Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z fałszywymi oskarżeniami ze strony rodzica?
Mama oskarża mnie o coś, czego ja nie robię: o to, że rzekomo donoszę do rodziny na to, co się dzieje u nas w domu, a przez to myślę, że mama mi nie ufa, stąd te oskarżenia.
Co robić?
O.P.
1 rok temu
Martyna Jarosz
Dzień dobry!
Spróbuj spokojnie porozmawiać z mamą i wyjaśnić swoje uczucia oraz to, że nie robisz tego, o co Cię oskarża. Wspólna szczera rozmowa może pomóc w zrozumieniu siebie nawzajem i odbudowaniu zaufania.
Znajdź spokojny czas, kiedy obie macie chwilę, żeby porozmawiać bez pośpiechu i stresu. Wyraź swoje uczucia spokojnie i otwarcie. Możesz powiedzieć coś w stylu: "Mamo, czuję się smutny/a i zraniony/a, kiedy oskarżasz mnie o coś, czego nie zrobiłem/am." Staraj się unikać tonu oskarżeń. Skup się na tym, jak się czujesz, zamiast na tym, co robi mama. Daj mamie szansę na wyrażenie swoich uczuć i obaw. Słuchaj jej bez przerywania. Wyjaśnij, że nie zdradzasz rodzinnych spraw i że zależy Ci na jej zaufaniu. Zastanówcie się wspólnie, jak możecie odbudować zaufanie i poprawić komunikację między Wami.
Pozdrawiam
Martyna Jarosz
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Kania-Bzdyl
Droga O.P.
sugeruję, aby pomyśleć o doraźnych konsultacjach psychologicznych w celu zwiększenia odporności psychicznej oraz opracowania planu działania, co robić we wspomnianych przez Ciebie sytuacjach. Tutaj na platformie są dostępne konsultacje również w formie online.
Ciężko odpowiedzieć jednoznacznie na Twoje pytanie, a to z tego względu, że podejrzewam, iż ten problem trwa od dłuuuższego czasu i ma na to wpływ wiele składników (charakter i podejście do życia Twojej mamy, sposób, w jaki Cię traktuje, Twój żal i poczucie niesprawiedliwości względem matki i wiele, wiele innych czynników).
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
1 rok temu
Kinga Pindur-Wysowska
Dzień dobry,
rozumiem, że ta sytuacja może być dla Ciebie trudna i przygnębiająca. Bycie niesłusznie oskarżanym przez bliską Ci osobę może wywoływać smutek i poczucie niezrozumienia.
W takich momentach pomocna może okazać się spokojna rozmowa o tym, co każda z Was czuje, z otwartością i ciekawością na wzajemne doświadczenia. Jeśli czujesz, że to dla Ciebie ważne, warto zastanowić się, w jaki sposób chciałabyś rozpocząć i poprowadzić rozmowę z mamą. Może to być też okazja do przyjrzenia się Waszej relacji i zobaczenia, co mogłoby pomóc w poczuciu większego zaufania i wzajemnego zrozumienia.
Pozdrowienia,
Kinga Pindur-Wysowska
1 rok temu
Jakub Redo
Dzień dobry!
Podejrzewam, że próbowałaś już wyjaśniać Mamie, jak krzywdzące są te oskarżenia. Zamiast się bronić, możesz zapytać, dlaczego uważa, że to Ty przekazujesz informacje rodzinie.
Może czuje się oceniana lub ma jakieś wcześniejsze doświadczenia, które sprawiają, że obawia się takich sytuacji? Zapewnij, że nie masz i nigdy nie miałaś wobec niej złych intencji.
Jeśli czujesz, że te oskarżenia bardzo Cię obciążają emocjonalnie, warto znaleźć kogoś, z kim możesz o tym porozmawiać. Może to być znajomy, przyjaciółka lub inna bliska osoba.
Na platformie dostępne są również konsultacje psychologiczne (m.in. w formie online).
Wszystkiego dobrego!
Jakub Redo
1 rok temu
Urszula Małek
Ważne jest, by skupić się na tym, co czujesz w związku z tą sytuacją, i wyrazić to w sposób autentyczny. Możesz spróbować powiedzieć mamie coś w rodzaju:
„Mamo, kiedy mówisz, że donoszę do rodziny, czuję smutek i trochę złość, bo mam wrażenie, że mi nie ufasz. Chciałabym to wyjaśnić, bo zależy mi na naszym zaufaniu. Czy możemy o tym porozmawiać?”
Taki sposób mówienia skupia się na Twoich odczuciach „tu i teraz” i otwiera przestrzeń do rozmowy bez oskarżeń.
Pozdrawiam,
Urszula Małek
1 rok temu
Zobacz podobne
Jak się zachować w sytuacji, gdy w towarzystwie rodziny mąż mnie neguje i wytyka błędy?
Jak się zachować w sytuacji, gdy w towarzystwie rodziny mąż mnie neguje i wytyka błędy? Czy to, że ja stosuję kontratak jest ok, czy jednak powinnam to ignorować?
Mama cały czas mnie oskarża za sprawę, która po prostu nie wyszła.
Mieszkamy w jednym domu z moją mamą - mama mieszka na parterze, a ja z mężem i dziećmi na piętrze. Gdy się wprowadzaliśmy około 8 lat temu, wymieniliśmy stary piec, na piec na ekogroszek. Około rok temu mama stwierdziła, że ekogroszek ją truje, że przez niego źle się czuje, że w powietrzu są wolne rodniki, przez które choruje (mama od lat leczy się na rzs).
Wszystkie rozmowy z nią sprowadzają się do tematu palenia ekogroszkiem i źle działającej wentylacji w domu (kominiarz stwierdził że działa prawidłowo). Nie wiem już jak mam z nią rozmawiać, cały czas czuję się oskarżana o to, że przeze mnie i męża choruje (bo to my kupiliśmy taki piec). W najbliższym czasie będziemy zmieniać ten piec na gazowy, ale mama mówi, że nie wytrzyma nawet miesiąca, że woli iść spać pod most. Ja wpadam w coraz większe poczucie winy i jednocześnie coraz rzadziej się z nią spotykam, aby uniknąć kolejnych sporów. Sytuacja coraz bardziej mnie przytłacza i nie wiem w jaki sposób przywrócić normalne relacje
Jak radzić sobie z nienawiścią do ojca po traumatycznym dzieciństwie?
Hej, mój ojciec bił mamę cały życie, rozwiodła się z nim.
Ojciec ma nową rodzinę i staram się go odwiedzać, lecz za każdym razem jak go widzę, czuje wstręt i nienawiść.
Ojciec chciał się pozbyć młodszej siostry z domu w wieku 12 lat, a teraz jak jest dorosła i wyszła za bogatego chłopaka, to odwiedza ją i udaje super dziadka.
Mam ochotę go zabić za ból, jaki sprawił mojej mamie, pomóżcie mi, bo stanie coś złego.
Siedzi to we mnie i nie umiem z tym dalej żyć.
Daro z Wałbrzycha
Jak radzić sobie z podejrzliwością i nieufnością?
Mam wrażenie, jakbym żył w świecie pełnym podejrzliwości, która zaczyna mnie przytłaczać. Myślę, że ludzie wokół mnie skrywają jakieś ukryte intencje, nawet jeśli nie ma na to dowodów. Ta nieufność psuje moje relacje z innymi, przez co staję się zamknięty i odizolowany. Czuję się jakbym był w ciągłym stanie alarmowym, analizując każde słowo i gest innych... to naprawdę męczące. Chciałbym dowiedzieć się, jak mogę podjąć pracę nad tymi trudnościami i jakie kroki powinienem podjąć, by odzyskać spokój umysłu. Wiem, że samotne radzenie sobie z tym może być trudne, dlatego szukam profesjonalnej pomocy.
Jak radzić sobie z odrzuceniem i nierównym traktowaniem w rodzinie?
Mam problem w domu, z moim tatą szczególnie.
Widzę nierówne traktowanie między mną a bratem.
Brata pyta się, czy gdzieś z nim nie pojedzie, jak po długim czasie przyszedł do kuchni, to powiedział do niego "czekaliśmy na ciebie", podnosi na mnie często głos i się na mnie frustruje. Ostatnio trochę dochodziło między nami do różnicy zdań i zauważyłam, że zaczął mnie już wgl ignorować.
Jak ja przychodzę do kuchni, to on ostatencyjnie wychodzi i jak ja wychodzę, to dopiero do tej kuchni wraca i z bratem moim rozmawiają godzinami, a ze mną ostatnio herbatę pil może rok temu, i to może max. 2 razy, nie więcej. Kiedy się pytałam, czemu tak robi, to powiedział, że tak jest dobrze (czy coś takiego), że tak powinno być? Że on rozmawia z moimi braćmi a ja z mamą. Później była taka sytuacja, że obok niego było wolne krzesło i ja obok niego usiadłam, to parę minut później się przesiadł koło mamy. Kiedy indziej znowu była podobna sytuacja, że kiedy obok mnie było wolne miejsce (tylko obok mnie) to przyniósł sobie krzesło z pokoju obok i usiadł na boku.
I np. była taka sytuacja jeszcze w sklepie, że nie chciał ze mną robić wspólnie zakupów. To wszystko mnie już psychicznie tak wykańcza, że nie daje sobie rady emocjonalnie i ciągle płacze o to, bo czuję, że moja mama też mnie ignoruje i też woli brata. Np.pyta go, czy pojadą tu, czy tam. Jak mieliśmy robić zakupy to powiedziała do taty " to ty zrobisz zakupy z K. a ja sama" . No i oczywiście tata powiedział, że on zrobi sam.. czuję się odrzucona w tym domu, niechciana. Było wiele, na prawdę wiele rozmów na ten temat. Widzieli moje łzy, ale one ich nie ruszają. I w końcu z tej złości i smutku zaczęłam na niego mówić po imieniu, czyli " Zbyszek". To była w domu jedna wielka awantura i afera i odwrócenie się do mnie, że jak ja tak mogę do własnego ojca mówić i jak ja się zachowuje.
Nie było żadnego zrozumienia moich uczuć i było odrzucenie mnie przez resztę rodziny. Czyli w sumie wychodzi na to, że on może mnie ignorować i mi to pokazywać, a ja mam biernie to znosić .. nie wiem, jak sobie z tym wszystkim radzić już, z tymi emocjami :( Problem w tym, że ja na nich za bardzo polegam, bo tak naprawdę mam tylko jedną koleżankę, z którą rozmawiam raz na miesiąc, ma dziecko i swoje życie już więc rozumiecie. Dlatego może tak się uwiesiłam tej rodziny.
Z narzeczonym będę mogła zamieszkać dopiero za około pół roku, bo obiecał bratu pokój. (Wtedy nawet nie myślałam o zamieszkaniu). Nie wiem, jak sobie radzić z tym przerażającym smutkiem i poczuciem osamotnienia?
