Odpowiedz jako specjalista
WsteczPoszukiwanie grup wsparcia dla rodziców dzieci z borderline - pilnie potrzebna pomoc
Treść wrażliwaSzukam grup wsparcia/ terapii grupowej dla rodziców dzieci ze zdiagnozowanym borderline. Bardzo trudno w internecie znaleźć takie grupy stricte w tym obszarze, obdzwoniłam kilkanaście ośrodków i nic. Może tutaj ktoś może coś polecić lub zaprosić mnie do jakiejś grupy dyskusyjnej na tym portalu? Od kilku lat zmagam się z depresją córki, od kilku miesięcy zdiagnozowana jako borderline. Po jej próbie samobójczej rozpadłam się na kawałki. Potrzebuje się pozbierać by móc ją wspierać. Terapia indywidualna mnie zawiodła, bo potrzebuje konkretnych wytycznych jak sobie radzić ze swoimi emocjami w tym szczególnym przypadku i myślę że grupa ludzi z podobnym doświadczeniem mogłaby być dla mnie ogromnym wsparciem. Szukam czegoś na już, nie mam czasu na czekanie miesiącami na kursy, bo albo nie zdążę jej pomóc, albo sama rozpadnę się psychicznie tak, że nie będę już w stanie podołać temu wyzwaniu. Jesli macie jakieś pomysły to bardzo proszę o pomocne w temacie informacje.
Bożena Nagórska
Szanowna Pani,
Pani sytuacja wymaga natychmiastowego wsparcia, które skupia się nie tylko na empatii, ale przede wszystkim na konkretnych narzędziach radzenia sobie w kryzysie. W przypadku diagnozy borderline u dziecka najskuteczniejszą formą pomocy dla rodziców, oferującą Pani poszukiwane „wytyczne”, jest trening umiejętności w nurcie terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT). Proszę szukać w swojej okolicy lub online grup typu „Family Connections” – są to bezpłatne, oparte na dowodach naukowych programy dla bliskich osób z zaburzeniem osobowości z pogranicza, które uczą m.in. deeskalacji napięcia i stawiania granic. Jeśli terminy w ośrodkach są odległe, warto w pierwszej kolejności dołączyć do większych grup wsparcia na portalach społecznościowych, gdzie społeczność często dzieli się namiarami na prywatne, mniejsze grupy terapeutyczne dostępne od zaraz. Proszę również pamiętać o telefonach zaufania dla osób w kryzysie emocjonalnym, które mogą pomóc Pani „pozbierać się” w tych najtrudniejszych momentach, zanim znajdzie Pani stałe miejsce w grupie. Pani dobrostan jest teraz fundamentem bezpieczeństwa córki, więc Pani potrzeba uzyskania pomocy jest w pełni uzasadnioną koniecznością, a nie słabością.
Wszystkiego dobrego
Bożena Nagórska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ziomber
Dzień dobry
To, co Pani opisuje, brzmi jak sytuacja, w której potrzebuje Pani nie tylko wiedzy, ale też szybkiego, praktycznego wsparcia dla siebie i takie wsparcie rzeczywiście istnieje Najbardziej pasujący trop to Family Connections będący bezpłatnym, 12-tygodniowy, program wsparcia dla rodzin i bliskich osób z borderline, oparty na DBT, z naciskiem na psychoedukację i konkretne umiejętności radzenia sobie. W Polsce program jest prowadzony m.in. przez PTDBT i ośrodki współpracujące, a na liście jest też możliwość zapisania się na oczekujących. Family Connections w Polsce to program dla rodzin i bliskich osób z BPD, warto pytać o najbliższy termin i listę oczekujących. Centrum HarmonJa prowadzi treningi Family Connections regularnie, z możliwością zapisania się na listę oczekujących. Należy napisać lub zadzwonić do miejsc prowadzących Family Connections i zapytać wprost o najbliższy start, listę rezerwową i formę online.bDołączyć do grupy wsparcia dla rodzin osób z zaburzeniami osobowości, jeśli szuka Pani natychmiastowego kontaktu z ludźmi, którzy rozumieją sytuację. Szukać nie tylko „terapii dla rodziców dzieci z borderline”, ale też haseł: Family Connections, DBT dla rodzin, wsparcie dla bliskich osób z BPD, psychoedukacja dla rodzin. Można także rozważyć wsparcie dla siebie w modelu skoncentrowanym na kryzysie, bo po próbie samobójczej córki Pani objawy przeciążenia są bardzo zrozumiałe i wymagają ochrony.
Wiktoria Woldan
dzień dobry ❤️
Sytuacja, którą Pani opisuje, jest bardzo wymagająca i rozumiem, że potrzebuje Pani nie tylko wsparcia emocjonalnego, ale również konkretnych wskazówek, jak radzić sobie na co dzień. W przypadku bliskich osób z rozpoznaniem osobowości borderline pomocne mogą być grupy wsparcia oraz treningi oparte na terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT), które uczą m.in. regulacji emocji, stawiania granic i skuteczniejszej komunikacji. Jeśli trudno znaleźć taką grupę stacjonarnie, warto poszukać również programów lub grup online oraz społeczności zrzeszających rodziców w podobnej sytuacji. Proszę także pamiętać, że zadbanie o własne zdrowie psychiczne nie jest przejawem słabości, lecz ważnym elementem, który pozwoli Pani skuteczniej wspierać córkę. Trzymam za Panią kciuki
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z nadmierną potrzebą sprzątania?
Ostatnio czuję, że wszystko kręci się wokół sprzątania. Dosłownie! Każdy drobiazg, bałagan, coś nie na swoim miejscu – od razu mnie spina. Muszę to ogarnąć, nie ma wyjścia, bo inaczej czuję taki dziwny niepokój, że nie mogę się skupić na niczym innym. Problem w tym, że zaczyna mi to odbierać całą energię i czas.
Nie wiem już, czy to normalne, czy przesadzam. Jak znaleźć jakiś balans? Jak ogarnąć to, żeby porządek nie rządził całym moim dniem? Nie chce, żeby to się przerodziło w zaburzenie osobowości, a dużo czytałem ze tak jest
Podwójna osobowość: dlaczego w domu jestem pyskata i niezadowolona, a poza nim pełna energii?
Chciałabym opisać moja sytuacje, która jest ze mną, w sumie odkąd pamiętam, myślę, że jest to tez uwarunkowane genetycznie, bo mój tata tez się z tym utożsamia. Mianowicie w domu przez rodzinę, jestem postrzegana no i tak tez się zachowuje: niezadowolona wiecznie, chamska, docinająca, pyskata, zawsze mam jakiś problem, focha, wszystko mnie denerwuje i przytłacza, a poza domem zupełnie odwrotnie: pełna Energi, zadowolona, uczynna, nikt by nie pomyślał, ze mam taki charakter w domu. Oczywiście są wyjątki, ale jednak tak to się kreuje większa część mojego życia. Chciałabym jakoś to sobie wyjaśnić albo usprawiedliwić nawet jakimś schorzeniem wiec proszę o pomoc. Jestem 18-latka.
TW! Zauważam, że nie radzę sobie, jestem przeciążona. Zmagam się z zaburzeniami, przeszłam niedokonane samobójstwo, nie mam dobrych relacji z siostrą.
Witam, jestem osobą, która rok temu w szpitalu psychiatrycznym się powiesiła, ale mnie odratowali, ciężko mi było dojść do siebie a pod koniec wakacji mój kuzyn dokonał samobójstwa i nie dość, że mam problemy z moją siostrą to nie potrafię sobie tego wszystkiego poukładać. Miałam już parę sytuacji, co chyba tylko ktoś z góry mnie chroni, ale nawet, kiedy doszło do rękoczynu pomiędzy mną a moją siostrą, to czuję, że niekiedy tracę kontrolę. Nawet na ostatnim spotkaniu z panią psycholog nową to wyszłam w trakcie wizyty, a psychoterapii jeszcze od pewnego czasu nie miałam regularnej. Ale czuję, że są dni, gdzie zaczynam się gubić, ale to nie wszystko, mimo że biorę leki to niekiedy muszę zmieniać pory leków, bo pracuję na zmiany, a na chwilę obecną nie mogę zmienić pracy ze względu na kredyt i nieopłacone rzeczy, jakie zostały po ostatnim pobycie rok temu. A drugiej narazie tak dobrze płatnej pracy nie znajdę . I tu właśnie w takiej sytuacji jestem i sygnały (moje zachowania) już mi pokazują, że nie daję rady.
Jak pomóc przyjaciółce, która żyje w iluzji i kłamstwie po trudnym rozstaniu?
Dzień dobry! Od kilku dni nie mogę przestać myśleć o mojej przyjaciółce. Jest 37 letnią singielką, która około rok wcześniej rozstała się że swoim partnerem a moim bardzo dobrym znajomym. To było bardzo trudne dla niej rozstanie. Od tego czasu zaczęła opowiadać mi o pewnym mężczyźnie którego poznała. Był on absolutnym ideałem, zapatrzonym w nią absolutnie. Pilot, Włoch, z pięknym mieszkaniem oraz samochodem. Moja przyjaciółka pracuje w magazynie układając palety. Cieszyłam się jej szczęściem, widzę w niej wiele zalet. Lecz z czasem jej historie zaczęły być niewiarygodne. Gdy jej pies był chory miał on jej zaproponować przewiezienie go helikopterem do innego kraju oraz opłacić leczenie (jej pies znajduje się w innym kraju pod opieką jej siostry). Zapytana o jego zdjęcie powiedziała, że nie lubi być fotografowany; nie akceptuje social mediow. Nawet gdy byli na weselu nie miała ani jednego zdjecia. Szybko zrozumialam, ze mnie okłamuje, tymbardziej, że często łapałam ją na kłamstwie w przeszłości. Trzymała mnie daleko od swoich innych znajomych, co było dziwne biorąc pod uwagę fakt, że w przeszłości się lubiliśmy. Razem z chłopakiem postanowiliśmy zorganizować wyjście na stand up. Zaprosiliśmy jej przyjaciela. W drodze powrotnej zapytaliśmy go wprost czy kiedykolwiek widział tego mężczyznę. Zaśmiał się i wprost nazwał go wymyślonym przyjacielem. Większość opowiedzianych przez nią jemu historii pokrywała się z tym co powodziala mi, za wyjątkiem jednej. Tej w której niby poznałam go na moich urodzinach. Bardzo się o nią martwię. Coś we mnie pękło. Ona żyje w tej iluzji i wszystkim o tym opowiada. Mi, mojemu partnerowi, swoim pozostałym znajomym oraz swojej rodzinie. Serce mi peka gdy pomyślę, że tydzień w którym rzekomo była na wakacjach we Włoszech pewnie siedziała sama w swoim łóżku w wynajętym pokoju i codziennie pisała mi jak wspaniale bawi się na wakacjach. Nie wiem co powinnam zrobić. Czy powinnam ją skonfrontować? Powinnam powiedzieć jej, że wiem, że kłamie? Że, przeraża mnie, że żyje tą iluzją? Do tej pory, udaję, że wierze w to co mówi, jednak staram się ucinać temat tego mężczyzny. Jak mam się zachować?
Trudności z odstawieniem narkotyków - jak rozpocząć terapię?
Nigdy nie wierzyłem w terapię, ale od kilku dni jestem trzeźwy i czuję się fatalnie. Krótko i na temat: Zacząłem palić marihuane i dużo pić w wieku 15 lat. Mając 16 lat, po raz pierwszy spróbowałem twardych narkotyków (konkretnie MDMA), a jako siedemnastolatek brałem codziennie mefedron i eksperymentowałem z wszelkiego rodzaju lekami i używkami, w tym przyjmujac morfine dozylnie. Miałem około 18 lat, kiedy mój stan psychiczny drastycznie się pogorszył; po tych wszystkich narkotykach byłem emocjonalnie wypalony – nie czułem nic poza wstrętem i nienawiścią. Nigdy nie miałem ojca, a od 15. roku życia mieszkałem sam, bo matka ciągle wyjeżdżała z kraju do swojego partnera. Gdy wracała, kilka razy wyrzucila mnie z domu; zawsze jednak wracałem, kiedy tylko pozwalała, bo nie mogłem znaleźć pracy i nie miałem dokąd pójść (w tamtym czasie czasem mialem mozliwosc i sypiałem u babci przez kilka dni lub odsypialem w samochodzie). Bezdomności towarzyszył ogromny stres, a wraz z nim pojawiły się sny o nekrofilii; były tak drastyczne, że często budziłem się w nocy z odruchem wymiotnym. Zacząłem ulegać tym myślom do tego stopnia, że nie potrafiłem się masturbować przy niczym innym niż do filmow o nekrofilii. Nie ustawały też fantazje o zabójstwie czy gwałcie. Odkąd ograniczyłem twarde narkotyki, objawy nie są już tak silne, ale wiem, że problem nadal istnieje i wymaga zajęcia się nim (istnieje też podejrzenie narcystycznego zaburzenia osobowości – NPD). Jaki rodzaj terapii wybrać? Od czego w ogóle zacząć? Nie chciałem się wyżalić – naprawdę potrzebuję pomocy, bo czuję się zagubiony.
