Odpowiedz jako specjalista
WsteczWitam. Od pewnego czasu zaobserwowałam u siebie spadek nastroju.
Witam. Od pewnego czasu zaobserwowałam u siebie spadek nastroju. Myślałam, że to minie, jednak z każdym dniem jest coraz gorzej. W tym momencie właściwie prawie nie jem i niewiele śpię. Wszystko przestało mnie interesować. Nie mogę na niczym się skupić. Pojawiły się również myśli samobójcze. Nie wiem właściwe, skąd to się wzięło. Nie mogę i nie chcę już obciążać przyjaciółki. Myślę o terapii, ale obawiam się, że to może być za mało w tym momencie.
Anka
2 lata temu
Kaja Tchórzewska
Witaj Anka,
opisany przez Ciebie spadek nastroju, utrata zainteresowań, trudności ze snem i pojawienie się myśli samobójczych są sygnałami, że potrzebujesz wsparcia. Znajdujesz się w sytuacji w, której jesteś przeciążona i na pewno jest to dla Ciebie trudne. Jest to naturalne, że może pojawić się obawa, że terapia może okazać się niewystarczająca w sytuacji, w której się znajdujesz. Niemniej jednak, terapia może być bardzo ważnym i dużym krokiem w procesie zdrowienia i odzyskiwania równowagi emocjonalnej. Terapeuci są wyszkoleni w udzielaniu pomocy osobom, które borykają się ze spadkiem nastroju, stanami depresyjnymi i myślami samobójczymi. Rozmowa ze specjalistą może pomóc zrozumieć przyczyny obecnego stanu i opracować skuteczne strategie radzenia sobie z sytuacją, w której obecnie się znajdujesz.
Na pewno bardzo ważne jest też to, abyś nie czuła się obciążająca dla innych. Twoje emocje i dobre samopoczucie są ważne. Jeśli obawiasz się, że za bardzo polegasz na przyjaciółce, możesz również skonsultować się z profesjonalistą- psychoterapeutą, który jest niezależną osobą, przygotowaną do udzielania wsparcia i pomocy. Pamiętaj, że nie jesteś sama- możesz sięgnąć po wsparcie również poza terapią. Jeśli czujesz się bardzo przygnębiona i pojawiają się myśli samobójcze, skontaktuj się z linią telefoniczną dla osób w kryzysie. Jest to instytucja, która będzie gotowa pomóc Ci w trudnych chwilach. W ramach interwencji kryzysowej udziela się natychmiastowej specjalistycznej pomocy psychologicznej, nie obawiaj się z niej skorzystać.
http://www.interwencjakryzysowa.pl/osrodki-interwencji-kryzysowej
Twoje zdrowie psychiczne jest ogromnie ważne, nie zwlekaj z działaniem.
Pozdrawiam Cię i trzymam kciuki,
Kaja
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
bardzo dobrze, że szuka Pani pomocy i jest świadoma występujących u siebie objawów. Oczywiście terapia jest często ważnym elementem leczenia ale w Pani sytuacji sugerowałabym jak najszybszy kontakt z lekarzem psychiatrą lub np. darmową infolinią dla osób w kryzysach psychicznych 116123.
Pozdrawiam
mniej niż godzinę temu
Usunięty Specjalista
Polecam wybranie się do dowolnego specjalisty w zakresie pomocy psychologicznej. Myśli samobójcze , problemy ze snem i jedzeniem to ważny sygnał by udać się po wsparcie .
Wspieram mocno Pani myśl o terapii.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Karpiński
2 lata temu
Zobacz podobne
Nie potrafię płakać, pomimo dużej potrzeby - czuję blokadę, co robić?
Od jakiegoś czasu nie potrafię płakać. Całkowicie sie zablokowałam na płacz czy to z bólu, smutku, z radości... Łzy napływają mi do oczu i tyle, włącza się coś na zasadzie znieczulicy... Zauważyłam to u siebie podczas zwykłego oglądania filmów( zawsze pierwsza się wzruszałam) i nagle to ustało. Moj mąż wylądował teraz w szpitalu, było z nim bardzo źle, a ja wiecznie z kamienną twarzą. Czuję, że jest mi potrzebne wyładowanie emocji płaczem, że zeszłoby ze mnie to ciśnienie, ale nie potrafię, nawet na siłę. Świadomość tej blokady mnie przytłacza. Poza tym, obawiam się, co powiedzą inni na myśl, że nie rusza mnie choroba Męża. Co jest ze mną nie tak??
Czy osoba po depresji jest zdrowa psychicznie i może służyć w policji lub wojsku?
Dzień dobry.
Czy osoba, która przeszła depresję, z punktu widzenia medycznego jest już osobą zdrową psychicznie?
Czy osoba taka ma możliwość służby w policji/wojsku?
Mam takie dziwne uczucie w żołądku - czy to od stresu, czy depresji?
Mam takie dziwne uczucie w żołądku - czy to od stresu, czy depresji?
Od połowy pierwszej ciąży popadam w nagłe napady złości połączone z frustracją i płaczem.
Witam, mam 23lata jestem kobietą i mam pytanie czy potrzebuje konsultacji psychologicznej/psychiatrycznej? Czy może to normalne emocje? Otóż sprawa wygląda tak: od 2,5 roku jestem mamą chłopca, a od 6 miesięcy mam córkę. Otóż od połowy pierwszej ciąży popadam w nagłe napady złości połączone z frustracją i płaczem. Dzieje się to nie raz 2-3 razy w tygodniu. Jestem tak zła z powodu tego, jak wygląda moje życie, że wrzeszczę( nie na dzieci oczywiście tylko sama do siebie lub nie wiem chyba na wszechświat), uderzam głową, pięściami o ściany nie raz wyrywam sobie włosy trwa to zazwyczaj kilka godzin w tym czasie wypominam sobie zły wygląd po ciąży (nie dodatkowe kilogramy, bo ich nie mam tylko rozstępy, bliznę po CC itp), mało pomocy ze strony partnera, zbyt wczesne macierzyństwo (urodziłam syna mając 21lat), mam poczucie bycia w klatce siedząc w mieszkaniu, czuje, że nic już mnie dobrego nie spotka, że tracę swoje życie, często myślę o tym, że mam już dość i chciałabym to wszytko skończyć, przed snem marzę o tym, by się nie obudzić a rano płaczę się, że jednak wstałam i żyje. Uważam, że nic nie osiągnęłam, sprawiam sobie ból fizyczny, bo na chwilę zapominam o bólu psychicznym. Żadne tłumaczenia typu, że powinnam być szczęśliwa, bo mam dwoje zdrowych dzieci i dach nad głową do mnie trafiają. Dosłownie nienawidzę swojego życia każdego dnia, męczy mnie już to uczucie, bo towarzyszy mi już prawie 3 lata. Ostatnio od około 3 tygodni doszły problemy z jedzeniem. Między innymi nie mam ochoty jeść, na spokojnie wytrzymuje 8-12h bez posiłku, po jedzeniu źle się czuje, więc jem małe porcje lub wcale. Mój dzień zaczyna się o około 7 rano i kończy około 23.30. Dodam, że pomimo małej ilości snu (mała ilość godzin plus wstawanie w nocy do córki) często nie mogę spać. Najczęściej jest to spowodowane myślami, że zmarnowałam sobie życie, że życie mnie przytłacza. Często myślę o tym, żeby ze sobą skończyć, jednak nie pozwala mi na to myśl, że nie mogę zostawić partnera samego z dziećmi, kredytem itp. Czy potrzebuje pomocy? A może samo przejdzie ? Może to tylko przejściowy okres? Dziękuję z gry za odpowiedź. Pozdrawiam.
Dlaczego czuję tęsknote do czucia sie źle? Jestem pod opieką psychiatry i czuję się coraz lepiej, jednak czuję dziwną tęsknotę do okresu, w którym byłem w najgłębszym dołku przez depresję. Czasami nawet sabotuje się, by czuć się znowu tak źle, jak kiedyś.
