Lekcja 3 z 21Za darmo
Prezentacje ADHD i zmiany w dorosłości
Poznasz trzy prezentacje objawów ADHD i zobaczysz, jak ich nasilenie może zmieniać się wraz z wiekiem i sytuacją.
Co najbardziej pasuje do Twojego doświadczenia?
Zaznacz wszystko, co dotyczy Ciebie
Współczesne klasyfikacje mówią o prezentacjach, a nie stałych „typach”, ponieważ obraz objawów może zmieniać się w czasie.
Kuba, 28
Kuba jako dziecko nie mógł usiedzieć na lekcji. Wstawał, chodził, gadał. Diagnoza: ADHD. Ritalin do 14 roku życia.
Potem powiedziano mu: wyrósł. Ale Kuba nie wyrósł. Nauczył się siedzieć. Niepokój przeniósł się do środka: ciągłe myśli, trudność z czekaniem, impulsywne decyzje.
Ma 28 lat i szuka pomocy od nowa. Bo nikt nie powiedział mu że ADHD dorosłych wygląda inaczej.
ADHD nie znika z wiekiem - zmienia formę. U części osób nadpobudliwość fizyczna przechodzi w niepokój wewnętrzny, trudność z czekaniem i impulsywne myśli.
Trzy prezentacje ADHD
Z przewagą nieuwagi
Dominują trudności z koncentracją, organizacją, pamiętaniem i kończeniem zadań. Taka prezentacja może być mniej widoczna dla otoczenia i bywa później rozpoznawana.
Z przewagą nadpobudliwości i impulsywności
Dominują nadmierna aktywność lub wewnętrzny niepokój, trudność z czekaniem, przerywanie i impulsywne działanie.
Prezentacja łączona
Występuje wystarczająca liczba objawów z obu grup. Obraz może zmieniać się wraz z wiekiem, wymaganiami i środowiskiem.
Prezentacja nie jest etykietą na całe życie. Diagnoza wymaga oceny kryteriów, początku objawów, ich obecności w różnych sytuacjach i wpływu na funkcjonowanie.
ADHD u dziecka
- Biega, skacze, nie usiedzi
- Przerywa nauczycielowi
- Gubi zeszyty i przybory
- Nie czeka na swoją kolej
ADHD u dorosłego
- Wewnętrzny niepokój, kręcenie się na krześle
- Przerywa rozmówcy, mówi zanim pomyśli
- Gubi klucze, portfel, telefon
- Impulsywne zakupy, nagłe zmiany planów
Te same mechanizmy, inne formy. Dlatego dorośli z ADHD często nie są rozpoznawani.
U części dorosłych widoczna aktywność ruchowa staje się mniej nasilona, a częściej opisywane są niepokój, potrzeba ruchu, gadatliwość lub trudność z odpoczynkiem. Nie oznacza to jednak, że u każdej osoby nadpobudliwość „przenosi się do środka”.
Kuba został zdiagnozowany jako dziecko i powiedziano mu że wyrósł. Co się naprawdę stało?
- często
objawy rozpoczęte w dzieciństwie utrzymują się także w dorosłości
- wiele
dorosłych otrzymuje diagnozę dopiero po latach kompensowania trudności
- nierówno
ADHD bywa rozpoznawane z różną częstością zależnie od płci, obrazu objawów i dostępu do diagnozy
Kliknij głos, aby zobaczyć, co mógłby powiedzieć.
„Ale ja potrafię się skupić godzinami. Może wcale nie mam ADHD? To pewnie jakaś pomyłka.”
Jak wyglądają Twoje trudności teraz, a jak wyglądały wcześniej - w dzieciństwie lub młodości?