Nie potrafię utrzymać pracy. Choruję na depresję.

Witam, piszę jeszcze raz, bo myślę, że się źle wypowiedziałem. A więc choruję na schizofrenię paranoidalną i chodzi o to, że mam obsesję na punkcie dziur np. myślę, że mam dziurę w saszetce, albo plecaku i trzymam tam telefon, który powoduje promieniowanie, przez co myślę, że będę bezpłodny. Bardzo mi to przeszkadza. Więc czuję jakbym stracił energię, bo ciągle o tym myślę. Proszę o poradzenie mi co mam zrobić. Mam spotkanie z psychologiem w piątki, ale mi to nie wystarcza, bo ciągle mam jakieś myśli i nie mogę czekać, bo przygotowuje się do egzaminów, ale przez to nie mogę się skupić, a zależy mi na czasie. Czuję jak mnie to blokuje. Myślę, że jasno się wyraziłem.

Czuję, że muszę coś zrobić, coś zdziałać, że jestem w stanie dokonać czegoś na skalę światową. Nie chce wyrządzić niczego złego, chciałabym w czasie tego życia przyczynić się do czegoś dobrego, zmienić świat chociaż trochę na lepsze. Ale przez to, że prawdopodobieństwo takiego zdziałania cudów jest prawie niemożliwe, to odbiera mi to zupełnie chęci do życia. Cała się spinam i drgają mi mięśnie w czasie takich rozmyślań. Wciąż szukam rozwiązania, bo musi być. A zarazem szukam też czegoś, czym mogę zająć się w życiu, bo niczym szczególnym się nie zajmuję i nie wiem, czy w czymś jestem najlepsza czy nie. Ale mam mnóstwo scenariuszy w głowie i czuję czasami, że mogłabym wszystko, że mam nieograniczony potencjał i siłę. Co ja mam zrobić?

Witam, pracuje już 11 lat w tej samej firmie, po powrocie z macierzyńskiego, ze względu na dziecko musiałam się przenieść do innego oddziału bliżej miejsca zamieszkania. Odkąd tu pracuje, tak jak lubiłam to co robię teraz nie mam chęci przychodzić i stresuję się gdy wiem że na drugi dzień rano ma być Kierowniczka Sklepu. Tak jak we wcześniejszym oddziale czułam się super, i chciało się przychodzić do pracy tutaj mam zawroty głowy, ból brzucha i wymioty że stresu że muszę się tam pojawić. Odkąd mam dziecko muszę zmuszać się na wyjście z domu na dwór, wcześniej wyglądało to tak że szłam do pracy i do domu i na szybkie siku kupę z psem, a odkąd mam dziecko wychodzę na spacery lecz gdy jest na placu zabaw, więcej ludzi niż ja z dzieckiem zaczynam się stresować, i bać że coś ktoś mi zrobi, bezpiecznie czuje się tylko w domu. Co mam zrobić by przestać się stresować, i bać. Bo zaczęło mi to utrudniać życie.

Dzień dobry, Chciałabym skorzystać z pomocy psychologicznej, ponieważ od dłuższego czasu mam poczucie, że nie żyję własnym życiem. Jest mi trudno samodzielnie to uporządkować i opowiedzieć o wszystkim, dlatego chciałabym zacząć od przedstawienia tego tekstu. Mam ponad 30 lat, ukończyłam studia i pracuję, nawet w wyuczonym zawodzie. Jestem singielką. Obecnie ponownie mieszkam w rodzinnej miejscowości, w domu, w którym spędziłam dzieciństwo i okres nastoletni. Mam poczucie powrotu do dawnego układu rodzinnego, ale na innych zasadach. Z jednej strony ponownie funkcjonuję w miejscu i relacjach, które kojarzą mi się z wcześniejszym etapem życia, z drugiej strony oczekuje się ode mnie pełnej dorosłości, odpowiedzialności, myślenia o problemach domu i angażowania się w ich rozwiązywanie. Szczególnie trudne jest dla mnie to, co określiłabym jako naprzemienne osamotnienie i osaczenie. Osamotnienie: kiedy sama mam potrzeby, trudności, potrzebuję zainteresowania, wsparcia czy bliskości, często nie odczuwam odpowiedniego kontaktu i obecności innych. Osaczenie: kiedy ktoś z otoczenia ma potrzeby, problemy lub oczekiwania, moja bliskość, dostępność i zaangażowanie wydają się konieczne. Mam poczucie, że powinnam być obecna, interesować się, pomagać i brać odpowiedzialność. W efekcie nie czuję ani wystarczającej wzajemności w relacjach, ani swobody i przestrzeni dla siebie. Bywam jednocześnie samotna i przeciążona. Nie mam poczucia, że jestem u siebie, że mam własne miejsce i że naprawdę kieruję swoim życiem. Powrót do rodzinnej miejscowości i domu sprawia, że trudno mi poczuć się niezależną dorosłą kobietą, mimo że mam pracę i wykształcenie. Kolejnym problemem jest moja sytuacja zawodowa. Studia podejmowałam w dużej mierze z poczucia, że trzeba mieć wyższe wykształcenie. Obecna praca jest zgodna z kierunkiem studiów, ale zupełnie mnie nie interesuje. Dodatkowo oczekuje się ode mnie bycia specjalistką, rozwiązywania problemów i ponoszenia odpowiedzialności. Nie czuję się w tym dobrze. Pozostaję w tej pracy również dlatego, że mam przekonanie, że właściwie niczego innego nie potrafię. Chciałabym mieć - nawet w akcie małego buntu -możliwość wykonywania prostszej pracy, niewymagającej wyższego wykształcenia, z mniejszą odpowiedzialnością i większą ilością energii pozostawionej na życie prywatne. Jednocześnie trudno mi uwolnić się od przekonania, że powinnam wykorzystywać zdobyte wykształcenie. Niepokojące jest dla mnie również myślenie o przyszłości i założeniu własnej rodziny. Wizja bycia żoną i matką nie kojarzy mi się obecnie przede wszystkim z bliskością, lecz z kolejnym wejściem w role i obowiązki, utratą niezależności oraz sprowadzeniem siebie do funkcji żony, matki i osoby odpowiedzialnej za dom. Nie oznacza to, że z góry odrzucam bliskość czy związek. Obawiam się jednak kolejnej sytuacji, w której przestanę być sobą i będę żyła głównie dla potrzeb innych. I obawiam się, że rodzina daje mi do zrozumienia że powinnam mieć męża i dzieci niestety raczej pod kątem mojego poświęcenia i prawidłowości społecznej, a nie z cudownego myślenia o tym żebym niby nie była samotna. Patrząc na własne życie, czuję, że wiele okoliczności, doświadczeń i ograniczeń nie zależało ode mnie. Nie chcę być obarczana odpowiedzialnością za wszystko, co mnie spotkało i w jakim miejscu obecnie się znajduję. Czego potrzebuję w terapii: Odzyskania poczucia, że moje życie należy do mnie. Zrozumienia mechanizmu osamotnienia i osaczenia w relacjach. Nauczenia się stawiania granic bez poczucia winy. Oddzielenia własnych potrzeb od oczekiwań rodziny i otoczenia. Odnalezienia własnej tożsamości, niezależnej od ról rodzinnych i zawodowych. Zastanowienia się nad zmianą pracy i stworzeniem bardziej odpowiadającego mi życia. Odzyskania poczucia sprawczości i możliwości podejmowania decyzji dla siebie. Bardzo proszę o uwzględnienie tego, że trudno mi opowiadać o wszystkim szczegółowo. Nie mam obecnie siły na wielokrotne rozwijanie i uzasadnianie swojej historii. Chciałabym pracować we własnym tempie, bez poczucia przesłuchania, oceniania czy nacisku na ujawnianie szczegółów, na które nie jestem gotowa. Zależy mi na tym, żeby nie skupiać się na przystosowaniu mnie do obecnej sytuacji, ale na możliwości realnej zmiany warunków życia. Dziękuję z góry i pozdrawiam.

Nie mogę pogodzić się z tym, że muszę pracować, dla mnie to czysta strata czasu i marnowanie życia - praca na produkcji. Do pracy chodzę z przymusu i tylko dlatego, że potrzebuję pieniędzy. Z zazdrością patrzę na kobiety, które siedzą w domu. Niestety jestem zmuszona do pracy zmianowej z powodu małych dzieci. Jestem raczej mało komunikatywna i nie mam dużej potrzeby kontaktów z innymi ludźmi. Jak zmienić swoje podejście, tak by mi się chciało, a nie bym traktowała pracę jak karę za grzechy i czuła się jak niewolnik.

Dzień dobry. Od czasu niechcianej przeprowadzki z mieszkania w mieście do domu na wsi, czuję się z każdym dniem coraz gorzej. Rodzina wymyśliła taką decyzję i nie miałam na nią wpływu. Po wejściu do nowego domu zaczęłam płakać, tęsknić za starym miejscem i panikować, nie umiałam zapanować nad żalem. Na domiar złego ojciec zaczął krzyczeć, wpadł w szał i zaczął się nade mną pastwić, bo wykazywałam niechęć i narzekałam (jest narcyzem i bywa toksyczny). Próbowałam myśleć o tej sprawie inaczej, pozytywniej i poznać nowy teren, sklepy, ułożyć rzeczy w pokoju itp. mimo wsparcia ze strony matki, od 2 tygodni mój stan zmienia się jak pogoda, czyli od czasu zamieszkania na wsi. Mam 21 lat, dopiero raczkuję w kwestii pracy (pracowałam za granicą, ale mi się nie podobało) i dorosłego życia, często też dotyka mnie zagubienie. I teraz czuję się gorzej niż kiedykolwiek, bo przeprowadzka wszystko mi utrudnia, nagle utraciłam całą moją stabilizację, dawną rutynę i nie mam oszczędności, żeby ot tak wrócić do miasta. Jestem apatyczna, wszystko mi zobojętniało, nie mam ochoty wyjść na zewnątrz (nic tu nie ma, tylko las), na zmianę płaczę albo czuję pustkę i ból w środku, czasami nienawiść do tego miejsca, rodziców. Czuję bezsilność, nie umiem się szczerze uśmiechnąć i cieszyć czymkolwiek, nie chce mi się gadać z bliskimi ani uczestniczyć w ich życiu. Co najgorsze - nie chce mi się rozwijać mojej pasji, jakoś nie mam sił i to też mnie frustruje, bo zamiast tego wspominam stare mieszkanie, myślę bądź oglądam bzdety w sieci. Wtedy też czuję, że tracę czas i narzekam na siebie, bo zawsze połowę dnia poświęcałam na to co kocham. I zajadam smutki słodyczami, chociaż zawsze dbałam o zdrowe żywienie. Wszystko tutaj mnie dołuje, łącznie z podejściem ludzi - mieszkałam na zachodzie Polski, teraz jestem na wschodzie. Po wyjściu do osiedlowego sklepu z tęczową przypinką aż czułam spojrzenia na plecach, chociaż to może tylko moje pesymistyczne myśli. Boję się, że nie mogę tu być sobą a jestem niebinarną osobą. Miewam lepsze dni, ale nawet wtedy z racjonalnym podejściem - podoba mi się wnętrze domu, a otoczenie i brak miasta po wyjściu wywołuje u mnie żal, wszystko jest monotonne. A ja uwielbiałam ten miastowy zgiełk i hałas. Nie wiem czemu tak się czuję, jak sobie pomóc i w którą stronę postawić krok? Tutaj jest tylko parę ofert pracy na krzyż i brak ludzi wokół. Mam wrażenie wyobcowania, jakby moje życie spowolniło i nie miało sensu, gdy będę tu tkwić a jestem bardzo kontaktową osobą. Nie ma tu też mojej znajomej. Brat twierdzi, że może mi pomóc w kwestii mieszkania w mieście, ale nie wiem co ma dokładnie na myśli i boję się, że będzie to dla niego obciążające. Nie chcę być dla nikogo problemem, nie umiem też prosić o pomoc, jednak chyba muszę, bo nie wytrzymam.