Od czego zacząć radzenie sobie z codziennością po rozstaniu?

Zastanawiam się gdzie jest granica Musze wstawać na studia o 5:00 i widzę wtedy jak mój chłopak śpi w łóżku jest ciepło wygodnie i bezpiecznie To chyba naturalne że wtedy nie za bardzo chce się wstawać Nie wiem czy czuję lekki smutek czy zazdrość że można spać dalej Plus bardzo chciałabym do niego do łóżka do wrócić Bo jest dla mnie mega bezpiecznym i miłym miejscem Tylko gdzie jest granica między że to normalne a gdzie uzależnienie trochę emocjonalne Czy to po prostu Ochota na zostanie w łóżku bo jest ono dla mnie komfortowym miejscem Ostatnio mam dużo myśli czy nie uzależniłam się od niego więc może też przez to patrzę na taką możliwość

Moja droga wiary i sytuacja z rodzicami Mam na imię Zuzia, mam 17 lat i jestem osobą słabowidzącą. Moja droga wiary jest dla mnie czymś bardzo ważnym i osobistym. Nie zaczęło się to od jednego konkretnego wydarzenia, tylko stopniowo dojrzewało we mnie. Z czasem zaczęłam coraz bardziej interesować się wiarą, Kościołem i tym, co oznacza relacja z Bogiem. Zaczęłam modlić się, szukać odpowiedzi na różne pytania i coraz bardziej czuć, że chcę świadomie wejść na drogę wiary. Obecnie uczęszczam na katechumenat i przygotowuję się do przyjęcia sakramentów. To dla mnie bardzo ważny etap, ponieważ chcę przyjąć chrzest, Pierwszą Komunię Świętą i bierzmowanie. Nie traktuję tego jako czegoś przypadkowego ani jako chwilowego pomysłu. Jest to decyzja, która dojrzewała we mnie przez dłuższy czas i ma dla mnie ogromne znaczenie. W tej drodze bardzo ważne były dla mnie również osoby, które spotkałam. Szczególnie ważna jest dla mnie Pani Lucyna, która dała mi dużo wsparcia, ciepła i poczucia, że nie jestem sama. Dzięki niej wiele rzeczy związanych z wiarą i moim życiem zaczęło mieć dla mnie jeszcze większe znaczenie. Czuję ogromną wdzięczność za to, że pojawiła się na mojej drodze. Mam też swoje plany związane z przyszłością i wiarą. Chcę dalej uczestniczyć w katechumenacie, przygotowywać się do sakramentów i rozwijać swoją relację z Bogiem. Myślę również o tym, jak będzie wyglądało moje życie po przyjęciu sakramentów i jakie osoby będą mi w tym towarzyszyć. Najtrudniejsze jest jednak to, że boję się powiedzieć o tym rodzicom. Nie wiem, jak zareagują, dlatego wiele rzeczy związanych z moją wiarą i planami przeżywam w dużej mierze sama. Boję się ich reakcji, pytań, niezrozumienia albo tego, że będą chcieli mi zabronić czegoś, co jest dla mnie naprawdę ważne. Moi rodzice są bardzo antyreligijni. Wiara, Kościół i religia nie są czymś, do czego podchodzą pozytywnie. Właśnie dlatego tak bardzo boję się powiedzieć im o tym, co robię i jakie mam plany. Obawiam się, że mogą tego nie zaa

Dzień dobry, mam pytanie - mając zdecydowanie ponad 30 lat, nie udało mi się stworzyć (poza chwilowymi) żadnego rokującego związku z kobietami. Ostatnio korzystałem przez kilka lat z internetowych aplikacji, portali ale albo ich specyfika jest nietypowa albo co u mnie jest nie tak, bo wiele randek, a w zasadzie większość kończyła się na jednym spotkaniu (kawa, spacer, wyjście, kręgle). Przyszedł mi do głowy pomysł z kursem tańca dla singli jako opcji poznawania się na żywo, tylko zastanawiam się czy może to nie jest efekt pierwszego wrażenia, czy kurs tańca coś zmieni poza fajną zabawą i opcją poznania technik tanecznych. Jeśli aplikacje randkowe spowodowały że do spotkań na żywo dochodziło a potem na żywo było źle, to kurs tańca od razu przenosi do realizacji na żywo, więc efekt może być podobny. Trudno mi jednoznacznie powiedzieć, dlaczego wszystkie randki z internetu kończyły się na pierwszej i ostatniej. I bije się z myślami czy inne opcje nie będą podobne.

Dzien dobry, mam relację z osobą, którą znam już 3 lata. Głównie piszemy, choć chodzimy do tej samej klasy i w sumie nigdy nie rozmawiałyśmy osobiście bardziej pisaliśmy i może przytulenie itp. 

Na początku była bardzo pewna siebie, energiczna i przyciągała moją uwagę, ale z czasem nasza relacja stała się trudna i wyczerpująca emocjonalnie. Wiem że nie mogę nikogo diagnozować, ale bardziej po prostu wyczuwam, podejrzewam, że ma cechy narcyza ukrytego niekiedy. Zauważyłam u niej zachowania, które mnie ranią i zastanawiają: robi „ciepło-zimno” raz jest miła, chwilę później zimna i zdystansowana, odwraca uwagę od swoich zachowań, żeby wyglądało, że to ja jestem winna, gdy próbuję wyjaśnić swoje uczucia, często robi z siebie ofiarę albo mówi, że ma mnie dość, głównie co w niej widzę to rola ofiary, ciągle wyolbrzymia wszystko, że wszystko ją rani, a ona jest dobra dla każdego i sie poświęca, że każdego stawia ponad siebie. 

Zmienia ton rozmowy w sekundę, co sprawia, że czuję się emocjonalnie wyczerpana, mówi, że się stara o mnie, choć o to nie prosiłam, i wymaga, żebym to doceniała i mówi, że ją to niszczy, że za mną biega, ale ja nawet nie chcę i obiecuje zmiany, np. wizytę u psychologa, a gdy przypominam, staje się agresywna, tłumaczy też ze przeze mnie sie nie zmienia, bo jej wypominam zachowanie jej, które mnie rani i które powtarza. 

Tłumaczy swoje manipulacje tym, że każdy manipuluje i to naturalne zachowanie człowieka i że robi to nieświadomie, albo reaguje agresją na to, że wyłapie manipulacje. Raz mówi, że jestem wspaniała i najlepszą i mnie kocha, że mam jej nie zostawiać, a raz, że jestem okropna i najgorszą osoba jaką poznała. 

Czuje jakby specjalnie wybierała swój wizerunek po kłótni np. że mnie kocha i się zmieni, że mam jej nie zostawiać  i błaga mnie i prosi, przeprasza choć dopiero mówiła, że jej niszcze życie jak też przypominam jej sytuację, gdzie mnie zraniła to mówi, że nie "pamięta" a jak jej wyśle screena tej wiadomości to zaczyna sie wkurzać - wymuszała kiedyś ode mnie nagie zdjęcia pisząc w schemacie ciepło-zimno i manipulacja emocjami jak nie chciałam wysłać to była okropna, że to nie ma sensu itp. 

Każdy błąd, który jej wytykam, ją tak boli, że zaczyna być agresywna i mną manipulować mówię np. ze mnie rani i sytuację przewraca na mnie, że to ja ją ranie albo że mam jej nie poniżać jak mówię tylko ,że "ranisz mnie zachowujesz sie manipualcyjnie" mówi też, że każdy chce ją wykorzystać seksualnie, choć to nieprawda, bo ona to robiła ze mną, ale wciąż zaprzecza tego, że dotykała mnie bez zgody. 

Czuję obrzydzenie do dziś, ale tak zaczęła pisać, że nie wiem już czy se wymyśliłam to czy co naprawdę. Często, gdy staram się ustawić granice lub powiedzieć, co mnie rani, reaguje agresją lub próbuje wzbudzić we mnie poczucie winy, w przeszłości pokazywała mi zdjęcia swoich ran i pisała, że chce skończyć ze sobą, co wywoływało u mnie ogromny stres i poczucie odpowiedzialności, mimo że nigdy nie powinnam tego czuć, odwraca sytuację tak, że to ja mam poczucie winy, a ona staje się ofiarą, ciągle poznaje nowych ludzi, z którymi chce się wiązać, a potem mówi, że zostali ją zranili, mimo że sama zachowywała się wątpliwie wobec nich, ale tłumaczy się że chce dla każdego dobrze i dostrzegać w każdym dobro. 

To powtarza się od lat i dotyczy też relacji rodzinnych, np. z mamą czy byłym chłopakiem. 
Czuję się ciągle manipulowana i wątpię czasem w to co myślę i czuję mam teraz myśli, że to sobie wymyślam i może na rację:/ Nie potrafię być do niej jakaś emocjonalna czuję się ciągle zdenerwowana przez nią jakbym nie miała emocji tylko te złe. Po takich interakcjach czuję się wyczerpana emocjonalnie i zdezorientowana jakbym była odpowiedzialna za jej uczucia i zachowania, choć wiem, że to nie moja rola. 
Chciałabym zrozumieć, czy jej zachowania to po prostu konflikty i różnice w relacjach, czy mogą to być oznaki manipulacji emocjonalnej lub innych trudnych schematów zachowań. To naprawdę długi temat, musiałabym dużo pisać, ale chciałabym tylko by spojrzeć na to, co robi teraz.

Nasza historia i trudna droga do tego punktu Nasz ślub wzięliśmy w 2017 roku. Rok później urodziło się nasze pierwsze dziecko, a w 2021 roku drugie. Niestety, przez ostatnie osiem lat nasza codzienność wyglądała tak, że żona spała z dziećmi, a ja w salonie. Brakowało nam bliskości, intymności i prawdziwych rozmów o nas – ostatnie dwa lata kręciły się wyłącznie wokół dzieci, zakupów i logistyki domowej. Żona nie pracowała aż do jesieni 2023 roku. Kiedy w końcu podjęła pracę, zaczęła się zmieniać, ale relacja między nami wciąż kulała. W 2022 roku kupiliśmy działkę i rozpoczęliśmy budowę domu. Finansowo w zasadzie ciągnąłem to sam – od ślubu pokrywałem 100% kosztów życia, rachunków i 97-98% kosztów budowy. Żona zarabiała 4-5 tysięcy, ale gdy zapytałem, ile udało jej się odłożyć, twierdziła, że nic, bo wszystko wydaje na dzieci. Nie chciała pokazać konta, pozwalała jedynie zerknąć na chwilę w telefon. przed budową wziąłem kredyt 150tys w revolut, Żona dołożyła do dachu 15 tysięcy i to było tyle z jej finansowego wkładu. Narastający kryzys i błędy z obu stron Oboje popełnialiśmy błędy i wiem, jakie są moje winy. Jestem człowiekiem dominującym i stanowczym, a żona jest introwertykiem, który tłumi emocje w środku. Moje dzieciństwo, podobnie jak jej, nie dało mi wzorca pełnej, ciepłej rodziny (jej mama zmarła, gdy żona miała 5-6 lat, a tata był bardzo surowy). Czasami traciłem cierpliwość – gdy dzieci nie słuchały po dziesięciokrotnym uproszeniu, podnosiłem głos. Zdarzyło mi się też przekląć ze złości pod nosem (np. szukając pilota na mecz) czy ostro zareagować w stresowych sytuacjach, jak wtedy, gdy zimą młodszy syn spadł na ziemię i ubił ząbek, bo żona go nie dopilnowała, albo gdy zapomniała podać dziecku leku. Do dziś mam wyrzuty sumienia za te wybuchy, ale czułem ogromną frustrację. Przez lata czułem się jak samotny bankomat bez żadnego wsparcia emocjonalnego. Mimo że wracałem zmęczony z budowy, zajmowałem się domem, gotowałem, robiłem większość zakupów i sprzątałem. Mieszkaliśmy na osobnym piętrze domu moich rodziców; babcia bardzo pomagała, choć czasem się wtrącała – jak to babcia. W 90% sporów stawałem jednak po stronie żony. Gdy żona zaczęła potajemnie spotykać się z kolegą z pracy i chodzić na terapie, nie chcąc mi powiedzieć, o co chodzi, moje zaufanie mocno ucierpiało. W przypływie ogromnej frustracji, czując się osamotniony z budową i problemami, popełniłem błąd – pisałem z dawną znajomą, a wiedząc, że żona to czyta, pod wpływem alkoholu i wściekłości napisałem bolesne, wulgarne rzeczy (m.in. obrażające jej siostrę i targu). Chciałem ją uderzyć tam, gdzie zaboli, bo sam byłem na skraju wytrzymałości. Odejściem i obecna rzeczywistość Wiosną 2025 roku próbowaliśmy ratować małżeństwo u psychoterapeuty, ale to pomogło tylko na chwilę. 10 października poruszyłem z żoną temat tego, dokąd zmierzamy, pytając, czy zdaje sobie sprawę, że to prowadzi do rozwodu. Odpowiedziała, że może tak będzie lepiej. Ustaliliśmy wtedy, że ze względu na brak stabilności finansowej od stycznia wprowadzimy rozdzielność majątkową, a ja sam wezmę i spłacę kredyt na dokończenie domu. Zgodziła się, przytuliliśmy się i wierzyłem, że idziemy w dobrą stronę. Tymczasem tydzień później, pod moją nieobecność w pracy, żona uciekła z dziećmi do wynajętego w bloku mieszkania, pomagana przez siostrę, która – tak jak otoczenie żony, w tym koleżanki-rozwódki – moim zdaniem mocno wpłynęła na tę decyzję. Wynajęła to mieszkanie, choć wcześniej twierdziła, że nie ma pieniędzy na dokładkę do domu. Teraz synowie są u mnie regularnie. Starszy (8 lat) mówi wprost, że woli być tu ze mną, bo woli nasz dom niż blok, i rzucił nawet, że chciał nowy dom, ale mama wszystko „zakręciła”. Młodszy (5,5 roku) też bardzo to przeżywa. Co dalej? Początki były dramatyczne, ale z każdym dniem jest we mnie coraz większa chęć walki o zdrowy rozsądek i o moją rodzinę – choć wiem, że nie za wszelką cenę i na starych zasadach. Rozpocząłem własną terapię, kupiłem literaturę psychologiczną, czytam i analizuję swoje zachowania. Wiem, że rozdzielność majątkowa i uregulowanie spraw finansowych są mi niezbędne, by nie zostać na lodzie po latach finansowania wszystkiego samodzielnie. Chcę dać żonie trochę czasu, by pobyła sama, przemyślała wszystko (zwłaszcza że w nowej pracy bardzo się stresuje i bierze leki). Czy to da się uratować? Wierzę, że kryzysy małżeńskie można zażegnać, ale obie strony muszą tego chcieć i zacząć budować relację na zupełnie nowych, zdrowszych fundamentach – bez udziału osób trzecich, bez chowania żalów i z poszanowaniem obustronnych potrzeb. List, nad którym pracuję i który skonsultuję z psychoterapeutą, przekażę w odpowiednim momencie. Najważniejsze jest teraz dobro dzieci, mój wewnętrzny spokój oraz mądre i bezpieczne pokierowanie tą sytuacją.

Co może być przyczyną skrajnych nastrojów mojego Męża? Jednego dnia jest dobrze, kolejnego jakby był innym człowiekiem. Raz jest cudownie, a innym razem mnie odpycha, ignoruje. Jakby miał 2 twarze. Czy mogę Mu jakoś pomóc? Czy to może być kwestia psychiki? Bardzo mnie to wyczerpuje psychicznie.