
- Strona główna
- Forum
- związki i relacje
- Czy psycholog może...
Czy psycholog może pomóc podjąć decyzje o związku?
Anonimowo
Monika Kujawińska
Dzień dobry,
Opisywana przez Ciebie sytuacja musi być dla Ciebie trudna emocjonalnie. Jeśli chodzi o pierwsze w życiu relacje romantyczne mogą wydawać się skomplikowane i wymagające, tym bardziej, że jesteś jeszcze bardzo młodą osobą i po tym co napisałeś, nie masz zbyt wiele doświadczenia w tej sferze. Wykazujesz się dużą samoświadomością i empatią, można wyczuć, że zależy Ci na partnerce i nie chcesz jej skrzywdzić, co jest godne podziwu. Przyczyn tego co obecnie odczuwasz może być wiele i ciężko jest jednoznacznie stwierdzić na podstawie powyższego opisu. Może to być pewien schemat zachowania, który się u Ciebie wykształcił, jeśli podobna sytuacja miała wcześniej miejsce, może nie jesteś gotowy na taką relację, a może jest to coś zupełnie innego. Osobą, która może Ci pomóc zrozumieć siebie, swoje potrzeby i przyczyny opisywanej sytuacji jest psycholog lub psychoterapeuta. Polecam zapisać się na wizytę i porozmawiać ze specjalistą.
Powodzenia!
Pozdrawiam,
Monika Kujawińska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Karolina Białajczuk
Twoje uczucia i myśli są zrozumiałe, szczególnie w nowym związku i w wieku 17 lat. Warto pamiętać, że to normalne, aby odczuwać wątpliwości i zmienne uczucia. Wybór pomiędzy kontynuowaniem związku a rozstaniem może być trudny, zwłaszcza gdy masz mieszane uczucia. Przy podejmowaniu decyzji warto być szczerym zarówno wobec siebie, jak i wobec partnerki, ale rozważając, jakie emocje są chwilowe a które są bardziej trwałe. Jeśli sytuacja zaczyna wpływać na twój codzienny rytm i samopoczucie, warto być otwartym na rozmowę z partnerką i zastanowić się nad swoimi potrzebami i uczuciami. Rozważenie opcji i przemyślenie, co jest dla ciebie ważne w związku, może pomóc w podjęciu decyzji.
Pozdrawiam,
Karolina Białajczuk

Zobacz podobne
W innym poście już o to pytałem, ale jest ciąg dalszy tej historii. Przypomnę: kolega zerwał w maju nagle ze mną znajomość, uznając, że nasze drogi się rozeszły, bo on po terapii stał się innym człowiekiem, realizuje się zawodowo i życiowo. Poszedł bardzo do przodu. Ja wysysałem energię z niego. Zarzucił również, że mu w pewnej chwili nie pomogłem, kiedy potrzebował pomocy. Po miesiącu od zerwania znajomości złożył mi życzenia imieninowe. Dwa miesiące później napisałem, że chcę pogadać i powiedziałem, że po tych wydarzeniach pracuję na terapii nad sobą. Nie chciał rozmawiać. W sierpniu składam mu życzenia urodzinowe. Zaprasza na wspólny trening. Spotkanie na początku – z jego strony – jakby nigdy nic się nie stało. Jest jak dawniej. Fajnie. Mówię, że chcę wyjaśnień. „To potem pogadamy” – zbywa.
Po siłowni idziemy do niego. Fajnie się gada, jakby nigdy nic się nie stało... Moje zdumienie nie zna granic. Pod koniec sam zaczepiam na spokojnie. Mówi, że nie pamięta, co napisał. Że go teraz atakuję. Że mam się ogarnąć. Nie chce w sumie rozmawiać konkretnie, a ja chcę, żebyśmy doszli do porozumienia i się pogodzili. Mówi, że ta znajomość będzie inna. Mówi do mnie, że można iść na kolejny trening, ale „jak zasłużysz zachowaniem swoim”. Po tym wychodzę. Dwa dni później piszę, czy mam zakwasy – nie odpisuje. Odpuszczam znajomość.
PS. Mam dużo znajomych. Z nikim nie mam problemu. Chłopak toksyczny? Chory? Ktoś mi powie, o co mu chodzi?

