Odpowiedz jako specjalista
WsteczNieletni a terapia: Czy muszę iść na terapię po rozmowie z psychologiem szkolnym?
Jestem niepełnoletni Udałem się do psychologa szkolnego, który po rozmowie zobaczył, że mam jakiś problem i zaprosił mnie na kolejne spotkanie. Przy drugim spotkaniu przyznałem się do spożywania Marihuany, Pani psycholog uznała, że jest to dla mnie zagrożenie zdrowia lub życia, powiedziała, że MUSZE udać się na terapie zawiadomiła moich rodziców i powiedziała, że jeśli się tam nie udamy, to sprawa zostanie zgłoszona do sądu rodzinnego. Wiem, że może i terapia by mi się przydała, ale w tym momencie mego życia nie chce tego robić, moja mama również bardzo to przeżyła. Czy wystarczy, żebym udał się na jedną wizytę oraz złożył papier w szkole, że udałem się na terapię, czy wtedy psycholog "zapomina" o temacie i pozwala dalej na decydowanie o mnie przez Rodzica, w momencie, gdy z rodzicem udaje się na terapie. Bo nie wiem do końca czy w takim momencie nie jestem już praktycznie zmuszony do terapii (No bo chyba żadne dziecko i rodzic nie chce mieć sprawy w sądzie)
Anon
10 miesięcy temu
Anastazja Zawiślak
Psycholog szkolny ma obowiązek reagować, jeśli widzi zagrożenie – dlatego poinformował rodziców i wspomniał o sądzie i dalszych korkach prawnych. Taki jest jego obowiązek i rola. Choć formalnie nie może Cię zmusić do terapii, to w praktyce lepiej pójść, choć na jedno spotkanie zobaczyć, spróbować i wziąć zaświadczenie – to może zatrzymać dalsze kroki prawne. Warto, też porozmawiać z psychologiem szkolnym o Twoich obawach co do terapii i braku gotowości. Tym bardziej, gdy czujesz, że sama terapia byłaby przydatna, może nie warto czekać na odpowiedni moment, a po prostu umówić się na spotkanie. Sam fakt, że szukasz pomocy, to dojrzały krok.
Pozdrawiam,
Anastazja Zawiślak
Psycholog
10 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Kania-Bzdyl
Drogi Anonie,
rozumiem, że chcesz ominąć pewne procedury, mi natomiast przychodzi inne pytanie:
Dlaczego sięgasz po marihuanę? Co takiego Ci daje?
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
10 miesięcy temu
Natalia Krawiec-Jokiel
Dzień dobry :)
Psycholog szkolny, ale także psycholog/terapeuta pracujący z dziećmi i młodzieżą ma szczególne zobowiązania względem ochrony ich zdrowia i życia. Nie informuje rodziców czy opiekunów z powodu swojej złośliwości, tylko troski :) Dlatego reakcja Twojego psychologa szkolnego jest uzasadniona. Rozumiem, że możesz mieć pewne opory, obawy przed dalszymi konsultacjami, niemniej jednak uważam, że nie zaszkodzą, a nawet mogą okazać się przydatne. Pozwól sobie na to doświadczenie. Do psychoterapii nie można nikogo zmuszać. Natomiast ważna rzecz - Sąd już może wydać takie postanowienie, na podstawie którego dana osoba już musi podjąć się terapii. Może jednak warto spróbować? A poza tym, jeśli przyznałeś się do zażywania środków psychoaktywnych, to może coś za tym stoi? Może jednak warto przyjrzeć się temu, podczas konsultacji co takiego się zadziało, że w Twoim życiu zagościła marihuana.
Zachęcam Cię do tego. To tylko rozmowa, w której sam decydujesz co chcesz powiedzieć :)
Trzymam kciuki!
Pozdrawiam,
Natalia Krawiec-Jokiel
10 miesięcy temu
Zobacz podobne
Problemy z komunikacją u trzyletniego dziecka - płacz i brak chęci nauki nowości
Dzień dobry, mój przybrany 3-letni synek nie chce ogóle gadać, jak się go coś spytał, to płacze, nie chce w ogóle uczyć się nowych rzeczy, reaguje płaczem, nie pokazuje gdzie ma nos itd proszę o poradę siedzę z nim praktycznej cały dzień, a on tylko płacze na zadawanie pytań i jak ma coś pokazać
Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się.
Witam, mam 16 lat, od 4 klasy podstawówki zmagam się z samookaleczaniem. Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się. Najmniejsze sytuacje doprowadzają mnie do płaczu i braku chęci do życia. Zdarzają się też zmiany osobowości np. z nieśmiałej i pomocnej zmieniam się we wredną i niepomocną. Czasem tracę też chęci do życia, tak po prostu, myślę sobie, że to wszystko nie ma sensu i nic mi się nie uda. Nawet niewielkie słowa prowadzą do zmiany mojej własnej samooceny, także żarty. Co to może być, czy ktoś może mi pomóc?
Martwię się o córkę i opiekę nad nią. Po rozwodzie mieszka z matką, jednak widzę zaniedbania
Witam, ma 5 letnią córkę, rozstałem się z jej matką, teraz córkę widuję na weekendy, gdy córka przyjechała do mnie ostatnio, było to w godzinach około 18, ja w tych godzinach jadam obiad, gdyż pracuję do 17, zauważyłem u córki apetyt, jakby była głodna, więc zapytałem czy jadła obiad u mamy, usłyszałem od córki, że mama nie gotuje obiadów, więc z ciekawości zapytałem - to co jesz - odpowiedziała, że serki, ale nie byłem jedynym, któremu tak powiedziała, gdy poszliśmy do znajomych, bo moja córka lubi się z ich dziećmi, znajomi byli w porze obiadowej, gdy zapytali mojej córki, co lubi, jak mama gotuje, usłyszeli tą samą odpowiedź, co ja teraz zamartwiam się czy moje dziecko nie chodzi głodne, nie wiem, gdzie to zgłosić, najchętniej zabrałbym córkę i sam się nią zaopiekował- wiem, że w sądzie ciężko jest wygrać taką sprawę z matką, co zrobić? córka nie raz okazuje, że nie chce wracać do mamy tak, jakby się czegoś bała.
TW: samookaleczenie. Pragnienie głębokich ran i blizn - potrzeba większych samookaleczeń przez nieustanne myśli
TW: samookaleczenie
Rany po samookaleczeniach, muszą być jak największe, najgłębsze, im jest większa i bardziej rozległa, tym bardziej jestem dumna z siebie. Tylko chore jest to już na, tyle że mój mózg cały czas mówi, że jest niewystarczająco, mimo że patrząc obiektywnie, są głębokie, regularnie dochodzę żył i tak dalej, ale dla mojego mózgu to dalej jest za mało i to już jest chore, to mnie tak męczy, że tnę się i płacze, bo już nawet to nie pomaga, bo mój mózg nawet wtedy się nie wycisza. POTRZEBUJE mieć jak największe blizny i rany
Czy psychoterapeutka coś zrobi z informacją o tym, że miałem kontakt seksualny w wieku 14 lat?
Dzień dobry!
Aktualnie mam piętnaście lat, ale w wieku czternastu miałem kontakt seksualny, mój partner także miał czternaście.
Czy będzie musiała psychoterapeutka odreagować na tę informacje?
