Kryzys w małżeństwie - nie umiem funkcjonować przez stres, że stracę rodzinę.

Dzień dobry. Od około półtora roku pozostawałam w bliskiej relacji z mężczyzną. Znamy się dłużej, z wyjazdu. Mieszkamy daleko od siebie. Pisaliśmy swego czasu intensywnie, jako dobrzy znajomi. On znalazł dziewczynę, zniknął, po czym wrócił, inicjując kontakt. Tamten związek się rozpadł. On przeprosił za zniknięcie, był bardzo obecny, dążył do spotkania, dużo flirtował, ja, na początku ostrożna, dałam się wciągnąć w to. W końcu spotkaliśmy się na kilka dni, po czym wróciłam do siebie. A kontakt pisemny osłabł, jednak on dalej nie miał nic przeciwko spotykaniu się, kiedy będzie okazja. Okazje były, inicjowane przeze mnie. On zawsze był wtedy bardzo czuły, pozwalam być blisko i zawsze też sam przychodził po czułości. Było to takie niewymuszone. Zawsze byłam bardzo ostrożna w stosunku do niego z powiedzeniem wprost, że się zakochałam, bo powiedział mi już na początku, że ma unikający styl przywiązania, bo gdy miał 6 lat zostawiła go matka. To był mój błąd, bo okazało się, że on już od jakiegoś czasu wiedział, że jednak nie widzi formalnego związku ze mną. Byłam zła, wyrzuciłam mu to, że skoro widział, że jednak z mojej strony w grę wchodzą uczucia, to nie przerwał tego mówiąc jasno, czego chce. I tak się spotykaliśmy dalej, był seks, były czułości, zachowywanie się jak para, również z jego strony. Bardzo to przeżywam, a on chce kontynuować znajomość. Dla niego może to pozostać takie, jak jest, czyli kumple z bonusem. Kiedy jednak powiedziałam, że skoro ja mam uczucia, a on nie, to taka relacja nie jest możliwa, powiedział, że nie musimy być fizycznie blisko, ale abym nie kończyła znajomości. Po tej rozmowie sam odezwał się pierwszy, było mu źle, chodził jak struty, wiedząc, ze mnie skrzywdził. Ja przyznam szczerze, że w dużej mierze opierałam się na wyobrażeniu tego, jak może być, ale widziałam, se nie dawał mi komfortu psychicznego. Nie mogę winić go za to, że uroiłam sobie w głowie pięknej miłości. Między nami jest dystans i 10 lat różnicy, on jest młodszy, ma 30 lat, ale mi to akurat nie przeszkadza. Po kilku ciężkich dniach postanowiłam przede wszystkim iść na terapię, ale też nie zrywać kontaktu. Jeżeli ma przetrwać, to przetrwa, jeśli nie - niech wygaśnie samo. Czy mam jeszcze nadzieję, że mu się odmieni? Być może. Mózg podrzuca mi różne katastroficzne wizję, typu przecież miałam to poczucie, że już nie muszę szukać, chcę jego, a skoro on mnie nie, to moje życie nie ma sensu. Nigdy nie miałam bliskiej więzi z rodzicami, właściwie z nikim. Nie fair jest leczenie swoich deficytów kosztem choćby tego faceta. Ciągle jednak zastanawiam się, czy kontynuowanie tej znajomości ma sens. Myślę, że tak. Czy ktoś może spojrzeć na to z boku?

Mój mąż ma 25 letnia córkę z pierwszego małżeństwa. Dziewczyna ma nerwicę lękową i prawdopodobnie spectrum autyzmu co zostało zdiagnozowane w ciągu ostatnich 2 lat. Jest studentką na 5 roku studiów. Od prawie 2 miesięcy siedzi w domu, leczy się psychiatrycznie, ma dysocjacje (tak to nazywa jej matka), nie mówi. Jest objęta opieką lekarza psychiatry oraz ma psychoterapię. Dodam, że od dziecka jest pod silnym wpływem matki, nie potrafi, nie chce być samodzielna (jeszcze niedawno rodzice jeździli sprzątać jej pokój w akademiku), matka poświęciła jej całe życie, jest matką i wie najlepiej czego trzeba jej córce, córka jest najważniejsza i ona dla córki wszystko. Natomiast mój problem dotyczy zachowania mojego męża w tej sytuacji. Mam poczucie, że jest wciągnięty w jakąś manipulację - zostało mu wmówione przez obie, że autyzm i nerwica mają podłoże genetyczne właśnie po nim. Mam poczucie, że matka celowo wykorzystuje chorobę córki aby zwrócić na siebie uwagę. Oczywiście ma to ogromny wpływ na nasze relacje i codzienne życie. Mąż jest wycofany, nieobecny, ignoruje mnie, lekceważy. Ja rozumiem, że córka jest chora, ale nie jestem partnerem w tej sytuacji. Kiedy pytam czy czegoś potrzebuje jak go wesprzeć to odpowiada, że to nie jest moja sprawa. Słyszę tylko, że to jest jego dziecko. Im dłużej ta sytuacja trwa to zbliża się tam a oddala ode mnie. Sam zamęcza się myśleniem, że on ma te same przypadłości co córka, że są oboje bardzo wrażliwi i emocjonalni. Tylko na swoim punkcie, bo ja jestem obok i nie budzę żadnych jego emocji. Już nie mówiąc o tym, że też mam swoją wrażliwość i emocje. Nie radzę sobie. Boję się co już też u mnie zaczyna mieć swoje objawy. Bezsenność, lęki o przyszłość, brak apetytu. Dodam też, że poznałam męża kiedy był już 6 lat po rozwodzie. Zdradził poprzednią żonę z inną kobietą i do niej odszedł. Nie miał żadnych skrupułów zostawić 6 letnie wówczas dziecko. Kontakty z córką były incydentalne również dlatego, że ograniczane przez matkę. Rekompensował swoje ojcostwo finansami. Co zresztą czyni do dziś, każda zachcianka, prezent jest kupiony od ręki. Jestem mocno niezależna finansowo, a rozlicza z kaucji za butelki, ale to już inna historia. Będę wdzięczna za pomoc.