Kryzys w rodzicielstwie i związku z narzeczonym. Pomocy!

Mam problem z pornografia i nie umiem sobie z tym poradzić, próbowałam przestać i było dobrze przez chwilę ale znów zaczęłam to robić i tak cały czas. Byłam bardzo młoda kiedy zaczęłam bo byłam w jakiejś 2-3 klasie podstawowej(teraz już idę do pierwszej ponadpodstawowej) mój kolega z klasy dużo mówił o seksie i byłam ciekawa co to jest więc sprawdziłam a później codziennie oglądałam, moja mama to zauważyła I zakazała mi, przestałam na kilka lat, zaczęłam znowu w tym roku i do tego doszła masturbacja ,za każdym razem gdy próbuję odstawić to to znowu przychodzi. Czuje się z tym źle, czuje ogromne obrzydzenie sama sobą, jak mogę przestać proszę o pomoc....

Moja córka ma prawie 5 lat. Ja z mężem rozpoczynamy batalie rozwodowe. Mąż zostawił nas i w trybie niemal natychmiastowym wyprowadził sie do innej kobiety, pomimo próśb, by nie przedstawiał córce jeszcze nowej kobiety, zrobił to zanim zdążyłam z córką porozmawiać . Jest to dla mnie bardzo trudne. Martwię się o konsekwencje dla przyszłego podejścia do związków mojej córki, traumy jakie dostaje teraz w pakiecie. Czy jest możliwość konsultacji indywidualnej w tej sprawie? Czy jest ktoś z Państwa z okolic Zielonej Góry czy Poznania? Czy lepiej wizyta osobista czy online wystarczy?

Dzień dobry. Chcę pomóc synowi ( 13 lat ) w budowaniu odporności psychicznej w czasie zawodów sportowych ( bramkarz piłki nożnej ) W jaki sposób mogę nad tym pracować ?

Dzień dobry, jestem dziewczyną mam 16 lat i mam problem z uczuciami do chłopaka na którym mi zależy. Poznaliśmy się pół roku temu i widziałam że on bardzo się stara żeby mnie zdobyć. Spotykaliśmy się i tak ja też zaczęłam go bardziej doceniać i lubić. Na początku miałam myśli że w sumie można spróbować z nim czegoś więcej a jak coś to zerwiemy. Nie miałam raczej czegoś takiego że ja byłam pewna od początku że chce z nim być. Więc jak weszliśmy w związek naprawdę było cudownie. To naprawdę dobry chłopak dba o mnie i nie odpuszcza. Potem zaczęły się w mojej głowie pojawiać myśli że w sumie nie wiem czy aby napewno go kocham. Zerwaliśmy dwa razy ale po drugim razie wróciliśmy do siebie i byliśmy jescze 3 miesiące. To było spowodowane tym że nie chciałam go ranić ani siebie bo nie bylibyśmy szczęśliwi. Problem w tym że ja naprawdę bardzo chve go kochać ale tak jakby czegoś brakowało. Raz jestem pewna swoich uczuć a raz nie. Aktualnie negocjujemy co mamy zrobić czy zrobić sobie przerwę i dać więcej przestrzeni żebym przemyślała sobie wszystko pokochała siebie i ogarnęła się psychicznie żeby nie odbijało się to na nim. Lub zerwać całkowicie i mieć umietkowamh kontakt i poczekać aż może znowu los nas jakoś połączy. A jak nie to trudno. Nie mogę sobie i jemu dać gwarancji na to co będę czuć i to jest najgorsze. Naprawdę chciałabym żeby to był on i żebyśmy byli ze soba szczęśliwi. Wiem że emocje czasami są inne niż tego chcemy ale wierzę że jeżeli naprawdę będę się starać podejmować jak najlepsze decyzje to uda mi się odnaleźć siebie i go pokochać najlepiej jak potrafię. Aktualnie nie wyobrażam sobie również być z innym facetem. Naprawdę mi na nim zależy. Nie wiem co mam robić jest mi bardzo ciężko bo mocno się przywiązałam.

Witam, mam problemy z córką, lat 14, które na dobrą sprawę zaczęły sie ok 3 lata temu. Córka zawsze była charakterna i lubiła postawić na swoim jednak ostatnio przechodzi już samą siebie. Sytuacja pogorszyła się jak jej tata zmuszony naszą kiepską sytuacją materialną musiał wyjechać za granicę. W szkole nie uczy się, sprawia problemy, w tamtym roku miałam egzamin poprawkowy, który zdała gdyż połowę wakacji chodziła na korepetycje, dodam, ze niewiele jej brakowało zeby normalnie zaliczyła rok szkolny w czerwcu. Jednak ciagle była gadka, przeciez zdam, daj mi spokój, nauczę się itp a wyszło jak wyszło. Nowy rok szkolny zaczęła tak samo. Jedynka za jedynką, na moje prośby i chęć pomocy reaguje złością. Co chwilę szuka wymówki, żeby nie chodzić do szkoły, bóle brzucha, głowy, miesiączka bolesna... już przestaję jej wierzyć, że coś faktycznie jej dolega. Jak nie chcę jej odebrać ze szkoły jak dzwoni, że coś jej jest idzie do sekretariatu żeby panie zadzwoniły żebym nie mogła odmówić. Ma ambicje na dobrą szkołę ale nic w tym kierunku nie robi. Pyskówki, brak szacunku jest na porządku dziennym. Nie działają na nią zakazy, kary czy nagrody. Zawsze jej racja musi być na wierzchu. Strasznie manipuluje, wie jak podejść mnie czy innych członków rodziny, kiedy sama czegoś potrzebuje. W tamtym roku szkolnym kilka razy była u psychologa jednak stwierdziła, że tego nie potrzebuje. Dodam, że pierwszy spotkania nic nawet nie chciała mówić, potem trochę się otworzyła ale nie chciała kontynuować wizyt. Czasem w domu coś pomoże, zdarza się, że zrobi coś sama bez moich próśb czy wytycznych ale to rzadkość. Jak o cos proszę wiecznie słyszę, zaraz, potem a i tak z reguły tego nie robi. Nie wiem jak na nią wpłynąć, staram się tłumaczyć ale wszystko ma marny skutek. Za nic ma moje zdanie, jak np. zabraniam jej wyjść to ignoruje moje zakazy, jeśli zamknę dom na klucz wychodzi oknem. Kiedy pytam jak wyobraża sobie swoją dorosłość i radzenie sobie w różnych sytuacjach mówi ze najwyżej sobie coś zrobi. Szczerze nie wiem już co mam z nią robić. Z jednej strony chciałabym powiedzieć rób sobie co chcesz ale z drugiej przeciez jestem jej mamą i martwię się, chcę jej pomóc. Boję się, że jak pójdzie do następnej szkoły zacznie zażywać różne substancje i sie zwyczajnie stoczy.