Odpowiedz jako specjalista
WsteczOd dziecka nie ufam swojej pamięci - skąd wiem, że nie zrobiłam komuś krzywdy?
Witam. Dręczy mnie przeszłość mimo leków i terapii. Już jako dziecko bałam się, że robie komuś coś złego, no ale właśnie to są tylko epizody w mojej głowie, że się bałam i jaką ja mam teraz gwarancje, że wtedy to był tylko strach? Jak mogę mieć gwarancję, skoro więcej nie pamiętam...
Anoe
2 lata temu
Aleksandra Działo
Dzień dobry,
Jeśli chodzi o nasze myśli, to warto pamiętać, że nie jest to coś, co nas definiuje. Myśli i obrazy, które pojawiają się w naszej głowie, właściwie rzadko kiedy opisują prawdziwą rzeczywistość. Są to nasze interpretacje i subiektywne odczucia. Stąd też mogą podlegać zniekształceniom . Jeśli Pani myśli mają natrętny charakter i uniemożliwiają Pani codzienne funkcjonowanie, najlepiej będzie skonsultować problem ze specjalistą zdrowia psychicznego - psychologiem i psychiatrą, a w dalszej kolejności rozpocząć pracę z psychoterapeutą.
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Wloka
Dzień dobry
Napisała Pani o lekach i terapii - czy to znaczy, że jest Pani nadal w terapii? Trudno doradzać mając tak mało wiadomości o Pani życiu, ale przede wszystkim polecam kontynuować spotkania z psychologiem lub terapeutą - chociażby po to, żeby móc mówić o swoich obawach i oczyszczać z nich umysł. Druga sprawa to koncentracja na teraźniejszości - polecam różne ćwiczenia z zakresu mindfullness - dostrzeganie drobiazgów, szukanie dobrych chwil w danym dniu, skupianie sie i mocne przeżywanie tego, co Pani robi w danej chwili, czas na kontemplację natury i poszukiwanie swoich pasji. Widzę takie dwie drogi działania: 1. bycie w terapii, na której rozpracowuje Pani swoje natrętne myśli; 2. życie tu i teraz i uczenie się życia pełną piersią.
pozdrawiam
Agnieszka Wloka
2 lata temu
Zobacz podobne
Czy główną przyczyną skrajnej niedojrzałości emocjonalnej są zbyt pobłażliwi rodzice?
Czy główną przyczyną skrajnej niedojrzałości emocjonalnej są zbyt pobłażliwi rodzice? Jestem osobą niedojrzałą emocjonalnie, słyszę od specjalistów, że mam emocjonalność pięciolatki. Słyszę często, że główną przyczyną takiej sytuacji są rodzice, którzy nie stawiają dziecku żadnych wymagań , chronią dziecko przed światem i chcą uchronić go od wszelkich nieszczęść. Moi rodzice nie byli tacy, oni stawiali mi wymagania. Czy zatem główną przyczyną niedojrzałości są zbyt pobłażliwi rodzice?
Czy lekarz ogólny pracujący na oddziale psychiatrycznym pomoże tak samo dobrze, jak lekarz psychiatra?
Czy mogę wybrać lekarza do leczenia swoich zaburzeń psychicznych (depresja, fobia społeczna, nerwica lękowa,) który nie jest nawet w trakcie specjalizacji z psychiatrii, a jedyne doświadczenie z psychiatrią ma takie, że pracuje na oddziale psychiatrycznym? Ta pani przyjmuje w poradni zdrowia psychicznego na NFZ, dzwoniłam, żeby się zapisać do psychiatry i do niej mnie zapisano. Dodam, że ja nie chcę tylko jednorazowej konsultacji, tylko regularnych wizyt, podczas których zostaną postawione diagnozy i ustawione leki, a potem będę kontrolowana przez teleporady
Ciągłe zmęczenie, stany depresyjne i lękowe oraz myśli samobójcze - co robić?
Witam od początku roku miewam stany depresyjne jestem ciągle zmęczona nic nie sprawia mi radości wykluczam sie z życia rodzinnego i towarzyskiego jestem przygnębiona mam uczucie pustki w środku a od lutego miewam stany lękowe i mialam epizody ataku paniki i zaczęłam miewac myśli "s"
DDA, obsesyjna potrzeba kontroli i wybuchy złości – jak przestać „grać rolę” i zacząć być sobą?
Nie wiem czy to normalne u dda ale mam obsesyjna potrzebę kontroli wszystkiego... jak cos idzie nie po mojej mysli to wpadam w szał albo w totalna rozpacz. nienawidze tego u siebie ale to silniejsze odemnie. czuje sie jakbym ciagle grala jakas role a nie byla soba. pomozcie :(
Czy psychoterapia bez farmakologii pozwoli mi na pozbycie się zaburzeń lękowych?
Dzień dobry, czy mam szanse na całkowite pozbycie się zaburzeń lękowych z atakami paniki za pomocą samej psychoterapii? Mam objawy somatyczne, ale nie cały czas, więc zastanawiam się czy leki byłyby tutaj niezbędne. Niedługo rozpoczynam psychoterapię prawdopodobnie w nurcie poznawczo-behawioralnym i liczę, że to całkowicie pomoże mi pozbyć się lęku w sytuacjach, w których jest on nieuzasadniony. Czy to jest do osiągnięcia?
