Jak dalej żyć po rozpadzie rodziny z powodu uzależnienia od hazardu i alkoholu?

Panie Pawle,

Niewątpliwie jest Pan teraz w bardzo trudnym momencie walki z uzależnieniem. Warto pamiętać, że uzależnienie to nie tylko samo działanie i zachowania, ale także specyficzny wzorzec myślenia, nad którym na pewno Pan pracował i będzie pracował podczas terapii uzależnień.

Na działanie leków psychiatrycznych zazwyczaj trzeba trochę poczekać. Co do terapii, z zasady na początku zawsze zalecana jest terapia uzależnień, a dopiero potem terapia indywidualna, skupiająca się na innych problemach niż samo uzależnienie. Warto porozmawiać z terapeutą uzależnień, który Pana prowadzi, czy to dobry moment, aby równolegle rozpocząć spotkania koncentrujące się na innych trudnościach, z którymi się Pan mierzy.

Już podjął Pan ogromny wysiłek i walkę – nie tylko o siebie, ale również o relację z córką, która daje Panu sens. W trudnych momentach warto o tym pamiętać i nie bać się szukać wsparcia.

Życzę Panu dużo siły i wiary w siebie.

Katarzyna Organ

Psycholog, Psychoterapeuta

Dzień dobry Pawle, 

Dziękuję Ci za tę szczerość. To ogromnie ważne, że mimo ogromnego bólu i poczucia porażki nie zamilkłeś, tylko napisałeś – to znaczy, że wciąż jest w Tobie siła, choć możesz jej teraz nie czuć. To, co przeżywasz, to nie koniec. 

To bardzo trudny etap, moment kryzysu – ale nie ostateczność. Uzależnienie to choroba, która potrafi niszczyć wszystko – nie dlatego, że Ty chcesz, ale dlatego, że ono przejmuje kontrolę. To, że masz w sobie żal, wstyd, poczucie winy – pokazuje, że wciąż jesteś świadomy, czujący, gotowy, żeby walczyć.

Masz prawo być wykończony. Masz prawo być rozbity. Ale to, że nadal myślisz o żonie, o córce, że nadal chcesz coś z tym zrobić – to nie oznaka końca, tylko fundament, na którym możesz odbudować życie, krok po kroku. Wszystkiego nie da zmienić się od razu, potrzeba czasu, pracy, zrozumienia swoich mechanizmów, emocji. 

Co teraz możesz zrobić:
– Trzymaj się zaleceń terapeutycznych – nawet jeśli to wydaje się mało. Codzienna trzeźwość to Twój pierwszy krok, bez niej nic się nie uda.
– Zgłoś się do grupy wsparcia (AA, Anonimowi Hazardziści) – tam są ludzie, którzy byli dokładnie w tym samym miejscu co Ty, a jednak żyją dziś inaczej. 
– Nie walcz sam. Porozmawiaj z terapeutą szczerze o tym, że czujesz się na granicy – mów o myślach, które się pojawiają. O tym co czujesz, nawet jeśli nie masz sił i czujesz się zniechęcony. 
– Skup się na tu i teraz. Nie próbuj rozwiązać wszystkiego naraz. Jedna decyzja, jeden dzień, jeden mały cel. Krok po kroku do celu. 

Twoja żona może być teraz zamknięta, zraniona, ale to, co będzie dalej – nie musi się wydarzyć teraz. Twoje działania nie muszą od razu odzyskać relacji – one mają najpierw odzyskać Ciebie. Tak, abyś to ty najpierw stanął na nogi, dopiero później możesz robić kolejne kroki w stronę odzyskania relacji i zrozumienia emocji żony. 

Jeśli czujesz, że nie dasz rady, zadzwoń:
📞 116 123 – bezpłatna, anonimowa linia wsparcia emocjonalnego
📞 112 – jeśli czujesz, że jesteś w poważnym kryzysie

Twoja córka nie potrzebuje teraz idealnego ojca – potrzebuje ojca, który walczy. I właśnie to robisz. Jeszcze się nie skończyłeś – po prostu jesteś w miejscu, z którego trudno samemu wstać. Ale to możliwe. I to, że tu jesteś, to pierwszy krok. 

Anastazja Zawiślak 

Psycholog

Dzień dobry Panie Pawle. 

Jest Pan teraz w ogromnie trudnym momencie, gdzie przypuszczalnie trudno jest uruchomić nadzieję czy oparcie w sobie. Niestety (co Pan zapewne wie), uzależnienia miewają nawroty i b. bolesne konsekwencje.  Mam nadzieję, że z terapii pamięta Pan również, że jest to choroba niezawiniona, a te najgorsze konsekwencje mogą być również największą motywacją do abstynencji i zdrowienia.  Może to jest właśnie TEN moment, punkt zwrotny, o którym za jakiś czas będzie mógł Pan powiedzieć, że zmienił i uratował Pana życie. Nie koniec, a początek. Chyba lepiej na teraz nie skupiać się na myślach o "życiu bez żony", jak to będzie, jak sobie poradzić itd. Nie wiadomo jak będzie, ale to na co ma Pan wpływ to na siebie, na każdy swój dzień (24 h), niech te dni będą już po tej jasnej stronie. Warto wspierać się również rozumiejącymi ludźmi - jak terapeuta, osoby na mitingach, życzliwi ludzie. Spędzać czas z córką, odkładając na ten czas problemy dorosłych ludzi. Być może skorzystać z porady prawnej, może rozważyć upadłość konsumencką, lub inne rozwiązania spraw zadłużenia. 

Fakt, że szuka Pan pomocy, już jest na Pana korzyść, niech to będzie punkt odbicia i jeden z wielu dobrych kroków, które są przed Panem. 

Powodzenia.

Joanna Lida

Szanowny Panie Pawle,

cieszę się, że szuka Pan wsparcia w swojej sytuacji. Z tego, co Pan pisze, wciąż Pan walczy o siebie, o relację z bliskimi pomimo bardzo złego samopoczucia.

Walka z uzależnieniem, jak Pan świetnie wie, to proces wymagający ogromnej ilości siły. Pisze Pan o zaawansowanym uzależnieniu, co zmienia funkcjonowanie naszego mózgu. To nie jest kwestia wyłącznie silnej woli, mechanizmy psychologiczne i biologiczne odpowiadające za poczucie przymusu sięgnięcia po używkę, czy nawykowe zachowanie są tak silne, że ludzie są w stanie ryzykować swoim zdrowiem, życiem i największymi w życiu wartościami. Dlatego zachęcam, aby szukał Pan sojuszników i wsparcia w tej walce na każdym możliwym froncie - terapia, grupy wsparcia, wszystko co choć trochę Panu pomaga.

W związku z tym, jak silne potrafi być uzależnienie, niestety nawet po skutecznej terapii odsetek nawrotów jest bardzo duży (40-60% osób).  Dlatego w terapii uzależnień kluczową kwestią jest profilaktyka nawrotów i strategia radzenia sobie z nawrotem, który przyjdzie. Tak, aby te nawroty, jeśli już wystąpią, były jak najkrótsze, powodowały jak najmniej szkód. Żeby mógł Pan przerwać jak najszybciej ten ciąg przyczynowo - skutkowy i mógł z każdego takiego potknięcia wyciągnąć konstruktywne wnioski, które pomogą jeszcze lepiej przeciwdziałać nawrotowi w przyszłości.

Dlatego nawrót to nie koniec nadziei, to kolejna góra do pokonania w drodze do coraz lepszego życia.

Niestety silne poczucie winy i cierpienie, które się wtedy pojawia, zwłaszcza jeśli konsekwencje są tak bardzo bolesne a przyszłość niepewna, spycha nas wciąż w kierunku uzależnienia.

Trudno powiedzieć, jak ułoży się Pana relacja z żoną, ale potrzebuje Pan teraz odzyskać siły i emocjonalną stabilizację, żeby zmierzyć się obiektywnie z tym tematem.

Pisze Pan, że czuje się Pan pod ścianą, traci nadzieję, że Panu się uda pokonać przeciwności i zbudować szczęśliwe życie. To charakterystyczne dla stanu kryzysu, że przestajemy widzieć jakiekolwiek drogi wyjścia, szanse, widzimy jedynie porażki. W kryzysie emocje są bardzo silne, perspektywa zawężona, co przysłania nam obiektywną ocenę sytuacji. A zawsze jest nadzieja na poprawę, na szczęśliwe życie nawet, jeśli nie jest idealne.

Dlatego być może pomocna dla Pana w obecnym stanie będzie interwencja kryzysowa - to sposób pracy krótkoterminowej nastawiony na chwilę obecną, regulację emocji,  poszerzenie perspektywy, poukładanie mętliku myśli, odbudowanie nadziei. 

Tak zupełnie doraźnie istnieje wiele telefonów interwencji kryzysowej, gdzie można porozmawiać z wolontariuszami doświadczonymi w takich rozmowach. Jest też telefon wsparcia The Presja (https://thepresja.pl/telefon-wsparcia/)

Można też skorzystać ze wsparcia psychologów doświadczonych w interwencji kryzysowej. 

Nie wiem jakie leki Pan bierze, ale jeśli są to leki przeciwdepresyjne to na działanie trzeba trochę poczekać, nawet do kilku tygodni, a kryzysu doświadcza Pan teraz.

Proszę również pomyśleć co pamaga Panu doraźnie chociaż troszkę poczuć się lepiej? Być może jakaś forma ruchu, rozmowa z kimś znajomym, z rodziny, filmy? To oczywiście nie rozwiązuje złożonych problemów, ale pomaga nam nabrać chociaż troszeczkę energii do wyczerpanego akumulatora i przeczekać najtrudniejszy moment, aż emocje opadną. 

Dzień dobry,

Przede wszystkim nie jesteś sam w tym, co przeżywasz. Wiem, że teraz może się wydawać, że wszystko jest stracone, ale to nieprawda. Nadal masz przed sobą życie i masz szansę je odbudować. To, co teraz czujesz ból, wstyd, bezsilność to naturalne emocje po kryzysie, ale nie oznaczają one, że nie ma dla Ciebie drogi wyjścia. Uzależnienie to choroba, a nie znak, że jesteś złym człowiekiem. Masz świadomość swojego problemu i szukasz pomocy to już ogromny krok. Choć teraz myślisz, że straciłeś wszystko, to w rzeczywistości wciąż masz coś niezwykle ważnego możliwość zmiany i odbudowy swojego życia. Twoja żona podjęła trudną decyzję, ale to nie znaczy, że jesteś skreślony. Być może jej granice zostały przekroczone wielokrotnie i potrzebuje chronić siebie i córkę. Nie masz wpływu na jej decyzję, ale masz wpływ na to, co teraz zrobisz dla siebie. Po pierwsze, kontynuuj leczenie nie tylko abstynencję, ale prawdziwą, głęboką pracę nad sobą. Terapia indywidualna to jedno, ale może warto wrócić do terapii grupowej, mitingów AA i GA? Możesz mieć potknięcia, to część procesu zdrowienia ale ważne, byś zawsze wracał na właściwą drogę. Pozwól sobie na odczuwanie bólu i poczucia winy. Masz prawo do żalu, do smutku, ale nie pozwól, by Cię zniszczyły. To, że zawiodłeś bliskich, nie oznacza, że nie możesz odbudować swojego życia. Nie chodzi teraz o odzyskanie żony chodzi o odzyskanie siebie. Daj sobie czas. To, co teraz przeżywasz, to kryzys silny, bolesny, ale przejściowy. Może teraz trudno Ci w to uwierzyć, ale jeśli będziesz pracował nad sobą, z czasem odzyskasz równowagę, a podjąłeś już pierwsze najważniejsze kroki. Nie wszystko da się naprawić od razu. Ale jeśli będziesz konsekwentny, dzień po dniu, krok po kroku, zaczniesz odbudowywać swoje życie. I pamiętaj jeśli myśli o braku sensu życia stają się zbyt intensywne, nie zostawaj z nimi sam. Porozmawiaj z psychologiem terapeutą lub bliską osobą. Jesteś ważny. Możesz to przetrwać i wyjść z tego silniejszy. Życzę powodzenia,

Z pozdrowieniami 

Kacper Urbanek 

Psycholog, diagnosta