Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak dalej żyć po rozpadzie rodziny z powodu uzależnienia od hazardu i alkoholu?
Chciałbym opisać w skrócie swoją historię, bo już nie wiem, co mam zrobić. Jestem osobą uzależniona od hazardu i alkoholu, od dwóch lat borykam się z uzależnieniem w stopniu zaawansowanym. Rok temu odbyłem terapię zamkniętą, potem była kontynuowana indywidualna. Niestety od poprzedniego roku miałem już kilka wpadek, gdzie wpadałem w ciągi hazardowe i alkoholowe i zawsze to kończyło się drastycznie dla mnie i mojej rodziny. Mam żonę i córkę 2-letnia, Niestety po ostatnim moim potknięciu żona ostatecznie kazała mi l się wyprowadzić. Mieszkam obecnie u rodziców, czuje się na co dzień tragicznie mimo brania od kilku dni leki od psychiatry. Czuję, że moje życie się w jakimś stopniu zakończyło, nie wyobrażam sobie życia bez mojej żony, którą kocham strasznie mocno, ale uzależnienie kompletnie zniszczyło mi głowę. Tak naprawdę po tylu szansach, jakie otrzymywałem od rodziny i żony widzę swoją przyszłość tylko w czarnych barwach, bo ileż można takich sytuacji.
Obecnie też pracuje, mam długi, które też niszczą mnie psychicznie. Tak naprawdę nie wiem co dalej, widzę jak inni męczą się, z mojego powodu, widzę ich smutek i tym bardziej się dobijam, że kolejny raz mi nie wyszło. Tak naprawdę nie mam woli życia już w sobie, trzyma mnie przy życiu córka... proszę o odpowiedź, co w mojej sytuacji powinienem w ogóle dalej robić, że sobą oprócz walki z uzależnieniem, bo to wiem i mam zalecenia, ale czuje ze wszystko już stracone, co dla mnie było najważniejsze, czyli bliskość żony, córki. Moja żona już widzę po niej, jest kompletnie obojętna, choć minęło kilka dni dopiero, uświadamia mnie ze, to koniec definitywny...jak mam dalej żyć i funkcjonować, bo nie widzę i nie czuje żadnej szansy dla siebie, żeby odzyskać spokojne życie, nie wyobrażam sobie życia bez mojej żony... z mojej perspektywy jestem już całkowicie skończony po tych kilku razach, kiedy mi nie wychodziło, ale tyle miałem szans na staniecie na nogi...nie daje rady już funkcjonować normalnie. Błagam o pomoc.
Paweł
1 rok temu
Katarzyna Organ
Panie Pawle,
Niewątpliwie jest Pan teraz w bardzo trudnym momencie walki z uzależnieniem. Warto pamiętać, że uzależnienie to nie tylko samo działanie i zachowania, ale także specyficzny wzorzec myślenia, nad którym na pewno Pan pracował i będzie pracował podczas terapii uzależnień.
Na działanie leków psychiatrycznych zazwyczaj trzeba trochę poczekać. Co do terapii, z zasady na początku zawsze zalecana jest terapia uzależnień, a dopiero potem terapia indywidualna, skupiająca się na innych problemach niż samo uzależnienie. Warto porozmawiać z terapeutą uzależnień, który Pana prowadzi, czy to dobry moment, aby równolegle rozpocząć spotkania koncentrujące się na innych trudnościach, z którymi się Pan mierzy.
Już podjął Pan ogromny wysiłek i walkę – nie tylko o siebie, ale również o relację z córką, która daje Panu sens. W trudnych momentach warto o tym pamiętać i nie bać się szukać wsparcia.
Życzę Panu dużo siły i wiary w siebie.
Katarzyna Organ
Psycholog, Psychoterapeuta
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anastazja Zawiślak
Dzień dobry Pawle,
Dziękuję Ci za tę szczerość. To ogromnie ważne, że mimo ogromnego bólu i poczucia porażki nie zamilkłeś, tylko napisałeś – to znaczy, że wciąż jest w Tobie siła, choć możesz jej teraz nie czuć. To, co przeżywasz, to nie koniec.
To bardzo trudny etap, moment kryzysu – ale nie ostateczność. Uzależnienie to choroba, która potrafi niszczyć wszystko – nie dlatego, że Ty chcesz, ale dlatego, że ono przejmuje kontrolę. To, że masz w sobie żal, wstyd, poczucie winy – pokazuje, że wciąż jesteś świadomy, czujący, gotowy, żeby walczyć.
Masz prawo być wykończony. Masz prawo być rozbity. Ale to, że nadal myślisz o żonie, o córce, że nadal chcesz coś z tym zrobić – to nie oznaka końca, tylko fundament, na którym możesz odbudować życie, krok po kroku. Wszystkiego nie da zmienić się od razu, potrzeba czasu, pracy, zrozumienia swoich mechanizmów, emocji.
Co teraz możesz zrobić:
– Trzymaj się zaleceń terapeutycznych – nawet jeśli to wydaje się mało. Codzienna trzeźwość to Twój pierwszy krok, bez niej nic się nie uda.
– Zgłoś się do grupy wsparcia (AA, Anonimowi Hazardziści) – tam są ludzie, którzy byli dokładnie w tym samym miejscu co Ty, a jednak żyją dziś inaczej.
– Nie walcz sam. Porozmawiaj z terapeutą szczerze o tym, że czujesz się na granicy – mów o myślach, które się pojawiają. O tym co czujesz, nawet jeśli nie masz sił i czujesz się zniechęcony.
– Skup się na tu i teraz. Nie próbuj rozwiązać wszystkiego naraz. Jedna decyzja, jeden dzień, jeden mały cel. Krok po kroku do celu.
Twoja żona może być teraz zamknięta, zraniona, ale to, co będzie dalej – nie musi się wydarzyć teraz. Twoje działania nie muszą od razu odzyskać relacji – one mają najpierw odzyskać Ciebie. Tak, abyś to ty najpierw stanął na nogi, dopiero później możesz robić kolejne kroki w stronę odzyskania relacji i zrozumienia emocji żony.
Jeśli czujesz, że nie dasz rady, zadzwoń:
📞 116 123 – bezpłatna, anonimowa linia wsparcia emocjonalnego
📞 112 – jeśli czujesz, że jesteś w poważnym kryzysie
Twoja córka nie potrzebuje teraz idealnego ojca – potrzebuje ojca, który walczy. I właśnie to robisz. Jeszcze się nie skończyłeś – po prostu jesteś w miejscu, z którego trudno samemu wstać. Ale to możliwe. I to, że tu jesteś, to pierwszy krok.
Anastazja Zawiślak
Psycholog
1 rok temu
Joanna Lida
Dzień dobry Panie Pawle.
Jest Pan teraz w ogromnie trudnym momencie, gdzie przypuszczalnie trudno jest uruchomić nadzieję czy oparcie w sobie. Niestety (co Pan zapewne wie), uzależnienia miewają nawroty i b. bolesne konsekwencje. Mam nadzieję, że z terapii pamięta Pan również, że jest to choroba niezawiniona, a te najgorsze konsekwencje mogą być również największą motywacją do abstynencji i zdrowienia. Może to jest właśnie TEN moment, punkt zwrotny, o którym za jakiś czas będzie mógł Pan powiedzieć, że zmienił i uratował Pana życie. Nie koniec, a początek. Chyba lepiej na teraz nie skupiać się na myślach o "życiu bez żony", jak to będzie, jak sobie poradzić itd. Nie wiadomo jak będzie, ale to na co ma Pan wpływ to na siebie, na każdy swój dzień (24 h), niech te dni będą już po tej jasnej stronie. Warto wspierać się również rozumiejącymi ludźmi - jak terapeuta, osoby na mitingach, życzliwi ludzie. Spędzać czas z córką, odkładając na ten czas problemy dorosłych ludzi. Być może skorzystać z porady prawnej, może rozważyć upadłość konsumencką, lub inne rozwiązania spraw zadłużenia.
Fakt, że szuka Pan pomocy, już jest na Pana korzyść, niech to będzie punkt odbicia i jeden z wielu dobrych kroków, które są przed Panem.
Powodzenia.
Joanna Lida
1 rok temu
Katarzyna Kubińska
Szanowny Panie Pawle,
cieszę się, że szuka Pan wsparcia w swojej sytuacji. Z tego, co Pan pisze, wciąż Pan walczy o siebie, o relację z bliskimi pomimo bardzo złego samopoczucia.
Walka z uzależnieniem, jak Pan świetnie wie, to proces wymagający ogromnej ilości siły. Pisze Pan o zaawansowanym uzależnieniu, co zmienia funkcjonowanie naszego mózgu. To nie jest kwestia wyłącznie silnej woli, mechanizmy psychologiczne i biologiczne odpowiadające za poczucie przymusu sięgnięcia po używkę, czy nawykowe zachowanie są tak silne, że ludzie są w stanie ryzykować swoim zdrowiem, życiem i największymi w życiu wartościami. Dlatego zachęcam, aby szukał Pan sojuszników i wsparcia w tej walce na każdym możliwym froncie - terapia, grupy wsparcia, wszystko co choć trochę Panu pomaga.
W związku z tym, jak silne potrafi być uzależnienie, niestety nawet po skutecznej terapii odsetek nawrotów jest bardzo duży (40-60% osób). Dlatego w terapii uzależnień kluczową kwestią jest profilaktyka nawrotów i strategia radzenia sobie z nawrotem, który przyjdzie. Tak, aby te nawroty, jeśli już wystąpią, były jak najkrótsze, powodowały jak najmniej szkód. Żeby mógł Pan przerwać jak najszybciej ten ciąg przyczynowo - skutkowy i mógł z każdego takiego potknięcia wyciągnąć konstruktywne wnioski, które pomogą jeszcze lepiej przeciwdziałać nawrotowi w przyszłości.
Dlatego nawrót to nie koniec nadziei, to kolejna góra do pokonania w drodze do coraz lepszego życia.
Niestety silne poczucie winy i cierpienie, które się wtedy pojawia, zwłaszcza jeśli konsekwencje są tak bardzo bolesne a przyszłość niepewna, spycha nas wciąż w kierunku uzależnienia.
Trudno powiedzieć, jak ułoży się Pana relacja z żoną, ale potrzebuje Pan teraz odzyskać siły i emocjonalną stabilizację, żeby zmierzyć się obiektywnie z tym tematem.
Pisze Pan, że czuje się Pan pod ścianą, traci nadzieję, że Panu się uda pokonać przeciwności i zbudować szczęśliwe życie. To charakterystyczne dla stanu kryzysu, że przestajemy widzieć jakiekolwiek drogi wyjścia, szanse, widzimy jedynie porażki. W kryzysie emocje są bardzo silne, perspektywa zawężona, co przysłania nam obiektywną ocenę sytuacji. A zawsze jest nadzieja na poprawę, na szczęśliwe życie nawet, jeśli nie jest idealne.
Dlatego być może pomocna dla Pana w obecnym stanie będzie interwencja kryzysowa - to sposób pracy krótkoterminowej nastawiony na chwilę obecną, regulację emocji, poszerzenie perspektywy, poukładanie mętliku myśli, odbudowanie nadziei.
Tak zupełnie doraźnie istnieje wiele telefonów interwencji kryzysowej, gdzie można porozmawiać z wolontariuszami doświadczonymi w takich rozmowach. Jest też telefon wsparcia The Presja (https://thepresja.pl/telefon-wsparcia/)
Można też skorzystać ze wsparcia psychologów doświadczonych w interwencji kryzysowej.
Nie wiem jakie leki Pan bierze, ale jeśli są to leki przeciwdepresyjne to na działanie trzeba trochę poczekać, nawet do kilku tygodni, a kryzysu doświadcza Pan teraz.
Proszę również pomyśleć co pamaga Panu doraźnie chociaż troszkę poczuć się lepiej? Być może jakaś forma ruchu, rozmowa z kimś znajomym, z rodziny, filmy? To oczywiście nie rozwiązuje złożonych problemów, ale pomaga nam nabrać chociaż troszeczkę energii do wyczerpanego akumulatora i przeczekać najtrudniejszy moment, aż emocje opadną.
1 rok temu
Kacper Urbanek
Dzień dobry,
Przede wszystkim nie jesteś sam w tym, co przeżywasz. Wiem, że teraz może się wydawać, że wszystko jest stracone, ale to nieprawda. Nadal masz przed sobą życie i masz szansę je odbudować. To, co teraz czujesz ból, wstyd, bezsilność to naturalne emocje po kryzysie, ale nie oznaczają one, że nie ma dla Ciebie drogi wyjścia. Uzależnienie to choroba, a nie znak, że jesteś złym człowiekiem. Masz świadomość swojego problemu i szukasz pomocy to już ogromny krok. Choć teraz myślisz, że straciłeś wszystko, to w rzeczywistości wciąż masz coś niezwykle ważnego możliwość zmiany i odbudowy swojego życia. Twoja żona podjęła trudną decyzję, ale to nie znaczy, że jesteś skreślony. Być może jej granice zostały przekroczone wielokrotnie i potrzebuje chronić siebie i córkę. Nie masz wpływu na jej decyzję, ale masz wpływ na to, co teraz zrobisz dla siebie. Po pierwsze, kontynuuj leczenie nie tylko abstynencję, ale prawdziwą, głęboką pracę nad sobą. Terapia indywidualna to jedno, ale może warto wrócić do terapii grupowej, mitingów AA i GA? Możesz mieć potknięcia, to część procesu zdrowienia ale ważne, byś zawsze wracał na właściwą drogę. Pozwól sobie na odczuwanie bólu i poczucia winy. Masz prawo do żalu, do smutku, ale nie pozwól, by Cię zniszczyły. To, że zawiodłeś bliskich, nie oznacza, że nie możesz odbudować swojego życia. Nie chodzi teraz o odzyskanie żony chodzi o odzyskanie siebie. Daj sobie czas. To, co teraz przeżywasz, to kryzys silny, bolesny, ale przejściowy. Może teraz trudno Ci w to uwierzyć, ale jeśli będziesz pracował nad sobą, z czasem odzyskasz równowagę, a podjąłeś już pierwsze najważniejsze kroki. Nie wszystko da się naprawić od razu. Ale jeśli będziesz konsekwentny, dzień po dniu, krok po kroku, zaczniesz odbudowywać swoje życie. I pamiętaj jeśli myśli o braku sensu życia stają się zbyt intensywne, nie zostawaj z nimi sam. Porozmawiaj z psychologiem terapeutą lub bliską osobą. Jesteś ważny. Możesz to przetrwać i wyjść z tego silniejszy. Życzę powodzenia,
Z pozdrowieniami
Kacper Urbanek
Psycholog, diagnosta
1 rok temu
Zobacz podobne
Mąż nadużywa alkoholu, nie mieszka wspólnie, nie interesuje się dziećmi - czy to moja wina?
Witam. ,,odeszłam ,, w końcu od męża . Wieczne kłótnie o alkohol. Mąż nadużywa alkoholu. Każda rozmowa kończyła się awanturą, że się czepiam i to ja mam problem i powinnam się zgłosić do psychiatry.
Ale już od rana picie i jazda pod wpływem mnie przerosły. Trwało to dwa lata, jak próbowałam do niego dotrzeć.. Jak zwróciłam uwagę, że za dużo pije, to szedł do rodziców i już pił tam, ile chciał i wracał tylko spać do domu..dzieci wtedy nie zauważał- bo jak ze mną nie rozmawiał to dzieci też wtedy były dla niego niewidzialne .. od miesiąca mieszkam z dziećmi już sama. Z dziećmi się nie widział... on dalej nie widzi winy w sobie. Zaczynam się zastanawiać czy rzeczywiście coś ze mną jest nie tak? Może mogłam przymknąć oko?
Po opuszczeniu przez partnera (który nie wspiera finansowo ani emocjonalnie) wpadłam w uzależnienie od alkoholu - bardzo źle się czuję, proszę o pomoc
Witam, dwa lata temu urodziłam córkę, drugą już. W czasie ciąży wyszło, że partner ma długi hazardowe i to ogromne...ciąża zagrożona...tuż po zostawił i pojechał za granicę, dalej kłamał, grał, nie pomagał...płakałam chyba prawie cały czas...skończyłam karmić piersią i kiedyś w tych nerwach sięgnęłam po piwo, by, nie wiem, uspokoić się, zasnąć...I tak od tego czasu piję codziennie i to z 3 lub 4, pracuję po 12 godz dziennie, jak przychodzę usypiam dzieci i piję, bo tylko tak mogę zasnąć, płaczę nadal...to już będzie niedługo półtora roku, pomaga mi to w zaśnięciu, ale całe dnie myślę o wieczorze, że znowu będzie mi ciężko, że będę płakać, on obiecuje, mówi, że się poprawi, ale jak wraca raz na dwa miesiące to woli spać niż mi pomóc czy spędzić ze mną czas...jestem wycieńczona, chciałabym coś zmienić...przestać pić...naprawić nasze relacje, bo ponoć już nie gra od roku, ale to długa historia...Ja opłacam rachunki, utrzymuję dom, dzieci, opłacam opiekunkę, on się nie dokłada praktycznie, czasem jakiś grosz rzuci typu 500zl, nie okazuje uczuć a ja ciągle mu je okazuje, wybaczam, staram się naprawdę, by dzieciom niczego nie brakło mimo ciężkiej sytuacji finansowej, spędzam z nimi każdy dzień wolny, ale jestem już naprawdę zmęczona walką o rodzinę, dzieci, o związek...martwi mnie ze beż tych 3 czy 4 czy 2 czasem piw nie zasnę, jak mam to ogarnąć? Czy walczyć? Wydaje mi się, że on już odpuścił...nawet na urodziny moje, jak był, usłyszałam wszystkiego najlepszego i nawet drobiazgu nie dał mi, zabolało🙄 teraz zamiast ze mną być, woli spać, proszę o pomoc...to tylko część z tego ogólnikowa, dodam, że jak mi nie odpisuje wieczorem to wpadam w panikę i płaczę do rana, aż nie padnę z wycieńczenia...jakiś uraz? Nerwica? Depresja? Źle się czuję psychicznie, nie mam kiedy odpocząć i nie mam wsparcia od tej niby najważniejszej osoby😟
Uzależnienia, trudności życiowe i kryzys. Chciałbym uciec, nie być w tym wszystkim.
Mam 24 lata, jestem uzależniony od pornografii, chyba od 7 lat i od marihuany, od około roku/półtorej, studiowałem, ale nie dałem rady ukończyć kierunku, nie mogę znaleźć pracy, żyje z renty, z rodzicami, i z dziewczyną, o 5 lat młodszą. Powoli jedyne wyjście jakie widzę to władowanie się w jakiś bus i wyjechanie gdziekolwiek, jakkolwiek kończąc (chyba i tak progres w porównaniu do chęci samobójstwa). A i też straciłem psa a od mamy usłyszałem o tym, że chce rozwodu z tatą po jakichś 40 latach. Co do podjęcia terapii, pewnie powinienem, ale ciężko z tym finansowo, ale bardziej byłem już u 2 różnych specjalistów jakieś 4/5 lat temu, na koniec usłyszałem, że nie wiedzą co ze mną robić w mniej lub bardziej dosłowny sposób. Szczegółów byłoby pewnie więcej o wiele wcześniej w czasie, no ale to są obecne problemy.
Nie wiem, jak poradzić sobie z rozstaniem
Nie wiem, jak poradzić sobie z rozstaniem. W naszym związku było naprawdę dobrze – było dużo szacunku i miłości, ale pojawił się problem, który, jak się wydawało, dostrzegałam tylko ja... alkohol. Codziennie pił kilka piw, co mi się nie podobało, więc często o to się kłóciliśmy. On twierdził, że to ja mam problem, że przesadzam, i że wszyscy mężczyźni piją po pracy, aby się zrelaksować. Bywały jednak dni, gdy wracał bardzo pijany. I właśnie po jednym z takich dni wybuchła awantura. Powiedział, że nie może już znieść mojej obsesji na punkcie alkoholu, a następnego dnia rano spakował się i wyszedł. Od tamtej pory nie mamy ze sobą kontaktu. Czuję się zagubiona i nie wiem, co robić. Nie potrafię się pozbierać, a myśli o nim i o naszym wspólnym życiu ciągle mnie prześladują. Tęsknię za nim, za tym, co mieliśmy. Zastanawiam się, co mogę zrobić, aby wrócił... i czy w ogóle warto o to walczyć?
Kryzys - uzależnienie od hazardu
Ile warte jest życie? Mam 35 lat od 17 z przerwami gram. Wiem i mam świadomość, że to patologiczny hazard. Najgorsze rzeczy jakie zrobiłem to przegrałem prawie wszystkie pieniądze na budowę domu. Jednak podniosłem się i udało się wszystko naprawić. Minęły 3 lata a ja znowu przegrałem 150tys i z tego już się chyba nie podniose. Mam 2 wspaniałych dzieci, żonę, dom, dobrą pracę, ogólnie życie "teoretycznie jak w bajce". A od tygodnia myślę ciągle o samobójstwie niedługo odezwą się w sprawie długów. Jestem maksymalnym idiotą z nałogiem. Za te pieniądze mogłem dla rodziny zrobić wszystko, a przybiłem sobie kolejne gwoździe do trumny. Musiałem to komuś napisać. Pozdrawiam
