Mam wszystko poukładane, to czemu jest mi tak źle?

Bartek od piętnastu lat jeździ tą samą linią autobusową przez centrum miasta. Zna rozkład jazdy na pamięć, zna twarze stałych pasażerów, zawsze odpowiada „dzień dobry” z uśmiechem. W domu ogarnia zakupy, odrabia z synem lekcje z fizyki, w sobotę kosi trawnik. Nikt z rodziny nie podejrzewa, że wieczorami, gdy wszyscy już śpią, Bartek siedzi w kuchni i nie potrafi nazwać tego, co czuje.

„Mam wszystko, o czym marzyłem dziesięć lat temu - pracę, dom, zdrowe dzieci” - mówi. „To dlaczego czuję, jakbym patrzył na swoje życie przez szybę?” Od kilku miesięcy nic go nie cieszy tak, jak kiedyś - nawet urodziny córki, na które czekał cały rok, przeleciały mu jakoś obok.

Bartek nie widzi w sobie nic, co pasowałoby do obrazka depresji z kampanii społecznych. Funkcjonuje przecież normalnie. Ale to właśnie ta normalność sprawia, że nikt - łącznie z nim samym - nie zadaje pytania, co się właściwie dzieje.