Jak radzić sobie po stracie jedynego dziecka i odzyskać chęć do życia?

Zauważyłam, jak i rodzice zwrócili uwagę, że bardzo skupiam się na jakiś reakcjach, minach, słowach, albo nawet jakimś spojrzeniu u innych osób i od razu uważam je za negatywne, że ta osoba mnie nie lubi, albo jest zła. Zazwyczaj nie są to zachowania pozytywne, a wręcz okazują nienawiść. Często moje obserwacje nie są prawdą, a ja chciałabym się dowiedzieć, dlaczego tak bardzo zwracam uwagę na zachowania okazujące wobec mnie niechęć i jeśli się da, to tego pozbyć. Jeśli to może być jakaś wskazówka - odkąd pamiętam jestem odrzucana przez ludzi. Nie mam pojęcia dlaczego, pytałam kilku osób czy mam jakąś cechę charakteru, która może na to wpływać, ale niczego się nie dowiedziałam.

obecnie mam szesnascie lat i nazywam sie patrycja, majac okolo dziesieciu lat, przeszlam przez trudne przezycia i mysle, ze to, w tamtym momencie zaczela sie moja historia z zaburzeniem lękowo depresyjnym - mam rowniez fobie spoleczna. w tamtym okresie, traumatyczne zdarzenia dzielily miesiace - bylam raczej dzieckiem ostroznym, niesmialym i zamknietym w sobie ale gdzies pod tym wszystkim, kazdego dnia oddawalam cala siebie zwierzeta - moim i tym bezdomnym. ktoregos dnia, babcia od strony mamy i ciocia zabraly moje koty, w worku na ziemkniaki wrzuconym do bagaznika, pamietam spojrzenie babci, jakby byla zadowolona i krzyk, ktory do dnia dzisiejszego odtwarza w mojej glowie, nie pamietam jak do tego doszlo ale doskonale zapamietam moment, w ktorym patrzylam jak auto sie oddala zabierajac ze soba ogromna czesc mnie, a przeciez bylam tylko dzieckiem, pozniej smierc dziadka, ktory mnie wychowal i pelnil dla mnie przyklad - zalobe przeszlam dopiero w wieku pietnastu lat, bo wczesniej nieswiadomie wypieralam z siebie ból po stracie. ostatnia smiercia, byla smierc jednego z kotow, ktorym sie opiekowalam - jak codzien wyszlam z domu chcac sie z nimi przywitac ale wtedy go zobaczylam - martwe cialo, ktore jeszcze dzien wczesniej obejmowalam. moja sytuacja domowa w tamtym czasie byla okropnie trudna, wiec nie mialam z kim o tym porozmawiac, przestalam wychodzic z domu i zamknelam w swoim wyobraznym swiecie. chcialabym to w sobie przepracowac bo wiem, ze stamtad wzial okromny lęk ale jednoczescie, jeszcze nie potrafie wypowiedziec tego na glos, mysle, ze to w jakims stopniu zaloba, ktorej nie potrafilam przejsc. te wszystkie zdarzenia mialy ogromny na mnie wplyw i wiele sie po nich wydarzylo, wiele przeszlam i dopiero teraz sie ucze na nowo zyc ale one wciaz na mnie wplywaja - w relacjach, sposobie myslenia, a przedewszystkim na lęk. widzialam mozliwosc konsultacji tekstowej, co w moim przypadku bylo by najbezpieczniejsza dla mnie opcja ale sama nie wiem..

Choruję na raka piersi,jestem o operacji oszczędzającej w trakcie leczenia uzupełniającego.Noestety w trakcie diagnozy i leczenia plan na mój przypadek 2×krotnie się zmienił.Na z lżejszej diagnozy na cięższą i z lżejszego leczenia również na dłuższe ,dużo dłużej.Za każdym razem jak się o tym dowiadywałam nie mogłam powstrzymać płaczu. (cichego)ale jednak.łzy po prostu lecą mi wtedy ciurkiem.Umiem nazwać tą emocję wiem z czego ona wynika.Ale mimo stosowania technik oddechowych,krótkiej modlitwy nie potrafię tego zatrzymać.Jest mi niezręcznie bo to dzieje się przy innych ludziach,lekarzach itp.Nie widziałam żeby ktoś inny tak otwarcie płakał i ja sama też wolałabym tego nie robić.Ale nie wiem jak?I zawsze wtedy towarzyszy mi mąż

Dobry wieczór. Tak naprawdę sama nie wiem czy moja "przypadłość", czy jakkolwiek można to nazwać w ogóle, jest warta analizowania, ale inni uważają, że to nienormalne. W każdym razie. Mam 16 lat i w zeszłym miesiącu poszłam do szkoły średniej. Darzę nową klasę ogromną nienawiścią, czuję się odrzucona i samotna. Przeżywałam nawet załamanie z tego powodu. Mój problem może być dziwny, ale czytałam o tym na forach i ludzie twierdzą, że to znak, że coś jest ze mną nie tak. Wyobrażam sobie, że jestem morderczynią i zabijam ludzi. Bardzo często takie myśli przychodzą do mnie w przypadkowych momentach, jak np. kąpiel, czytanie książki, słuchanie muzyki, kiedy robię coś, nie skupiając się na tym. Scenariusze same mi się układają, a ja nieświadomie o tym myślę. Wyobrażam sobie, że zabiłam moją klasę w brutalny sposób, każdego inaczej. Nie brzydzę się tym, ale nie sprawia mi to też przyjemności. To raczej jak pozbycie się nienawiści. Wyobrażam sobie to bardzo dokładnie, lubię wczuwać się w tę rolę. Wyobrażam sobie, że powstają o tym filmy, jestem znana. Towarzyszy mi to od bardzo niedawna. Dodam, że oglądam sporo seriali i filmów kryminalnych i o mordercach, czy to może mieć wpływ na moje myślenie? Boję się, że coś ze mną nie tak. Nie chcę wyjść na kogoś, kto postradał zmysły, chociaż zapewne tak to wygląda.

Dzień dobry Nie wiem ,czy dobrze trafiłem . Ale jakiś czas temu miałem katastrofalną dla mnie sytuację związąną z czynnościami seksualnymi ,kiedy byłem pod wpływem alkoholu . Cały czas wraca do mnie ta sytuacja .Nie wiem dlaczego to zrobiłem ,ani co mną wtedy kierowało. Brzydzę się jej i chciałbym cofnąć czas. Jej mi wstyd. Nie potrafię sobie tego w głowie poukładać . Nie mogę przez to normalnie myśleć. Z racji,iż kształcę się -to nie mam niestety środków na płatną poradę ,terapię oraz chciałbym zachować pełną anonimowość. Proszę o odpowiedz