Mam pytanie, bo wydaje mi się to trochę dziwne.

Dobry wieczór! Mam 24 lata, pracuję i studiuję zaocznie. Moim problemem jest praca. Zaczęłam pracować w lutym tego roku i w zasadzie jest to moja pierwsza praca na umowę. W zasadzie to, od początku nie było łatwo, ponieważ nic nie zostało wytłumaczone mi, co i jak należy robić, do wszystkiego musiałam dochodzić samodzielnie, gdzie do dziś tak naprawdę nie rozumiem, nie mam pewności co do wykonywanych obowiązków. Atmosfera jest napięta, co dodatkowo utrudnia pracę. Zadania nie są rozdzielane równomiernie- część pracowników ma ich ponad stan, a część prawie w ogóle. Pozostali pracownicy i kierownictwo jest pozornie miłe, nie mam zaufania. Nie czuję się dobrze idąc tam każdego dnia, wręcz przeciwnie - czuję wielką niechęć. Zaobserwowałam także spadek formy od czasu zatrudnienia tam. Dodatkowo podjęłam w tym roku w październiku studia zaoczne, w innym mieście, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami i mniejszą ilością czasu. Chciałabym zmienić przede wszystkim pracę i środowisko, ale co ze studiami? Bo wraz z utratą środków do życia, będę zmuszona zrezygnować z nauki i pozostać w domu rodzinnym, a taka opcja nie wchodzi w grę. Co zatem zrobić? Jak zaradzić tej sytuacji?

Cześć, jestem z chłopakiem prawie 2 lata, w grudniu mamy rocznicę. Widujemy się tylko dwa dni w tygodniu ze względu na pracę/studia czyli sobota niedziela. Podejmowałam rozmowę by widzieć się częściej ale usłyszałam że on chce mieć też czas dla siebie. Ostatnio też gdy pojechałam z nim na spotkanie karciane i zapytałam czy w ramach tego ze mną zatańczy to powiedział że muszą chcieć dwie osoby i ja chciałam to pojechałam a on nie chce tańczyć bo nie lubi. Tylko ja pojechałam bardziej przekonana tym że jak odmówie to on też nie pojedzie a chciałam żeby jechał więc zrobiłam to bardziej dla niego. Powiedziałam mu to a on do mnie że nie powinnam robić czegoś czego nie chce. W sumie to ma rację. Natomiast czuję że to ja nadstawiam siebie do relacji, spotykanie się w weekendy gdzie na tygodniu studia, gdy chce spędzić weekend z kimś innym to muszę wybierać między tą osobą a chłopakiem bo nie będę go widzieć w sumie tydzień. Jak teraz szukam pracy i napisałam że będę pracować sobota/niedziela zapytał "to kiedy będę się z Tobą widzieć" dla niego wydaje mi się nie ma opcji na tygodniu, też nie rozumiem jak on nie tęskni, ja w środku tygodnia umieram z tęsknoty a on potrafi napisać 2/3 razy w ciągu dnia i tyle. A potem w piątek wyjazd do niego więc ja muszę wrócić, szybko się umyć, spakować, posprzątać i jechać do niego bo u mnie nie siedzimy bo łóżko za małe (wynajmuje pokój w mieszkaniu 5 osobowym) rozumiem że tu inni ludzie ale już mnie to męczy. Boje się jedynie że jak zrobię tak jak on mówi i zacznę się skupiać tylko na swojej wygodzie to w sumie ten związek się skończy.

Nie wiem, czy to, co się dzieje, to mobbing, czy po prostu przesadzam. Codziennie zadaję sobie to pytanie i za każdym razem dochodzę do wniosku, że może jestem zbyt przewrażliwiona. Ale z drugiej strony… czy normalne jest wracanie do domu i czuje się niepotrzebną, nic nie umiejącą osobą? Szef nigdy nie mówi nic wprost. To raczej spojrzenia, westchnięcia, to jego "Naprawdę? To najlepsze, co mogłaś wymyślić?" wypowiedziane takim tonem... Gdy coś robię dobrze, cisza, zero pochwały NIC Najgorsze, że zaczęłam się przy tym wszystkim gubić. Kiedyś lubiłam swoją pracę, teraz nie mam ochoty do niej wstawać. Proszę o radę

Dzień dobry, Byłem zwalniany z większości prac, w tym z dwóch ostatnich pod rząd, dostałem tzw. ciche zwolnienie, czyli szereg działań mających na celu zmusisz mnie do dobrowolnego odejścia samodzielnie poprzez niszczenie mojej samooceny, przynależności do zespołu i bycia potrzebnym jako pracownik. Firma w takim przypadku jest czysta pod kątem prawnym. Z rodzicami jestem całkowicie pokłócony, nie rozmawiamy, żyję bardzo daleko od nich, aktualnie bez dochodu i nie wiem jak będzie dalej, najwyżej stanę się bezdomny. Od roku jestem bezrobotny i nie chcę już pracować. Przez ogromny stres w pracy bardzo przytyłem i uważam to za jedną z przyczyn zwolnień. Kontynuję dietę i treningi, aby wyglądać lepiej, lecz mentalnie naprawdę mam dość ludzi i społeczeństwa. Jeden z psychologów kiedyś mi powiedział, że On by chciał mnie przywrócić do społeczeństwa i pracować nad tym, ale ja tego nie chcę, więc i Jego olałem, tak jak pozostałe ok. 10 terapii. Mam wrażenie, że terapeuci chcą ode mnie wyciągnąć pieniądze, nigdy sami nie powiedzią, że terapia dobiegła końca i mają szereg narzędzi wyuczonych na studiach i superwizji do rozbijania obiekcji klienta, takich jak moje, żeby tylko trzymać źródło dochodu i wzmacniać popyt na siebie. Nie piję alkoholu, nie stosuję żadnych używek ani leków. Tak bardzo boli, ale wolę to czuć całym sobą.

Przesadnie martwię się o zdrowie i samopoczucie swojej córki przez co zaniedbuje swoje potrzeby i rozwój.Co mogę z tym zrobić,zeby to zmienić?