Odpowiedz jako specjalista
WsteczPo traumie (związek, w którym nie byłam słuchana), nauczyłam się milknąć, gdy tylko ktoś mnie nie słucha. Nie dowodzę swoich spraw i próśb. Co to może być?
Jak można samemu próbować oduczyć się pewnych schematów reakcji na dane rzeczy? W moim przypadku chodzi o tzw. poczucie bycia ważnym - kiedy np. ktoś nie respektuje moich próśb/potrzeb automatycznie poddaję się i zamiast dalej jakoś rozwiązywać ten problem to po prostu wolę zamilknąć i dać sobie spokój. Bierze się to może z tego, że w poprzedniej relacji byłam tak traktowana przez partnera, ale wtedy nie widziałam w tym problemu, bo i tak nie zależało mi na tej relacji. Teraz chciałabym to zmienić, bo wiem, że ludzie są różni i ktoś może coś zrobić albo powiedzieć i mieć przy tym zupełnie inną intencję niż np. ten mój były partner.
Anonimowo
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Dzień dobry
Wydaje mi się, że zrobiła Pani już pierwszy krok, ponieważ napisała Pani, że “ludzie są różni”. To niezwykle istota myśl, ponieważ schematy reagowania utrwalają się, gdy żyjemy w przekonaniu, że wszyscy wokół nas kierują się podobnymi motywacjami. Czasem trudno zerwać z takim przekonaniem i schematami reagowania, ponieważ niejednokrotnie ich genezą są złe doświadczenia w relacjach, schematy stanowią pewien sposób ochrony równowagi psychicznej.
Jeśli nasze prośby i potrzeby wielokrotnie były lekceważone to jednym z możliwych scenariuszy jest to, że uczymy się poddawać i wycofywać, aby nie doświadczać większej ilości bólu i frustracji związanej z tym, że nie jesteśmy widziani i słyszani. Wolimy “zniknąć” niż kolejny raz doświadczyć tego, że ktoś jednym uchem wpuszcza a drugim wypuszcza nasze komunikaty. W ten sposób może wytworzyć się pewien schemat.
Czasem, aby oduczyć się schematu trzeba zaryzykować inny rodzaj reakcji. Piszę o zaryzykowaniu, bo nigdy nie ma gwarancji, że tym razem będzie inaczej niż we wcześniejszych relacjach. Naturalne, że towarzyszy temu lęk. Pewną nadzieję może natomiast dawać taka myśl, że nawet jeśli historia się powtórzy i znowu nie będziemy respektowani, to przynajmniej sami nadamy sobie poczucie “bycia ważnym”, kimś kto zasługuje na głos. Bo gorsze od bycia unieważnionym przez kogoś jest tylko bycie unieważnionym przez samego siebie.
Pozdrawiam i życzę dużo siły w walce o swój głos
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Małgorzata Korba-Sobczyk
Szanowna Pani,
Pisze Pani , że chciałaby Pani oduczyć się pewnych schematów reakcji i zmienić swoje podejście w sytuacjach, gdy ktoś nie respektuje Pani próśb lub potrzeb. Pomogą Pani w tym procesie odpowiednie techniki i strategie.
Pierwszym krokiem jest świadomość swoich reakcji i zrozumienie, skąd się one biorą. Pani wskazuje, że istnieje związek między Pani obecnym zachowaniem a poprzednią relacją, w której była Pani traktowana w taki sposób. Bycie świadomym tego związku może pomóc Pani w odkryciu, jakie myśli i przekonania o sobie mają wpływ na Pani reakcje.
Następnie, warto zastanowić się, jakie konkretne umiejętności i strategie mogą pomóc Pani w zmianie obecnego zachowania. Przykładowo, może Pani praktykować asertywność, czyli umiejętność wyrażania swoich potrzeb i granic w sposób jasny i konkretny. Może Pani ćwiczyć wyrażanie swojego zdania, prośby lub sprzeciwu w sposób spokojny, ale stanowczy. Ważne jest również rozwijanie umiejętności słuchania swoich potrzeb i dążenie do ich realizacji, nawet jeśli oznacza to konfrontację z innymi osobami.
Wsparcie psychologa może być również bardzo pomocne w tym procesie. Terapeuta może pomóc Pani zidentyfikować i zrozumieć głębsze przyczyny Pani reakcji oraz zaproponować konkretne techniki i strategie, które będą skuteczne w Pani przypadku.
Ważne jest, aby pamiętać, że zmiana zachowania wymaga czasu, cierpliwości i samodyscypliny. Będzie to proces stopniowy, ale warto podjąć wysiłek, aby rozwijać zdrowe i asertywne podejście do komunikacji i rozwiązywania problemów.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk
Psycholog, trener rozwoju osobistego
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak pomóc ojcu zmanipulowanemu przez nową partnerkę po śmierci mamy? Prośba o rady
Cześć, piszę tutaj, bo nie wiem już, co robić. Czuję się, jakbym straciła oboje rodziców. Po śmierci mamy ojciec związał się z dużo młodszą kobietą. Od tego czasu wszystko się zmieniło. Jego partnerka kontroluje go na każdym kroku – nie możemy z siostrą spokojnie z nim porozmawiać, bo ona zawsze jest obok, wtrąca się, słucha, a potem ma do niego pretensje. Ojciec twierdzi, że „nie może” jej wyrzucić, choć mówi, że ma jej dość. Wiemy, że się jej boi. Słyszałyśmy też, że ma na niego jakieś „haki”. Powiedziała wprost, że „ustawi nas tak, jak jego” – czyli chce przejąć kontrolę nad całą rodziną. Ojciec przestał mieć swoje życie – kiedyś w weekendy odpoczywał, relaksował się. Teraz robi tylko to, co ona chce: zakupy, wyjazdy do jej rodziny, do ludzi, których kiedyś unikał. Nie może sam decydować o niczym – nie wychodzi nigdzie sam: ani do kolegów, ani nawet do swojej siostry czy szwagra. Wszystko musi być „z nią” lub za jej zgodą. Każdy weekend wygląda tak, jakby specjalnie organizowała mu czas, żeby tylko nie był z nami i nie miał okazji pomyśleć po swojemu. Wciąż mieszkam w rodzinnym domu, ale nie mogę się w nim czuć swobodnie. Nic nie jest już moje, wszystko podporządkowane jest jej. To boli. Próbuję z nim rozmawiać, wysyłałam wiadomości, delikatnie pytam, czy jest szczęśliwy, ale unika odpowiedzi. Boję się, że sytuacja się pogorszy, że całkiem się od nas odetnie, a ona będzie miała nad nim pełną władzę. Jeśli ktoś z Was był w podobnej sytuacji – bardzo proszę o rady. Jak rozmawiać z osobą, która jest zmanipulowana? Czy można jakoś ochronić go (i nas) przed taką toksyczną osobą? Nie chcę się poddać, ale czuję, że grunt osuwa mi się spod nóg. Dziękuję każdemu, kto przeczyta i odpowie.
Związek - uzależnienie swojego dobrostanu od partnerki. Jak sobie pomóc?
Rok temu poznałam dziewczynę, z którą aktualnie jestem od dwóch miesięcy w związku. Choruje ona na ADHD i nigdy nie była w poważnej relacji. Ja jestem osobą, która potrzebuje dość sporo uwagi i często za dużo myślę. Rzadko mi odpisuje, nie wyjdzie z integracją pierwsza. Bardzo ją kocham i wiem, że się stara. Odkąd się poznaliśmy już poczyniła spore postępy, każdą kłótnię omawiany. Dzisiaj jest nasza dwumiesięcznica, napisałam jej wiadomość rano i jest 17, a nie dostałam żadnej odpowiedzi. Mimo że wszystko wyświetliła. Normalnie myśląc wiem, że pewnie się rozkojarzyła czy nie miała czasu (wraca dziś z wakacji), ale jednak ciągle o tym myślę. Problem jest taki, że za bardzo uzależniłam swój humor od niej i nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Jest na to jakiś sposób? Czasem nie potrafię normalnie funkcjonować, jeśli jest pomiędzy nami źle. Wiele rzeczy odbieram też często błędnie i sama się nakręcam. Moje myśli ciągle krążą wokół niej, nie dbam w ogóle o siebie. Nie potrafię wyłączyć swoich myśli.
Czy to normalne i zdrowe, że partner sam z kolegami wybiera się na wyjazd się zabawić? Kiedyś tego nie lubił.
Dzień dobry.
Jestem z partnerem już prawie 3 lata. Do tej pory mieliśmy różne wzloty i upadki, jednakże mieliśmy spokojny związek. To znaczy partner nie był chętny do imprez, wychodzenia beze mnie itp. Od jakiś 3 miesięcy się to zmieniło. Mój partner ma 24 lata. Wychodził z kolegami na noc na piwo, ale dzisiaj oznajmił mi, że lecą na weekend do Polski z 5 kolegami do energylandii, napić się, wyjść do klubów i się pobawić. Na codzień mieszkamy na Islandii, więc kultura tu trochę inna. Czy to jest normalne? Gdy powiedziałam, że się nie zgadzam, powiedział, że próbuję go ograniczyć, że on tylko mnie kocha i nic nie zrobi. Ale mi się to i tak nie podoba. On twierdzi, że nigdy nie był tak o z samymi kolegami i że chce, ze jeden też jest w związku, więc będzie okej, że o to nie muszę się martwić, żebym mu zaufała. Ja nie jestem za tym. Chce wiedzieć czy to normalne w związkach, że partner leci sam z kolegami spędzić gdzieś weekend? Czy to normalna rzecz?
Jak budować relację z egocentrycznym partnerem?
Coraz częściej zastanawiam się, skąd te trudności w utrzymywaniu zdrowej relacji z moim partnerem.
On wydaje się całkowicie skupiony na sobie, a rozmowy z nim to jak monologi o jego sukcesach czy problemach.
Czuję, że jestem dla niego przezroczysta, co nie pomaga mi w poczuciu własnej wartości. Myślę, czy to wszystko to wynik w związku z osobą, która chyba ma zaburzenia osobowości.
Czy ktoś mógłby mi poradzić, jak podejść do tej sytuacji? Czuję się jak w pułapce, bo nie zawsze wiem, co robić, żeby nie pogłębiać problemów. Bardzo zależy mi na tym, żeby wiedzieć, czy jest szansa naprawić nasz związek i jak mogłabym wspierać partnera, dbając jednocześnie o siebie. Będę wdzięczna za każdą wskazówkę.
Mąż i rodzina uważają mnie za leniwą i roztargnioną. Często nie panuję nad emocjami czy słowami. Czy możliwe, że mam ADHD?
Co mam zrobić, nie mam pojęcia. Ludzie za mną nie przepadają, bo czasami nie panuję nad emocjami lub słowami. Potrafię kogoś nieświadomie urazić. Dodatkowo wszyscy uważają, że jestem leniwa i nieudacznik. Nawet ostatnio usłyszałam od męża, że przez to, że ciągle coś po mnie naprawia i za mnie czasami myśli oraz nie wie co jeszcze nieświadomie odwalę. Więc przez to zaczął pić. Moi rodzice też uważają mnie za leniwą, a nawet teść. Jedynie dla dzieci jestem najlepszą mamą na świecie. Czasami jak się kłócę z mężem lub kimś o moim zachowaniu przychodzą do mnie myśli, że może wszystkim by było lepiej jakby mnie nie było, a potem uświadamiam sobie, że są osoby, dla których jestem całym światem. Czy naprawdę może być ze mną coś nie tak ? Czy mogę być zepsuta ?
Zastanawiałam się parę razy czy nie mam ADHD, jednak musiałabym ukryć, że robię diagnozę w tym kierunku, bo mąż, rodzice i teść uważają takie osoby po prostu za głupie, bo mają żółty papierek.
