Odpowiedz jako specjalista
WsteczPo traumie (związek, w którym nie byłam słuchana), nauczyłam się milknąć, gdy tylko ktoś mnie nie słucha. Nie dowodzę swoich spraw i próśb. Co to może być?
Jak można samemu próbować oduczyć się pewnych schematów reakcji na dane rzeczy? W moim przypadku chodzi o tzw. poczucie bycia ważnym - kiedy np. ktoś nie respektuje moich próśb/potrzeb automatycznie poddaję się i zamiast dalej jakoś rozwiązywać ten problem to po prostu wolę zamilknąć i dać sobie spokój. Bierze się to może z tego, że w poprzedniej relacji byłam tak traktowana przez partnera, ale wtedy nie widziałam w tym problemu, bo i tak nie zależało mi na tej relacji. Teraz chciałabym to zmienić, bo wiem, że ludzie są różni i ktoś może coś zrobić albo powiedzieć i mieć przy tym zupełnie inną intencję niż np. ten mój były partner.
Anonimowo
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Dzień dobry
Wydaje mi się, że zrobiła Pani już pierwszy krok, ponieważ napisała Pani, że “ludzie są różni”. To niezwykle istota myśl, ponieważ schematy reagowania utrwalają się, gdy żyjemy w przekonaniu, że wszyscy wokół nas kierują się podobnymi motywacjami. Czasem trudno zerwać z takim przekonaniem i schematami reagowania, ponieważ niejednokrotnie ich genezą są złe doświadczenia w relacjach, schematy stanowią pewien sposób ochrony równowagi psychicznej.
Jeśli nasze prośby i potrzeby wielokrotnie były lekceważone to jednym z możliwych scenariuszy jest to, że uczymy się poddawać i wycofywać, aby nie doświadczać większej ilości bólu i frustracji związanej z tym, że nie jesteśmy widziani i słyszani. Wolimy “zniknąć” niż kolejny raz doświadczyć tego, że ktoś jednym uchem wpuszcza a drugim wypuszcza nasze komunikaty. W ten sposób może wytworzyć się pewien schemat.
Czasem, aby oduczyć się schematu trzeba zaryzykować inny rodzaj reakcji. Piszę o zaryzykowaniu, bo nigdy nie ma gwarancji, że tym razem będzie inaczej niż we wcześniejszych relacjach. Naturalne, że towarzyszy temu lęk. Pewną nadzieję może natomiast dawać taka myśl, że nawet jeśli historia się powtórzy i znowu nie będziemy respektowani, to przynajmniej sami nadamy sobie poczucie “bycia ważnym”, kimś kto zasługuje na głos. Bo gorsze od bycia unieważnionym przez kogoś jest tylko bycie unieważnionym przez samego siebie.
Pozdrawiam i życzę dużo siły w walce o swój głos
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Małgorzata Korba-Sobczyk
Szanowna Pani,
Pisze Pani , że chciałaby Pani oduczyć się pewnych schematów reakcji i zmienić swoje podejście w sytuacjach, gdy ktoś nie respektuje Pani próśb lub potrzeb. Pomogą Pani w tym procesie odpowiednie techniki i strategie.
Pierwszym krokiem jest świadomość swoich reakcji i zrozumienie, skąd się one biorą. Pani wskazuje, że istnieje związek między Pani obecnym zachowaniem a poprzednią relacją, w której była Pani traktowana w taki sposób. Bycie świadomym tego związku może pomóc Pani w odkryciu, jakie myśli i przekonania o sobie mają wpływ na Pani reakcje.
Następnie, warto zastanowić się, jakie konkretne umiejętności i strategie mogą pomóc Pani w zmianie obecnego zachowania. Przykładowo, może Pani praktykować asertywność, czyli umiejętność wyrażania swoich potrzeb i granic w sposób jasny i konkretny. Może Pani ćwiczyć wyrażanie swojego zdania, prośby lub sprzeciwu w sposób spokojny, ale stanowczy. Ważne jest również rozwijanie umiejętności słuchania swoich potrzeb i dążenie do ich realizacji, nawet jeśli oznacza to konfrontację z innymi osobami.
Wsparcie psychologa może być również bardzo pomocne w tym procesie. Terapeuta może pomóc Pani zidentyfikować i zrozumieć głębsze przyczyny Pani reakcji oraz zaproponować konkretne techniki i strategie, które będą skuteczne w Pani przypadku.
Ważne jest, aby pamiętać, że zmiana zachowania wymaga czasu, cierpliwości i samodyscypliny. Będzie to proces stopniowy, ale warto podjąć wysiłek, aby rozwijać zdrowe i asertywne podejście do komunikacji i rozwiązywania problemów.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk
Psycholog, trener rozwoju osobistego
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak wspierać partnerkę po traumie przemocy seksualnej? Martwię się o naszą relację
Witam. Od miesiąca jestem w związku ze świetną dziewczyną, z którą rozumiemy się bez słów i oboje uważamy, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Jak się poznawaliśmy to dowiedziałem się, że jest ofiarą przemocy seksualnej. Mimo to czuła się przy mnie bezpiecznie i jakiś czas temu doszło między nami do pierwszej inicjacji seksualnej. Oboje tego chcieliśmy, to było nagłe, ale byliśmy z tego zadowoleni. Po niemal tygodniu widzieliśmy się i mi uświadomiła, że to nie moja wina, ale po prostu nie czuje się bezpiecznie, kocha mnie, ale aktualnie ma doła. Ewidentnie jakikolwiek dotyk jest dla niej bolesny emocjonalnie i niekomfortowy. Martwię się o nią, bo jest załamana. Kocha mnie, a ja nie chcę jej stracić. Wiem, że chodzi do terapeuty w Warszawie i pomogło jej to bardzo, a ja od jej traumy jestem pierwszym mężczyzną i po prostu boję się, że relacja się zakończy mimo miłości. Co mam robić? Czy należy dać jej czas i wszystko samo wróci do normy? Potrzebuję rady.
Przyjaciel zablokował mnie nagle na dwóch komunikatorach bez podania powodu
Przyjaciel zablokował mnie nagle na dwóch komunikatorach bez podania powodu ani bez pożegnania. Znaliśmy się osiem lat. Mieszkamy 500 km od siebie. Była to głównie internetowa przyjaźń ale spotkaliśmy się w zeszłe lato na żywo w moim mieście i spędziliśmy trochę czasu razem. Nie będę pisać szczegółowo jak to wyglądało, ale mniej więcej było to tak, że początkowo myślałam, że to może jakaś pomyłka, czy awaria, dlatego napisałam na drugim komunikatorze. Po tym jak się już upewniłam, że celowo to zrobił, już się nie próbowałam z nim kontaktować się na innej platformie, w inny sposób, bo było mi bardzo przykro. Nawet płakałam. Minęło około dwa miesiące i od tej pory nie skontaktował się ze mną. Byłam bardzo smutna przez pierwsze tygodnie. Pierwsza myśl, gdy się budziłam rano to rozmyślałam o tej sytuacji. Było to bardzo duże rozczarowanie i szok, że mógł w ten sposób postąpić. Nie spodziewałam się tego. Nie pokłóciliśmy się ani nic takiego. Normalnie rozmawialiśmy, pisaliśmy i nagle takie coś. Teraz też nieraz czuję się smutna, mimo, że minęło trochę czasu. Są takie dni, gdy jestem zajęta czymś innym, spotykam się ze znajomymi, jeżdżę na wycieczki itp i wtedy jestem radosna. Ale mam również takie dni, że mi się on przypomina i znowu czuję smutek. Chciałabym o tym nie myśleć, ale nie potrafię zapomnieć tego i przeboleć. Jak mam zwalczyć ten smutek? I czy mam się go pytać o powód czy lepiej do niego nie pisać? I czy to oznacza, że już nie jesteśmy przyjaciółmi?
Czy warto dać ostatnią szansę toksycznemu związkowi z przemocą emocjonalną?
Witam, chciałabym się poradzić w kwestii związku. Byłam z chłopakiem prawie 3 lata, jednak z powodu jego zachowania postanowiłam z im zerwać. Często poza normalną relacją wyzywał mnie i raz zgniótł mi dłoń i zostawił na niej siniaka. Wiele razy też mnie okłamywał w sensie takim co robi i z kim jest (wiem, bo przyznał się do tego mojej mamie). Robił też rzeczy żeby mnie prowokować lub żebym była zazdrosna (np. dzień przed zerwaniem usunął mój inicjał ze swojego profilu i wpisał inny). Przez przemoc się go boje o czym on wie. Kilka dni temu przyjechał po rzeczy do pracy i płakał i przepraszał i mówił, że żałuje tego co zrobił. Obiecał, że się zmieni, jednak miałam i mam do tego obawy. Jak przyjechał to coś we mnie pękło i tuliłam go i całowałam. Pomimo wszystko ciężko mi jest się z nim rozstać po tylu latach i tylu chwilach spędzonych razem. Ten związek był dla mnie w większości powodem do stresu, ale nadal mi ciężko się rozstać. Dzisiaj stwierdziłam, że dam mu ostatnią szansę i najpierw było dobrze, jednak znowu zrobił to samo. Wysłał screenshot'a mojego profilu z wpisaną literką M i serduszkiem, chociaż nie miałam tego wpisanego. Stwierdził, że on się stara a ja co chwilę kogoś znajduje. Od razu zaczął boleć mnie żołądek i nie zjadłam obiadu, chociaż byłam głodna. Powiedziałam mu o tym i dałam mu do zrozumienia, że to sfałszował itp. Odpowiedział, że tylko żartował i ja doskonale wiem że to żart. Czy jest sens ratować taki związek?
Brak wsparcia rodziców a rozwój osobisty i poczucie wartości w dorosłym życiu
Moi rodzice nigdy nie pozwolili mi się rozwijać. Szkoda było na mnie kasy, nie mogłam uczyć się języka, a też było dużo przemocy i miałam problem ze skupieniem. Mam 39lat i czuję się jak nikt. Nie osiągnęłam nic. Nie mam rodziny. Próbowałam 300 razy coś zrobić i nigdy nie nie wybiłam. Jestem zmęczona, schorowana i czuję niesprawiedliwość widząc młodych, którym rodzice pozwalają iść na studia, nie krzyczą na nich i nie muszą ciężko pracować w domu. Czuje się głupia. Pusta. Dziecinna...
Pytania w związku - czasem nie wiem czy kocham.
Jestem w związku prawie rok, po dwóch ciężkich poprzednich relacjach, które były niewypałem. W aktualnym związku czasami pojawiają mi się kryzysy, że nie wiem czy go kocham i czy chce być dalej razem, a są dni, że nie wyobrażam sobie, żeby go nie było. Dlaczego tak się dzieje ? I co mam dalej robić ?
