Odpowiedz jako specjalista
WsteczNiechciany tatuaż spowodował, że nie funkcjonuję normalnie - biorę leki psychiatryczne, czuję duszności i zawroty głowy, wstydzę się go potwornie. Mam wrażenie, że zniszczył mi życie.
4 lata temu zapragnąłem mieć tatuaż typu rękaw. Kompletnie nieprzemyślany, zrobiony tylko, żeby był, nie u jednego tatuażysty tylko u kilku. Męczyłem się z nim, aż nie dałem rady. Dostałem duszności, zacząłem się pocić, niekontrolowane wybuchy płaczu, ogromny smutek, niechęć, skakał mi puls, gdy ktoś na niego patrzył, spałem po parę godzin przez 2 miesiące, ledwo stałem na nogach, nie potrafiłem zrobić najprostszych czynności, robiło mi się sucho w ustach, bałem się sam spać, dorosły silny mężczyzna, okropnie schudłem, nie miałem apetytu. Nie potrafiłem sobie wybaczyć tego błędu. Raz słyszałem głos, tak jakby w głowie - swoje myśli, coś w stylu „co Ty zrobiłeś”. Jest mi ogromnie wstyd i czuję się skończonym idiotą wśród ludzi. Dostałem leki - asertin, ketilept, trittico i alprox doraźnie. Wzbraniałem się od tych leków, bo traktowałem to jako kolejną tragedię, która wyrządziłem sobie sam. Kiedy jakoś próbuję obrać plan na to wszystko, te myśli wracają - traktuję to jako zniszczone życie, już wiem, że przez te 4 lata wstyd mi było wyjść na siłownię a tak bardzo zależy mi na dobrej sylwetce, kiedy dochodzę do siebie po tych lekach i próbuję coś poćwiczyć, odechciewa mi się, jestem pewny, że wyglądałbym całkiem inaczej gdybym tego nie zrobił, bądź bardziej przemyślał i poszedł do dobrego tatuażysty. Bywają dni, że czuję się dobrze, ale czasem naprawdę nie chce mi się żyć. Całkowite usunięcie nie wiadomo czy jest możliwe a jeżeli tak to będzie to trwało parę lat i kiedy sam tatuaż kosztował 10tys, to seria zabiegów- może być ich nawet 40 po tysiąc złotych i wiąże się to z rekonwalescencją, zero basenu, siłowni, istnieje możliwość oparzenia, powstania blizn, ciężko to naprawdę przewidzieć. Nie wyobrażam sobie życia z tym cały czas. Nie wiem co powiem ojcu, rodzicom, kiedy naprawdę mam już swoje lata i naprawdę pasowałoby zacząć budować dom, a ja myślę jak usunąć tatuaż. Jestem w stanie wydać te pieniądze, ale jak to wyplenić z głowy, jak zabrać się za życie. Jest zima i chowam ten tatuaż pod bluzą, ale nie wyobrażam sobie kiedy przyjdą ciepłe dni i mam chodzić w podkoszulku. Zaczynam się pocić, trząść, kiedy jestem wśród ludzi. Poddaje się, nie wiem co robić. Kiedy próbuję sobie oznaczyć jakiś cel w postaci rekompensaty za wydane pieniądze np. postarać się rzucić palenie, nie pić alkoholu i chociaż część tych pieniędzy, bądź nawet całość miesięcznie przeznaczyć na sesję laserowego usuwania tatuażu, znaleźć w tym choć część pozytywu, jednak nie wiem czy to właśnie przez to badziewie na ręce przez te 4 lata nie nadużywam alkoholu, bo gryzło mnie to gdzieś podświadomie. Gdzieś tam łudzę się, że część jest jeszcze znośna, ale jestem pewny, że nie chciałbym go mieć. Czy to chwilowe załamanie czy nabawiłem się nerwicy ? Ogólnie źle reaguję na stres na innych płaszczyznach życia. Psychiatra nie określił co mi jest, powiedział proszę brać leki, nie myśleć, i że właśnie tatuaż mógł „to” rozpocząć. Czy to nerwica czy załamanie nerwowe, bądź zmęczenie decyzyjne ? Jest szansa, że rzucę te leki ? Mam napięciowy ból głowy i ucisk, czasami piszczenie w uszach. Kiedy popatrzę na ten tatuaż natychmiast pojawia się ból głowy. Moje życie stało się koszmarem.
Usunięty Specjalista_tka
Panie Marku, nasze życie to niekończący się łańcuch zdarzeń, w których ciągle podejmujemy jakieś decyzje. Podjęcie nawet najdrobniejszej decyzji pociąga za sobą konsekwencje. Z jakiegoś powodu przebiła się do Pana świadomości decyzja o chęci posiadania przez Pana tatuażu i taką właśnie decyzję Pan wybrał.
Pisze Pan, że żałuje tej decyzji. W Pana wypowiedzi czuję wściekłość, smutek, poczucie wstydu, czy poczucie winy.
Ważne jest, żeby Pan nie zapominał, że życie płynie, jest trochę jak rzeka, która czasem jest rwąca, czasem spokojna. Bywa tak, że czasami nas wciągnie wir złych decyzji, złych myśli, złych działań. Kiedy znajdziemy się w rwącej wodzie, musimy dbać o nasze myśli, żeby nie spanikować- bo utoniemy.
Rozglądamy się, dobrze jest uspokoić oddech, myśli i spojrzeć na daną sytuację z szerszej perspektywy.
Krótko mówiąc w rwącej rzece, patrzymy gdzie jest brzeg i próbujemy się na niego wydostać. To co chcę Panu powiedzieć, to to, że zamiast tracić energię na zastanawianie się, na trwanie w wirze negatywnych myśli, obwiniania się o to jaką decyzję podjął Pan 4 lata temu. Czy nie warto spróbować podjąć jakieś działania, zwykle metoda małych kroków pomaga. Warto wybrać się do specjalisty na sesje usuwania tego tatuażu, który najbardziej Panu przeszkadza, warto porozmawiać z bliskimi jeśli macie dobry kontakt. Warto podjąć próbę oswojenia, opanowania stresu, o którym Pan pisze, z pewnością alkohol i nikotyna to nie dobry wybór. Radzenie sobie ze stresem, wymaga treningu, są różne sposoby jednym pacjentom pomaga trening oddechowy, inni wolą wykonywać konkretne czynności, wysiłek fizyczny, czy inne, żeby przestać myśleć o tym co wywołuje stres. Życzę Panu dużo spokoju i dużo siły w powrocie do radości z życia.
Usunięty Specjalista_tka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
TwójPsycholog
Dzień dobry, słyszę jak bardzo pana trudno i jak bardzo jest Pan zmęczony tą przeciągającą się w czasie sytuacją która wydaje się naprawdę nie do zniesienia dla pana. Zdecydowanie potrzebuje Pan profesjonalnej pomocy. Bardzo dobrze że zgłosił się Pan do lekarza psychiatry i rozpoczął przyjmowanie leków jednak wszystko wskazuje na to że nie jest to wystarczające. Po pierwsze faktycznie warto rozmawiać z lekarzem psychiatrom o tym jak widzi Pana stan, jak go rozumie, czy postawił jakąś diagnozę. Komentarz w stylu proszę o tym nie myśleć jest nie do przyjęcia i nie wyczerpuje pełnej informacji dla pacjenta. Pan ma prawo nie wiedzieć, czuć się zdezorientowany i potrzebować jasno określonej diagnozy. Po drugie samo leczenie farmakologiczne zdecydowanie nie wystarczy, potrzebne jest profesjonalne wsparcie psychoterapeutyczne, zwłaszcza że sygnalizuje Pan, że problemy ze stresem czy z samooceną jak również być może inne obszary funkcjonowania również wymagają pracy psychologicznej, aby lepiej się Pan czuł. Bardzo trudno jest stawiać diagnozę tutaj na Forum, w związku z czym zaryzykuję jedynie Nieśmiałą hipotezę, że być może było tak że różne rzeczy działy się z panem już wcześniej, a zrobienie tego Tatuażu przelało szalę i niejako było pewnego rodzaju punktem spustowy m do uruchomienia większych trudności psychicznych. Ponadto z psychologicznego punktu widzenia ciało wiele symboli zuje i łączy się z większością aspektów funkcjonowania człowieka - zdrowotnym, poczuciem tożsamości, samoocena, i wieloma innymi. Być może robiąc nieudany tatuaż przeżył to Pan jako trwałe uszkodzenie Pana tożsamości. Mogły się również pojawić problemy z identyfikacja z tym ciałem, które teraz Pan ma, poczucie, ze nie jest Pan sobą. Sprawa jest naprawdę bardzo skomplikowana i przede wszystkim wymaga bardzo dokładnej diagnozy psychologicznej, której dokonuje Psychoterapeuta w procesie pierwszych spotkań konsultacyjnych. Wybierając psychoterapeutę proszę zwracać uwagę na to, aby była to osoba, która ukończyła minimum czteroletnie szkolenie psychoterapeutyczne. Powodzenia, Magdalena Bilinska-Zakrzewicz
Zobacz podobne
Toksyczne związki i utrata zaufania po zdradzie emocjonalnej i sex kamerkach – jak zapomnieć i zaufać na nowo?
Witam. Spotykałam się z mężczyzną 12 lat starszym przez można powiedzieć w związku byliśmy z trzy miesiące a ja się łudziłam przez kolejne 3 miesiące że będzie dobrze A wtedy już tak naprawdę związek nie trwał.. dowiedziałam się że on ma kontakt z byłą gdzie zapewniał mnie że nie ma żadnego kontaktu i powiedziałam jej że może go sobie zabrać ale ona odeszła od niego dwa lata temu i nie chce do niego wracać bo bardzo ją skrzywdził bo oglądał i płacił za sex kamerki ... Zerwałam z nim kontakt bo zresztą też mi powiedział wcześniej że mnie nie kocha ale ja nie wierzyłam w to a teraz po tej sytuacji zerwałam z nim całkowicie kontakt zablokowałam go I muszę zapomnieć ale boję się że będzie mi ciężko zaufać komukolwiek bo już miałam nie jeden taki toksyczny podobny związek... Dużo by pisać co się działo nie chcę już do tego wracać tylko po prostu chcę zapomnieć tego tylko teraz chcę! Nie wiem czy to prawda co ona mówiła ale podejrzewam że tak.
Co zrobić, żeby się odblokować po ciężkim okresie?
Witam jestem alkoholikiem obecnie na terapi (grupa wsparcia) rozstałem się z żoną dwa miesiące temu była u nas bardzo napięta sytuacja która doprowadziła do rozstania po prostu nie potrafiliśmy ze sobą rozmawiać. Przez pierwszy miesiąc było wszystko ok nawet się cieszyłem bo zacząłem odpoczywać psychicznie bez niej ale drugi miesiąc przyniósł mi taką blokadę. Wracam bardzo szybko do domu po pracy siadam na łóżku i tak siedzę do godziny 21 nie robiąc dosłownie nic chociaż mam co robić prawdę mówiąc po prostu nie mam na nic ochoty nawet nie jem prócz śniadania w pracy nawet tv nie włączam. Po 21 kładę się spać i tak od miesiąca. Co mam zrobić żeby się odblokować i zacząć jakoś w miarę funkcjonowac?
Jak radzić sobie z brakiem wsparcia ze strony toksycznej matki?
Matka zawsze straszy mnie przed bronieniem się, szukaniem sprawiedliwości, nieraz zakazywała się bronic, zaczynała przekonywać, że spotka cię to tamto, wymyśla takie głupoty, że np. w następnej pracy będą mi kazali pokazać umowę z poprzednim pracodawcą co jest bezprawne, nie wiem skąd ona bierze argumenty. Jest toksyczna. Gdy byłam dzieckiem i zglaszałam jej problem z rówieśnikami to powiedziała, że ona mi nie pomoże, gdy powinnam była iść na policję bo stała mi się krzywda odradzała, krzyczała, że oni mi nie pomogą itp. Teraz w pracy doświadczam mobbingu i ona twierdzi, że to nie jest mobbing. Było bardzo wiele takich sytuacji. Nie mam skąd brać wsparcia. Ojciec jest bierną sierotą. Dostaje natrętnych myśli, gdy wiem że robię dobrze bo się bronię, właśnie dlatego, że nie mam wsparcia od nikogo. Od matki wiecznie słyszałam, że zadzieram nosa albo jestem niegrzeczna jak stawiam z kimś granicę. Gdy zgłosiłam administracji bloku, że sąsiedzi trzymają meble na korytarzu, ona powiedziała, że przeze mnie sąsiedzi przestaną nas lubić. Brata traktuje jak świętą krowę, ja jestem "ta niedobra" bo mówię, że to niesprawieliwe że tylko mi każe sprzątać ze stołu itp. co za wstrętny seksizm. Mam w sobie zdrową asertywną stronę i ona nienawidzi rodziców.
Od 3 miesięcy moja mama ciężko choruje i nie radzę sobie z jej choroba i jej bezradnością.
Od 3 miesięcy moja mama ciężko choruje i nie radzę sobie z jej choroba i jej bezradnością. Pomagam, jak mogę (myję, przewijam, karmię) a tato i tak obwinia mnie, że nie opiekuje się mama. Mam 33 lata i jestem już sama po przejściach, bo zostałam wdowa w wieku 29 lat
Jestem matką 3 dorosłych synów. Nie pracowałam, zajmowałam się domem i dziećmi.
Jestem matką 3 dorosłych synów. Nie pracowałam, zajmowałam się domem i dziećmi. Syn najstarszy bardzo dobrze się ma. Zerwał ze mną i z domem kontakt, nawet z siostrą 17 lat. Później odciągnął dwóch kolejnych synów. Mnie od 4 lat nic nie cieszy. Straciłam apetyt, chęć życia. Każdy dzień to straszna sprawa. Najgorsze, że od 4 lat ciągle płaczę i tęsknię. Nie mogę mówić o nich normalnie, bo zaraz płacz. Jak widzę młodych mężczyzn w ich wieku, zaraz płaczę. Wykańcza mnie ta sytuacja. Tęsknię też za wnukiem, którego mam u najstarszego syna. Nawet, jak ich tata zachorował poważnie, nie chcieli pomocy, interweniowali znajomi. Pomógł jeden, jako wysłannik. Mają niestrudzone serca. Ja nie rozumiem sytuacji, bo żyłam dla dzieci ,kochałam. Chodziły do dobrych szkół. Mąż pracował do nocy. Nawet z nim nie chcą kontaktu. Ja z nerwów mam problemy jelitowe, jestem bardzo, bardzo nerwowa. Widzę, że mnie ta sytuacja niszczy. Byłam u psychiatry, stwierdził syndrom żaloby. Co robić? Nie stać mnie na wizyty, bo mam naprawdę poważnie chorego męża i córkę, która potrzebuje wsparcia. Pozdrawiam
