Odpowiedz jako specjalista
WsteczDziwne uczucie fizyczne po zakupie modeli koni - czy to lęk?
Kolekcjonuję i fotografuje modele koni. Niestety każdy zakup nowego modelu jest katorgą. Kiedy kupię jakiś model to zaczynam czuć dziwne, gniecące a czasami nawet pieczące uczucie w lewym boku obok pośladka. Póki nie wyrzucę tego modelu do kosza, to uczucie nigdy nie znika. Jest to dla mnie bardzo uciążliwe, bo szkoda wyrzucać nowo zakupione rzeczy.
Marlena Telep
3 miesiące temu
Agnieszka Włoszycka
Witam Panią,
Z Pani opisu wynika, iż może to być bardzo silna reakcja psychosomatyczna tj. ciało reaguje fizycznym napięciem na konflikt wewnętrzny lub poczucie winy związane z zakupem. Uczucie „gniecenia” czy „pieczenia” może sygnalizować lęk, wyrzuty sumienia albo trudność w pogodzeniu przyjemności (kupna modelu) z przekonaniami o oszczędności czy potrzebie kontroli. Ciało często „przechowuje” takie napięcie w konkretnych miejscach, tu akurat w biodrze/pośladku, które symbolicznie bywa związane z podtrzymywaniem ciężaru lub odpowiedzialności. Warto się zastanowić:
Co dokładnie czuję, gdy kupuję model? Czy to radość, czy poczucie winy?
Czy jest we mnie przekonanie, że nie „mogę” mieć przyjemności z nowych rzeczy? Jak mogę bezpiecznie rozładować to napięcie w ciele, np. przez ruch, oddech, świadomość emocji, zanim pojawi się potrzeba wyrzucenia?
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
3 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Daria Składanowska
Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, brzmi naprawdę uciążliwie i stresująco. Uczucie, które pojawia się przy nowych modelach, może być reakcją ciała na napięcie, lęk lub poczucie „winy” związane z zakupem -- czasami emocje w taki sposób manifestują się fizycznie.
Warto spróbować obserwować to uczucie bez oceniania siebie i zastanowić się nad małymi strategiami, które mogą przynieść ulgę, np. wyznaczenie jednej konkretnej osoby lub miejsca, gdzie nowe modele mogą „bezpiecznie” poczekać, zamiast od razu decydować o wyrzuceniu.
Techniki relaksacyjne, oddechowe lub krótkie przerwy w momencie pojawienia się napięcia też mogą Pani pomóc.
Jeśli uczucie nadal będzie bardzo silne lub trudne do zniesienia, warto rozważyć rozmowę z psychologiem, który pomoże zrozumieć, co wywołuje ten dyskomfort i jak sobie z nim radzić, nie rezygnując z pasji.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca kariery
3 miesiące temu
Dawid Staszczyk
Szanowna Pani,
opisuje Pani bardzo specyficzną i jednocześnie powtarzalną reakcję organizmu, która pojawia się w określonej sytuacji — po zakupie nowego modelu — i ustępuje dopiero po jego wyrzuceniu. To wskazuje, że nie jest to przypadkowy objaw fizyczny, lecz reakcja powiązana z napięciem psychicznym.
Takie doznania, jak gniecenie czy pieczenie w ciele, mogą być formą somatyzacji, czyli przeżywania napięcia emocjonalnego poprzez ciało. W Pani przypadku pojawia się wyraźny schemat: zakup → narastające napięcie odczuwane fizycznie → przymus pozbycia się przedmiotu → chwilowa ulga. Ten cykl bywa charakterystyczny dla mechanizmów zbliżonych do natręctw, gdzie trudne do zniesienia napięcie prowadzi do konkretnego działania, które przynosi ulgę, ale jednocześnie utrwala cały wzorzec.
Istotne jest to, że sam przedmiot nie jest źródłem problemu — jego obecność uruchamia pewien wewnętrzny proces, który organizm próbuje „rozładować” poprzez pozbycie się go. Dlatego wyrzucenie modelu przynosi poprawę, ale nie rozwiązuje przyczyny, tylko zamyka chwilowo cykl.
To, że doświadcza Pani tego w tak wyraźnie cielesny sposób, może sprawiać wrażenie, jakby problem był fizyczny, jednak powtarzalność i zależność od konkretnej sytuacji wskazują raczej na mechanizm psychiczny przekładający się na ciało.
Trudność, o której Pani pisze — żal związany z wyrzucaniem nowych rzeczy przy jednoczesnym silnym przymusie — wynika właśnie z tego napięcia między świadomością a odczuwanym przymusem. To nie jest kwestia decyzji czy „silnej woli”, lecz działania utrwalonego schematu, w którym organizm domaga się redukcji napięcia za wszelką cenę.
Z wyrazami szacunku
Dawid Staszczyk
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Brak energii, lęki społeczne, problemy z koncentracją po używaniu narkotyków
1. Mam straszny brak energii i motywacji do czegokolwiek. Czuję się, jakbym nie miał w ogóle dopaminy. Wolę leżeć w łóżku i gapić się w telefon, nie mam siły ani chęci na spacery, na które namawia mnie dziewczyna. 2. Bardzo często mam tak, że nie mam chęci z nikim rozmawiać i po prostu wolę siedzieć sam. Jakiekolwiek pytania do mnie skierowane zaczynają mnie denerwować nie wiem dlaczego. 3. Mam ogromny strach przed ludźmi, z którymi brałem narkotyki 3 lata temu. Boję się ich i panicznie unikam miejsc, gdzie mógłbym ich spotkać. Ciągle szukam wymówek, żeby tam nie jechać. 4. Mam lęk społeczny i zero pewności siebie. Ciężko mi poznać kogoś nowego. Jak mam z kimś rozmawiać, to strasznie się stresuję, jąkam się i mam wrażenie, że gadam głupoty. Rozluźniam się dopiero po alkoholu. 5. Ciągle za dużo myślę, analizuję wszystko w kółko. Zamiast spać, leżę w łóżku i myślę o głupotach, przez co ciężko mi zasnąć 6. Mam duże problemy z pamięcią i skupieniem. Często gubię myśli. Nie pamiętam prostych rzeczy, nawet takich z podstawówki, przez co czuję się po prostu głupi i mnie to dołuje. 7. Seks z partnerką trwa zaledwie kilka minut przez przedwczesny wytrysk. Strasznie mnie to przytłacza i przez to jeszcze bardziej się stresuję. Chciałbym, żeby to trwało dłużej. 8. Ważne: 3 lata temu przez jakieś pół roku sporo brałem narkotyki (stymulanty). 9. Ważne: Pracuję w systemie 3-zmianowym, więc mam całkowicie rozwalony sen.
Przypominanie sobie ciężkich sytuacji w świecie i przeżywanie tego..
Jak nie myśleć o złych rzeczach? Takie niby banalne pytanie. Nie mam na myśli absurdalnych scenariuszy, ale realne, które mogą się przytrafić każdemu. Ostatnio przeczytałem o tym jak trzech nastolatków pobiło śmiertelnie przypadkowego faceta. Zrobili to na oczach jego narzeczonej... To tylko przykład. Takich obrzydliwych historii jest coraz więcej i za każdym razem bardzo je przeżywam. Większość ludzi chyba ma do tego dystans a ja tak nie potrafię.
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat.
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat. W swojej historii miałam dużo psychiatrów i psychoterapeutów. Nadal do nich uczęszczam.
Przez te lata wykorzystałam wszystkie alternatywy i nadal nic nie pomaga. Wiele razy podejmowałam ten temat, kontrakty coś dają, ale tylko na krótki okres (maksymalnie 2 miesiące).
Chciałabym się dowiedzieć czy jest jeszcze dla mnie jakaś nadzieja.
Od 10 lat się leczę i nie widać progresu w mojej chorobie i zaburzeniach.
Próbny samobójcze też wystąpiły i jestem już tym wszystkim bardzo zmęczona i obawiam się, że nie ma już dla mnie pomocy.
Mam wrażenie, że przez ten cały czas moje pieniądze poszły w błoto, bo leczenie nic nie daje.
Jak zachować spokój i nie popadać w skrajną agresję i nie obwiniać się o swoje ja?
Jak zachować spokój i nie popadać w skrajną agresję i nie obwiniać się o swoje ja?
Jak radzić sobie z nadmiernymi myślami i lękiem w związku?
Witam,
od jakiegoś czasu zmagam się z bardzo intensywnymi, nadmiernymi myślami dotyczącymi mnie, moich uczuć, mojej partnerki oraz moich uczuć w relacji.
Potrafię przez 2 dni zastanawiać się nad swoimi uczuciami i już sobie wkręcić, że się wypalają, a nagle o poranku dnia trzeciego jak gdyby nigdy nic jestem cały w skowronkach i pewny uczuć. Tak samo do rzeczy związanych ze mną — najprostsze czyny, które zrobię, niewinne i nic nieznaczące potrafią przerodzić się w coś tragicznego i poważnego, co wpędza mnie w lęk i poczucie winy. Tak samo z czynami mojej partnerki.
Zawsze pojawiają się w mojej głowie najczarniejsze scenariusze co do sytuacji, w których brała ona udział.
Zastanawiam się, z czym może być to związane i czemu tak się dzieje i jak temu zaprzestać?
Dziękuję bardzo za wszystkie odpowiedzi.
