Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak budować zdrowe relacje z partnerem o cechach narcystycznych? Strategie i wskazówki
Od pewnego czasu zmagam się z trudnościami w utrzymaniu zdrowych relacji z osobą, którą podejrzewam o narcystyczne zaburzenie osobowości. Mój partner wydaje się skupiać wyłącznie na sobie, a każda rozmowa zamienia się w monolog o jego sukcesach lub problemach. Często czuję się niewidoczna i nieistotna, co wpływa na moje poczucie własnej wartości. Zaczynam się zastanawiać, czy mój niepokój i frustracja to wynik współżycia z kimś, kto ma zaburzenia osobowości. Czy mogłaby mi Pani pomóc zrozumieć, jak najlepiej podejść do tej sytuacji? Czy istnieją strategie, które mogą pomóc w komunikacji i budowaniu relacji z osobami o takich cechach? Zastanawiam się, czy terapia indywidualna mogłaby pomóc mi lepiej radzić sobie z emocjami, które pojawiają się w związku z tą relacją. Czy są jakieś konkretne techniki, które mogłabym zastosować, aby chronić swoje zdrowie psychiczne? Czasami czuję się jak w pułapce, nie wiedząc, jak postępować, aby nie pogłębiać problemów. Czy terapia dla par może być skuteczna w takich sytuacjach? Zależy mi na tym, aby zrozumieć, czy jest szansa na poprawę naszego związku i czy mogę zrobić coś, aby wspierać partnera, jednocześnie dbając o siebie. Będę wdzięczna za każdą wskazówkę, która pomoże mi lepiej radzić sobie z tą trudną sytuacją.
Magdalena
1 rok temu
Urszula Małek
Dziękuję za Twoją wiadomość i podzielenie się tak ważnym i trudnym tematem. Związek z osobą, która może przejawiać cechy narcystycznego zaburzenia osobowości, może być bardzo wymagający emocjonalnie, szczególnie jeśli czujesz się niewidoczna i pomijana. To naturalne, że zaczynasz zastanawiać się, jak chronić siebie i swoje zdrowie psychiczne, jednocześnie próbując zrozumieć, czy relacja ma szansę na poprawę.
Osoby z cechami narcystycznymi często skupiają się na sobie, ponieważ ich wewnętrzne poczucie wartości jest kruche. Może to prowadzić do potrzeby ciągłego podkreślania swoich sukcesów i unikania odpowiedzialności za własne wady czy problemy. W relacji taki partner może mieć trudność z dostrzeżeniem Twoich potrzeb, a rozmowy mogą być jednostronne. Jednocześnie narcystyczne zachowania mogą prowadzić do wzlotów i upadków w relacji, co sprawia, że czujesz się zagubiona lub „uwięziona”.
Oto kilka kroków, jak zadbać o siebie:
Zrozum swoje granice: W relacjach z osobami narcystycznymi kluczowe jest ustalenie, gdzie kończy się Twoja odpowiedzialność. Nie jesteś odpowiedzialna za to, jak Twój partner reaguje, ale możesz zadbać o swoje reakcje i potrzeby. Zastanów się, jakie zachowania partnera są dla Ciebie nie do zaakceptowania, i spróbuj jasno je komunikować.
Unikaj nadmiernego zaangażowania emocjonalnego w konflikt: Osoby narcystyczne mogą mieć tendencję do prowokowania konfliktów lub manipulowania emocjami. Staraj się zachować spokój i nie angażować w eskalujące kłótnie. Technika „szarej skały”, czyli reagowanie w sposób neutralny i bez emocji, może być pomocna w niektórych sytuacjach.
Skup się na sobie: Praca nad własnym poczuciem wartości i niezależnością emocjonalną jest kluczowa. Terapia indywidualna może być niezwykle pomocna w budowaniu narzędzi, które pozwolą Ci lepiej radzić sobie z frustracją, niepokojem czy poczuciem zagubienia.
Znajdź wsparcie: Rozmowa z zaufanymi osobami, które rozumieją Twoją sytuację, lub dołączenie do grup wsparcia dla osób w relacjach z partnerami o cechach narcystycznych, może pomóc w uporządkowaniu myśli i emocji.
Terapia dla par może być skuteczna, ale tylko wtedy, gdy obie strony są gotowe na szczerą pracę nad sobą. Jeśli Twój partner jest otwarty na refleksję i zmiany, taka terapia może pomóc poprawić komunikację i wzajemne zrozumienie. Warto jednak pamiętać, że osoby z narcystycznym zaburzeniem osobowości mogą mieć trudności z uznaniem własnych problemów.
Relacje z osobami o cechach narcystycznych bywają trudne, ale zmiana jest możliwa, pod warunkiem, że Twój partner będzie chętny do pracy nad sobą i relacją. Bez względu na to, co zdecydujecie, priorytetem powinna być Twoja troska o własne zdrowie psychiczne i emocjonalne.
Z serdecznymi pozdrowieniami,
Urszula Małek
mniej niż godzinę temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Usunięty Specjalista
Dzień dobry,
Dziękuję, że podzieliła się Pani swoimi obawami. To w pełni zrozumiałe, że poszukuje Pani wsparcia w sytuacji, gdy czuje się Pani niedoceniana lub pomijana przez partnera.
Relacje bywają trudne i każda ma swoje dobre i gorsze momenty. Chciałabym Panią zachęcić do szczerej rozmowy z partnerem o tym, jak się Pani czuje. Być może Pani partner nie zdaje sobie w ogóle sprawy z tego, że zabiera więcej przestrzeni w rozmowie - niekoniecznie musi to być narcystyczne zaburzenie osobowości, a czasami szczera rozmowa może pomóc otworzyć nowy etap porozumienia w związku.
Jeśli zdecydowałaby się Pani porozmawiać z partnerem, proszę wcześniej przygotować się do tej rozmowy. Ważne jest, aby nie rozpoczynać jej będąc w dużych emocjach, gdy Pani lub Pani partner są wzburzeni lub glodni. Dobrym pomysłem może okazać się spisanie sytuacji, w których poczuła się Pani "niewidoczna" i zastanowienie się, w obliczu tych sytuacji, czego oczekiwałaby Pani od swojego Partnera. W rozmowie może Pani zastosować następujący schemat: Obserwacja - Uczucia - Potrzeby - Prośby.
1. Obserwacja – Co się wydarzyło? Proszę powiedzieć, co Pani zaobserwowała lub usłyszała od partnera, używając konkretnych faktów, a nie opinii.
2. Uczucia – Jak się Pani poczuła w związku z tą sytuacją? To jest miejsce na wyrażenie emocji związanych z opisaną sytuacją. Ważne aby nazywać uczucia, a nie myśli.
3. Potrzeby – Jakie Pani potrzeby są (nie)spełnione? To przestrzeń na wyjaśnienie, jaka potrzeba stoi za Pani emocjami. Aby to zadziałało należy unikać obwiniania drugiej osoby.
4. Prośba – Co konkretnie chciałaby Pani aby druga osoba zrobiła? Proszę konkretnie sformułować swoją prośbę. Ważne, aby była ona wykonalna i pozytywna (unikamy "Nie rób...")
Przykładem takiego komunikatu w Pani przypadku może być:
Kiedy podczas naszych rozmów zauważam, że mówisz głównie o swoich sprawach, a nie pytasz o moje, czuję się pominięta i mniej ważna. Potrzebuję, aby nasza rozmowa była bardziej równoważna, bo chcę czuć, że nasze relacje są partnerskie i obie strony są wysłuchane. Czy następnym razem mógłbyś zapytać, co u mnie słychać, zanim przejdziemy do Twoich spraw?
Zachęcam do wypróbowania tego modelu. Jeśli jednak nie przyniesie to żadnej zmiany, dobrym rozwiązaniem może okazać się terapia par, o której Pani wspomniała, abyście oboje budowali tę relację z pomocą wykwalifikowanego terapeuty.
Trzymam mocno kciuki za dobry obrót sprawy!
Pozdrawiam serdecznie,
Natalia Przybylska
psycholożka
1 rok temu
Zobacz podobne
Partnerka dostała diagnozę osobowości narcystycznej i zależnej. Mam parę pytań z tym związanych..
Dzień dobry, potrzebuję pomocy/podpowiedzi,
Problem dotyczy tego, że moja partnerka otrzymała diagnozę zaburzeń osobowości - narcystycznej oraz zależnej. Poniżej opiszę po krótce historię przechodząc do meritum problemu.
Jesteśmy razem 4 lata. Od długiego już czasu w związku były duże problemy, dotyczyły wielu tematów wspólnego życia. Z czasem problemy narastały, były coraz bardziej złożone, coraz bardziej absurdalne. Na chwilę obecną ze związku pozostały w zasadzie zgliszcza, ale jednak jakimś cudem nadal jesteśmy razem, głównie ze względu na to, że partnerka podjęła się psychoterapii.
Z czasem rosła też moja świadomość tego, z czego mogą wynikać te wszystkie problemy - jest to bardzo trudne, żeby samemu i szybko dojść do tego, że ma się do czynienia z osobą narcystyczną, dopiero po bardzo długim czasie dotarło do mnie, co tak naprawdę może się dziać, jak często i w jaki sposób dawałem sobą manipulować itd. no a potwierdzeniem była diagnoza terapeutyczna.
Zaznaczam, że nie jestem samozwańczym specjalistą w dziedzinie psychologii, psychiatrii, psychoterapii. Kilka lat temu sam przeszedłem terapię psychodynamiczną, miałem zaburzenia lękowo-depresyjne i jakieś tam konflikty z dzieciństwa i w tym też czasie bardzo dużo czytałem, analizowałem, czym są różnego rodzaju zaburzenia itd., więc chcąc nie chcąc „dokształciłem się” w tym temacie w tamtym momencie życia, a to pomogło mi dojść do tego, czym mogą być spowodowane obecne problemy w związku - co i tak zajęło bardzo dużo czasu.
Od dłuższego czasu w „internecie” panuje moda na narcyzm, na samozwańczych specjalistów w tej dziedzinie itd., czytanie tego wszystkiego nie ma najmniejszego sensu, to zaburzenie osobowości jest całkowicie piętnowane (nie wiem czy słusznie bo chociażby widzę cechy wspólne jak i różnicę pomiędzy narcyzem wielkościowym a ukrytym i tutaj warto byłoby się zastanowić - według mnie, a ja nie mam doświadczenia fachowca). Jest mnóstwo informacji, tiktoków, filmów, artykułów ale to nie jest żadne rzetelne źródło informacji. Oczywiście są też wartościowe strony/artykuły, natomiast z doświadczenia własnej terapii wiem, że nic nie zastąpi fachowej pomocy kogoś doświadczonego, a ewentualne czytanie nawet wartościowych rzeczy to i tak tylko dodatek.
Ja osobiście zniosłem bardzo dużo, ale też nie chce się żalić jak bardzo było źle i ciężko - dziś jestem świadomy wielu rzeczy, również tego, dlaczego wszedłem w związek akurat "z taką osobą".
Do rzeczy..
Obecna diagnoza spowodowała częściową ulgę, bo w końcu coś idzie do przodu, ale z drugiej strony diagnoza nie zwiastuje niczego pozytywnego, a wydaje mi się, że wręcz przeciwnie - ale właśnie „wydaje mi się” jest tu największym dla mnie problemem.
Nurtują mnie pytania takie jak:
- narcyz któremu jednak zależy? narcyz ukryty ? czy osobowość zależna trochę niweluje cechy narcystyczne w momentach w których czuje że coś traci?
- jaka jest skuteczność terapii akurat takich zaburzeń? w sieci różnie bywa z informacjami na ten temat
- większość artykułów/filmów ma narrację, że po prostu trzeba "uciekać" z takiego związku, od takiego partnera - no i jak to jest z psychologicznego punktu widzenia?
Mój partner został zdiagnozowany z narcystycznym zaburzeniem osobowości.
Mój partner został zdiagnozowany z narcystycznym zaburzeniem osobowości. Diagnoza została postawiona po jednym/dwóch spotkaniach, ale oboje się z nią zgadzamy (przynajmniej w pewnym stopniu, może nie wszystkie kryteria z DSM V w naszej ocenie są spełnione). Czuję się bardzo skołowana i zagubiona, przeczytałam mnóstwo artykułów dotyczących NZO i podobno osoby z tym zaburzeniem rzadko udaje się skutecznie wyleczyć. Mój partner jednak otwarcie ze mną rozmawia, przyznaje się do tego, że w pewnych sytuacjach mnie krzywdzi, deklaruje, że rozmawia o tym z terapeutą i sam najprawdopodobniej jest przestraszony taką diagnozą, więc bardzo chce się zmienić, zmienić zaobserwowane przez nas, siejące w naszej relacji spustoszenie, zachowania. Jak w tej sytuacji mogę zadbać o siebie? Czy wszystkie osoby z NZO nigdy się nie wyleczą? Jakie są szanse na skuteczną terapię, która sprawi, że mój partner będzie funkcjonował normalnie, skoro wyraża ogromną chęć do pracy nad sobą? Czy istnieją jakieś statystyki mówiące o tym, jak często terapia osób z NZO była skuteczna? Czy można być w zdrowym związku z osobą zdiagnozowaną z narcyzmem? Czy osobie z narcystycznym zaburzeniem osobowości można zaufać? Czy taka diagnoza jest podstawą do zostawienia partnera? Jak mam odnaleźć się w tej sytuacji? Jak bardzo radykalne kroki powinnam podjąć? Proszę mi pomóc, bardzo tego potrzebuję.
Partner ma zaburzenia osobowości, które sprawiają, że relacja jest toksyczna.
Od dłuższego czasu zmagam się z trudną sytuacją w moim związku. Mój partner ma zdiagnozowane zaburzenia osobowości, co sprawia, że nasza relacja stała się toksyczna. Czuję się często manipulowany i obarczany winą za sytuacje, na które nie mam wpływu. Z jednej strony, zależy mi na tej osobie, ale z drugiej, coraz bardziej odczuwam, że tracę siebie. Nasze konflikty są intensywne i wyczerpujące, a ja zaczynam mieć wątpliwości, czy jestem w stanie dalej to znosić. Zauważyłem, że te toksyczne wzorce zaczynają wpływać na moje poczucie wartości i samoocenę. Często czuję się zagubiony i przytłoczony, nie wiedząc, jaką decyzję podjąć. Czy w takiej sytuacji lepiej jest skupić się na wsparciu partnera, czy może bardziej na ochronie własnego zdrowia psychicznego? Jak mam radzić sobie z tą sytuacją bez dalszego pogarszania naszej relacji?
Jak radzić sobie z podejrzliwością i budować zaufanie w relacjach?
Zauważyłem, że moje relacje z ludźmi stają się coraz bardziej napięte. Mam odczucie, że wszyscy wokół mają jakieś ukryte intencje, jakby próbowali mnie oszukać.
Ta ciągła podejrzliwość ma negatywny wpływ na moje życie osobiste i zawodowe, i przez to czuję się coraz bardziej odizolowany. Domyślam się, że może to być związane z paranoicznym zaburzeniem osobowości, ale nie do końca wiem, od czego zacząć w budowaniu zaufania i łamaniu tej nieufności, która mnie otacza. Jak mogę pracować nad tym, żeby nie postrzegać każdej sytuacji jako potencjalnego zagrożenia? Zależy mi na tym, by nie odpychać od siebie bliskich i nie niszczyć relacji.
Proszę o pomoc
Jak poprawić komunikację w związku i odbudować emocjonalną bliskość?
Coraz częściej dostrzegam, że mój związek nie zmierza w dobrym kierunku... Zauważyłam, że mój partner nie skupia się na mnie tak, jak tego potrzebuję, jak kiedyś, czuję się zaniedbana, osamotniona... Często mam wrażenie, że jestem niewidzialna, że moje emocje i potrzeby są ignorowane... Widzę red flagi, na przykład brak komunikacji, lekceważenie moich uczuć i brak wsparcia w trudnych momentach. Zastanawiam się, jak mogłabym coś z tym może jakoś zrobić, jak odbudować relację, by była zdrowa? Co robić, by poprawić komunikację, nasze rozmowy, jakie kroki zrobić, by było lepiej, coś się zmieniło? Czuję, że muszę coś zrobić, zanim sytuacja się pogorszy... Może terapia par to właściwe rozwiązanie w takim przypadku? Chciałabym odzyskać bliskość i zaufanie w naszym związku. Będę naprawdę wdzięczna za każdą radę...
