Wstecz

Jak poradzić sobie z opłakiwaniem straty dziecka i cieszyć się rodzicielstwem?

Treść wrażliwa

Anonimowo

Jak nie patrzeć na siebie z pogardą i nie obwiniać sie po stracie dziecka, cieszyć się z drugiego?
Witam, bardzo mi przykro z powodu straty Pani dziecka. Staram sobie wyobrazić, przed jaką trudną sytuacją w tej chwili Pani się znajduje. Z jednej strony chęć cieszenia się z dzieckiem, które jest przy Pani a z drugiej tęsknota i żałoba za tym, którego już przy Pani nie ma. W takich chwilach akceptacja oraz zrozumienie ze strony najbliższych przynosi najwięcej ukojenia i pomaga osobie pogrążonej w żałobie pogodzić się ze stratą. Jeśli czuje się Pani na siłach i czuje Pani, że to jest zgodne z Panią, to dobrym rozwiązaniem jest rozmowa z zaufaną osobą, z którą może Pani podzielić się swoimi odczuciami i emocjami. Jeśli nie ma Pani w swoim otoczeniu takiej osoby, to może warto poszukać w swojej okolicy grup wsparcia lub spotkać się z psychologiem, który pomoże Pani uporać się z tą sytuacją. Pozdrawiam serdecznie Katarzyna Faryniarz

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
Myślę, że nadal przeżywa Pani proces żałoby po stracie dziecka, a drugie dziecko nie jest ani lekarstwem, ani sposobem na zapomnienie pierwszego. Ta strata ma prawo boleć i ma prawo Pani przeżywać zarówno smutek, jak i złość czy na siebie czy na okoliczności, które się przyczyniły do jego straty. Ale też ta strata może pozostawać bez odpowiedzi na pytanie: dlaczego ? Zachęcam do kontaktu z empatycznym psychoterapeutą, który pomoże przepracować ten problem i wrócić do równowagi i cieszenia się życiem. Pozdrawiam Agnieszka Matusiak
NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Zobacz podobne

Mój partner cierpi na depresję
Witam Mój partner cierpi na depresję, jest to związane m.in. z tym że od kilku lat jest alkoholikiem, niedawno rzucił picie, ok. 2 miesiące temu, ale jego stan psychiczny jest w opłakanym stanie. Ma leki, w nocy nie może spać, do tego nie może znaleźć pracy, choć kiedyś wiodło mu się bardzo dobrze. Teraz nie może dostać żadnej pracy związanej z jego branżą, dostaje odmowy na rekrutacjach. Do tego spodziewamy się dziecka, to jeszcze dodatkowo napędza strach, że sobie nie poradzimy. Co jako partnerka mogę zrobić, jak mu pomóc? Nie ukrywam, że jego stan też źle na mnie wpływa, cały czas siedzimy w domu, ja wychodzę tylko do pracy, a on zostaje sam z myślami.
3 odpowiedzi
Ciągle pracuję, mam rodzinę, 30 lat i czuję, że nie znalazłem w życiu swojego szczęścia i miejsca.
Chciałbym zapytać, co mam zrobić jak nie mogę odnaleźć własnego miejsca na tym świecie, mam 30 lat i 2 dzieci, ciągle tylko pracuję, bo partnerka zajmuje się domem. Gdzieś zgubiłem swoje szczęście. Nic mnie już nie cieszy, chciałbym dodać, że alkohol po całym dniu gasi moja frustrację, ale wiem, że to nie rozwiązanie.
3 odpowiedzi
Pomoc w znalezieniu spokojnego miejsca i wsparcie psychiczne w trudnej sytuacji rodzinnej

Chodzi o to, że wszędzie mi jest źle. U ojca sąsiedzi hałasowali, u matki też i od lat mi wmawiają że jestem osobą niepełnosprawną, a to jest nie prawda. Wszyscy bo to jest jestem wykończony tym hałasem w domu ojciec mój przed policją powiedział i nawet mi kiedyś że on jest moim opiekunem niepełnosprawnego dziecka, jak on tak mógł powiedzieć policji? Moja mama dodatkowo kłamie że nie ma cichych ośrodków, a przecież są i chciałbym pójść też do wolontariatu bawić się i pomagać dzieciom. Wujek krzyczy na mnie i na mamę, bo on taki jest po prostu głośny i wiem, że od lekarza psychiatry należy mieć dokument. Chciałbym po prostu żeby ktoś uświadomił moją matkę, że istnieją ośrodki gdzie jest cisza i spokój. Po prostu jak ośrodek w czymś tam kryzysowej czy jakoś tak i są takie ośrodki, a ona po prostu kłamie i gada głupoty do mnie. Próbowałem się skontaktować na czacie z numerem zaufania czy jakoś tak, ale tam non stop jest oczekiwanie w kolejce czy to na czacie czy w słuchawce telefonicznej. Potrzebna tutaj jest lekarz psychiatra. Byłem u psychiatry, u doktor Robert Sowa chyba tak ale ja tam mu nie powiedziałem o tej prawdzie, nie wiem dlaczego. Ktoś, jakaś osoba, potrzebuje po prostu z lekarzem psychiatrą kontakt prywatny i wtedy podam mu numer telefonu do mojej matki bo tu chyba nie mogę podawać żeby on po prostu wiedział i po prostu dał mi taki dokument i uświadomił moją matkę że oni są po prostu w zwykłym błędzie

2 odpowiedzi
Jak pomóc partnerce z omamami i napadami nerwów, która odrzuca leczenie?

Dzień dobry, 

mam taki problem moja partnerka. Jestem już z nią 10 lat, mamy dwoje wspaniałych dzieci, ale już od kilkunastu miesięcy miewa ona omamy czuciowe, wzrokowe, napady nerwów, płaczę z tego powodu, że coś czuję i widzi, czego nie ma, jej zachowanie uległo naprawdę pogorszeniu. Nie tylko ja to widzę wszyscy dookoła.

Jest to trudne, gdyż nie da sobie powiedzieć, że potrzebuje pomocy, nie chce jej i twierdzi, że jest zdrowa. 

Odbija się to na mnie, gdyż napady nerwów dotykają mnie oraz dzieci. Potrafi oskarżać mnie oraz dzieci i wszystkich dookoła, że czymś ją rzucamy "jakimś brudem, kulkami''.

Utrudnia to normalne funkcjonowanie u nie,  wycofała się od prawie wszystkich, bo uważa wszystkich za współwinnych, jak ona to mówi "intrygi ". Nie chcę pomocy, nie da się jej namówić na wizytę u specjalisty.

Nie wiem, co zrobić, powoli już to wszystko wykracza poza granicę normalnego funkcjonowania, gdyż odbija się to na dzieciach, jak już wyżej wspomniałem.

Co mam w takim razie zrobić? Proszę was o pomoc ...

2 odpowiedzi
Przymus kupowania ubrań, lęk i presja ze strony matki - jak sobie z tym radzić?
Czuję przymus, nacisk wewnętrzny na kupowanie - czy to stacjonarnie, czy online, również w lumpeksach. Ciężko jest mi się tej presji sprzeciwić, moja matka często wywiera na mnie presję że mam sobie coś kupić, denerwuje się jak mówię że nie chce mi się chodzić po sklepach, czuję się wymęczona strasznie. Wręcz jakby ktoś wyżarł ze mnie wszystko co najlepsze, tak źle czuję się często po zakupach. Czasami czuję się ok, jeżeli w miarę szybko znajdę coś co mi się podoba i nie muszę tam daleko jechać, ale jeżeli to jest wyprawa na długi dojazd i kulkugodzinne chodzenie po sklepach to później jestem wymęczona. Jak jej raz powiedziałam, że spędziłam cały dzień, w zasadzie zmarnowałam na obejście 2 galerii i nic nie znalazłam to nakrzyczała na mnie "będziesz goła i bosa chodziła, nie wierzę że nic nie było, wymyślasz" - dodam, że jestem dorosła i takie słowa są niedopuszczalne. Często wypytuje mnie co sobie ostatnio kupiłaś i jest bardzo pustą osobą, codziennie jeździ do lumpeksów a raz w tygodniu do galerii handlowych a i tak ma co najmniej GODZINĘ drogi tam!! To jest chore. Mówiłam jej wiele razy że to nie jest normalne. Niestety ta presja mnie dotyka bo pomimo braków w garderobie nie mogę znaleźć często tego, co mi się podoba - mam swój gust. Często ładne ubrania mają wycięty brzuch, odkryte plecy, za długie nogawki, jest to niepraktyczne. Dzisiejsza moda jest bardzo niepraktyczna i i czuję nieraz lęk, że mi 'zabraknie' chociaż ubrań trochę mam.Nie jestem w stanie nic więcej zrobić bo nie mam wpływu, nie przewidzę, czy dzisiaj w danym sklepie coś znajdę, czy nie, ale łapię się na tym że ta presja przychodzi i ciężko mi ją odepchnąć - a może tam coś dzisiaj na mnie czeka, a może w innym sklepie coś znajdę? Często też rezygnuję z kupowania czegoś, co mi się podoba, bo może znajdę coś lepszego. Albo kupuję coś, co jest niewygodne bo mi się podoba i było niedrogie. Sama nie wiem, ciężko znaleźć idealną rzecz, a jednak ubrania towarzyszą nam codziennie, nie da się od nich uciec. Jak sobie pomyślę, ile wysiłku mentalnego i fizycznego trzeba włożyć w znalezienie dobrej rzeczy, to jest to ponad siły często. Dojazd, przymierzanie, przepychanie się z ludźmi, tłok, dźwiganie, porównywanie. Właśnie mi się przypomniał jakiś głos w głowie, który mówi, że mogę mieć jeszcze lepsze ubrania, wyglądać lepiej, że to nie takie, że to zbyt obcisłe. Często to słyszę od matki, że powinnam nosić luźniejsze ubrania, a ja mam kobiecą figurę - szczupłą, ale kobiecą i to normalne że moje kształty są podkreślone. Kiedyś jak mieszkałam jeszcze z rodzicami i sprzedawali dom to matka kazała mi się przebrać bo twierdziła, że kobieta która przyszła z mężem na pewno będzie o mnie zazdrosna i będą mieć problem. Albo jak ktoś przyjechał kupić samochód, to kazała mi nie wychodzić z pokoju, bo bała się ze zrezygnują z zakupu. Także na ten temat ubrań składa się sporo problemów i wyzwań. Mojemu bratu nie zadaje takich pytań i nie nakłada na niego presji kupowania albo określonego wyglądu.
5 odpowiedzi
Psycholog dla dzieci - poszukuję jako Specjalistka.

Poszukuję psychologa specjalizującego się w małych dzieciach (0-4 lata), na konsultację wychowawczą związaną z lękiem separacyjnym. Sama jestem specjalistką, więc nie potrzebuję ogólnej psychoedukacji a dokładnej analizy naszej sytuacji i wskazówek, pomocy w opracowaniu planu działania. Proszę o zgłoszenia tylko osób z minimum 10 lat doświadczenia, osoby myślące systemowo/cbt-owo/tsr-owo. Konsultacje on-line (ewentualnie poznań/gniezno).

1 odpowiedź

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

Ilustracja: Rodzic z dzieckiem razem puszczają latawiec

Problemy wychowawcze - jak je rozpoznawać i skutecznie rozwiązywać?

Problemy wychowawcze to powszechne wyzwanie dla rodziców. Zrozumienie ich przyczyn i skutecznych metod rozwiązywania jest kluczowe dla rozwoju dziecka. Oto praktyczne wskazówki pomagające radzić sobie z trudnościami wychowawczymi.