłego bólu, uzależnień, wypalenia zawodowego, a także w pracy z osobami zmagającymi się z kryzysami tożsamości, czy kryzysem egzystencjalnym. To podejście skupia się nie tyle na „naprawianiu” objawów, co na budowaniu psychologicznej elastyczności – czyli zdolności do życia zgodnie z własnymi wartościami, nawet w obecności trudnych emocji czy myśli.
Czas trwania terqpii ACT zależy od rodzaju trudności i celu terapii. Zwykle trwa od kilku do kilkunastu sesji (np. 8–20). W interwencjach skoncentrowanych na jednym problemie (np. lęk społeczny, unikanie emocji, wypalenie) widać efekty już po kilku spotkaniach. ACT bywa też częścią dłuższych procesów terapeutycznych, szczególnie przy zaburzeniach osobowości, czy współwystępujących trudnościach.
Z pozdrowieniami,
Karolina Maciejewicz
1 rok temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
Terapia ACT (terapia akceptacji i zaangażowania) jest skuteczną metodą terapeutyczną potwierdzoną badaniami naukowymi. Jest wykorzystywana do szerokiego spektrum trudności psychicznych. Długość terapii jest uzależniona od trudności z jakimi zgłasza się pacjent.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Czerniawska - psycholog, psychoterapeuta
1 rok temu
Zobacz podobne
Jestem z narzeczoną, która, uważam, że jest ofiarą parentyfikacji.
Jestem z narzeczoną, która, uważam, że jest ofiarą parentyfikacji. Mieszka osobno, ale jest emocjonalnie uwiązana z rodziną, szczególnie mamą, która mąż zostawił, gdy moja partnerka była nastolatką. Kupiłem dom, proponowałem oglądanie poprzednich, ale nie była zainteresowana. Ona nie dokłada się, nie musi dać nawet złotówki na zakup i remont. Nie bierze też w tym fizycznego udziału. Ale wymyśla wiele pomysłów niepraktycznych i znów nie słucha argumentów. Pokazuje tak, jak powiedziała, że nie pasuje jej ten dom już ze względu na to, że znajduje się on w moich stronach. Od tamtej pory zaczęło się wszystko sypać. Dziś nie rozmawiamy już 15dni. Przed milczeniem zaczęło się negowanie wszystkiego, bunt, walka i odrzucenie. Nie dało się rozmawiać, argumenty nie trafiały. Do tego urąganie zasłaniane, że to żart. Ostatecznie zaproponowana terapia skutkowała obrazą majestatu i ciszą. Partnerka mówi, że nie chce dzieci i jest to jej świadoma decyzja, ale ewidentnie widzę po niej panikę, wiele leków o których nie możemy porozmawiać, bo ona nie chce. Mieszka sama w wynajmowanym mieszkaniu i pracuje, a proponowała zamieszkanie na próbę. Ja chcę ją ściągnąć na stałe do siebie, szczególnie, że mam dużo lepsze warunki mieszkalne i zarobkowe. Jak to naprawić czy w ogóle się da, i czy jest sens. Jak powrócić do rozmów, by nie dać złudnego poczucia wygranej. I jak namówić taką osobę na terapię. Nie widzę innej opcji, by cokolwiek się zmieniło i nie mam już pomysłów.
W tamtym roku psycholog odkryła, że mam depresję
W tamtym roku psycholog odkryła, że mam depresję i powiedziała, że powinnam iść do psychiatry, ja na początku do niego nie poszłam, ale nadal czuję się źle i nie wiem co robić, czy zwrócić się do mojego psychologa czy psychiatry. Nie jestem też pewna czy będę umiała się otworzyć przed kimś nowym.
Czy można przychodzić na terapię pod wpływem alkoholu? Problemy z otwieraniem się na terapii
Czy można przychodzić na terapię pod wpływem alkoholu? Wiem, że to głupie pytanie, ale mam ogromny problem z "otworzeniem się", dopiero jak wypiję, to robię się "otwarty". Na co dzień jestem bardzo małomównym i skrytym człowiekiem, ale jak się napiję to "gęba mi się zamyka". Na przykład jakby wypić dwa piwa to czy psycholog może mnie wyprosić z gabinetu?
Czy psychoterapeuta może zgłosić przestępstwo (pobicie) popełnione na pacjencie (pełnoletnim)?
Czy psychoterapeuta może zgłosić przestępstwo (pobicie) popełnione na pacjencie (pełnoletnim)?
Terapia schematów. Potrzeba bliskości.
Terapia schematów. Zaznajamiam się z rozumieniem problemów z perspektywy terapii schematów. Wszystko jest dla mnie spójne i zrozumiałe, zastanawiam się nad jednym.
U osoby dorosłej bardzo mocna potrzeba opieki/ukojenia/zainteresowania/'psychicznego przytulenia’ przez rodziców/terapeutę. Wiem, że nie jest to schemat, ale potrzeba, która prowadzi do licznych fantazji i zachowań, które mają jej zaspokojenie.
Chciałabym to jakoś zaklasyfikować, jeżeli to nie jest schemat to co to jest? Czy to może być, np. tkwienie w trybie wrażliwego dziecka, którego schemat opuszczenia i niestabilności nakręca taką potrzebę w dorosłości?
